ฉันจำวันนั้นได้อย่างชัดเจน วันที่พ่อแบกโทรทัศน์กลับบ้าน มันเป็นบ่ายวันหนึ่งในฤดูร้อน แสงแดดสาดส่องลงมาเหมือนน้ำผึ้งบนถนนลูกรังสีแดงในหมู่บ้าน พ่อกลับบ้านมา เสื้อเปียกโชกไปด้วยเหงื่อ อุ้มโทรทัศน์อย่างระมัดระวัง – ของขวัญชิ้นแรกและชิ้นเดียวที่พ่อซื้อให้ครอบครัวหลังจากเก็บเงินมาหลายปีจากการทำงานเป็นคนงานก่อสร้างในเมือง

สมัยนั้นครอบครัวผมยากจน แม้แต่โทรทัศน์ขาวดำเครื่องเล็กๆ ก็ถือเป็นของฟุ่มเฟือย แต่พ่อก็ตั้งใจจะซื้อให้ ไม่ใช่เพราะชอบดู แต่เพราะกลัวว่าลูกๆ จะเรียนไม่ทันเพื่อนๆ กลัวว่าผมจะตามไม่ทัน พ่อพูดว่า “เราต้องให้เด็กๆ ดูข่าวและเรียนรู้เรื่องเรียนบ้าง ไม่อย่างนั้นถ้าเอาแต่นั่งอยู่มุมนี้ตลอดเวลา พวกเขาจะไม่รู้อะไรเลยเกี่ยวกับทุ่งนาและไร่นา” โทรทัศน์ถูกวางไว้บนโต๊ะไม้เก่าๆ ที่ปูด้วยผ้าขาว ข้างๆ พัดลมตัวเล็กๆ ที่ส่งเสียงดังหึ่งๆ ทุกครั้งที่หมุน ทุกเย็นทั้งครอบครัวจะมารวมตัวกันดูข่าว แล้วก็ดูหนัง ชีวิตก็ดำเนินไปอย่างสงบสุขเช่นนั้น

ฉันเติบโตมากับโทรทัศน์ ผ่านทางโทรทัศน์ ฉันได้เรียนรู้ว่าประเทศนี้เป็นอย่างไร นอกเหนือจากรั้วไม้ไผ่ของหมู่บ้าน ฉันได้เรียนรู้เกี่ยวกับสถานที่ที่ฤดูหนาวปกคลุมไปด้วยหิมะ เกี่ยวกับผู้คนที่ไม่พูดภาษาเวียดนาม และว่า " ฮานอย " ไม่ใช่แค่ชื่อในตำราเรียนเท่านั้น ขอบคุณโทรทัศน์เหล่านั้นที่ทำให้ฉันหลงใหลในรายการเรียนภาษาอังกฤษภาคค่ำด้วย

โทรทัศน์เครื่องเก่าไม่เพียงแต่เป็นสะพานเชื่อมระหว่างฉันกับ โลกภายนอก เท่านั้น แต่ยังเป็นสายใยที่มองไม่เห็นซึ่งผูกพันพวกเราไว้ด้วยกัน ในคืนฝนตก เมื่อไฟฟ้าดับเป็นช่วงๆ และหน้าจอภาพพร่ามัวและเป็นริ้วๆ ทั้งครอบครัวจะมารวมตัวกันดูโทรทัศน์ บางครั้ง เมื่อสัญญาณหายไป พ่อก็จะแบกเสาอากาศไปรอบๆ สนามหญ้า เอียงศีรษะในท่าแปลกๆ ราวกับกำลังเต้นรำไปกับสายลม

เวลาผ่านไป ฉันไปเรียนที่เมือง และโทรทัศน์ก็เริ่มเสีย ครั้งหนึ่งเมื่อฉันกลับบ้าน ฉันเห็นมันวางอยู่ตรงนั้นโดยไม่ได้ใช้ เพราะมีเครื่องใหม่มาแทนแล้ว แต่พ่อของฉันเก็บมันไว้ และทำความสะอาดอย่างระมัดระวังทุกสัปดาห์ ฉันถามว่าทำไมเขาไม่ทิ้งมันไป และเขาก็บอกว่า "เครื่องนี้ดูไม่ได้แล้ว แต่เป็นของที่ระลึก และคุณจะทิ้งของที่ระลึกไม่ได้หรอก"

พ่อของฉันเสียชีวิตในวันหนึ่งของฤดูใบไม้ร่วง ขณะที่ต้นหมากหน้าบ้านเริ่มร่วงหล่น ในวันที่เราทำความสะอาดบ้านหลังจากงานศพ ฉันพบว่าโทรทัศน์ยังคงอยู่ที่นั่น โดดเดี่ยวอยู่ในมุมห้อง เงียบสนิท ราวกับยังรอมือที่จะเปิดมัน รอเสียงหัวเราะของเด็กๆ รอภาพของชายคนหนึ่งนั่งครุ่นคิดอยู่หน้าจอ ฉันก็ไม่ได้ทิ้งมันไปเช่นกัน ฉันห่อโทรทัศน์อย่างระมัดระวังด้วยผ้าเนื้อนุ่ม นำมันกลับมาที่เมือง และวางไว้ในห้องทำงานของฉัน

มีคนถามว่าทำไมฉันถึงเก็บของเก่าๆ ไว้ ฉันก็แค่ยิ้มแล้วตอบว่า "มันคือความทรงจำของพ่อ" ทุกครั้งที่ฉันคิดถึงบ้าน ฉันจะนั่งมองของเหล่านั้น ราวกับว่าพ่อของฉันอยู่ตรงไหนสักแห่งในห้องนั้น เงียบๆ ครุ่นคิด แต่แสนอบอุ่น ครั้งหนึ่งลูกชายของฉันถามด้วยความสงสัยว่า "พ่อครับ กล่องเก่าๆ นั่นคืออะไรครับ?" ฉันเล่าให้เขาฟังเกี่ยวกับโทรทัศน์ที่ไม่มีรีโมท ไม่มีสีสันสดใส แต่ในนั้นบรรจุท้องฟ้าทั้งหมดในวัยเด็กของพ่อฉันไว้ ฉันเล่าให้เขาฟังเกี่ยวกับปู่ของเขา – ชายผู้ซึ่งตลอดชีวิตปรารถนาเพียงแค่ให้ลูกๆ ได้รับการศึกษาและได้เห็นโลกที่กว้างไกลกว่าทุ่งนา

โทรทัศน์เครื่องเก่าไม่ได้เป็นเพียงแค่สิ่งของอีกต่อไปแล้ว มันเป็นสัญลักษณ์ของความรักที่เงียบงัน เป็นข้อความที่บอกว่าสิ่งเล็กน้อยที่ดูเหมือนไม่มีความสำคัญนั้น อาจแฝงไว้ซึ่งแก่นแท้ของชีวิตได้

นัท ทันห์

ที่มา: https://huengaynay.vn/doi-song/chiec-tivi-cu-cua-ba-166125.html