ผู้คนจากชนบทต่างอบอวลไปด้วยกลิ่นหอมของยูคาลิปตัส

รถโดยสารจอดส่งผู้โดยสารที่ขอบหมู่บ้าน ห่างจากบ้านของฉันไม่ไกลนัก ไกลพอที่ฉันจะลากกระเป๋าเดินทางและเดินไปตามถนนดินเก่าๆ นั้นได้ ถนนช่วงนั้นเคยขรุขระและเต็มไปด้วยกรวด ในยามแดดออก ฝุ่นจะฟุ้งกระจายเหมือนควัน และในยามฝนตก ฝุ่นจะจมลงไปถึงข้อเท้าของฉัน

(AI)

ฉันกลับถึงบ้านเกิดในช่วงบ่ายแก่ๆ

รถประจำทางจอดส่งฉันที่ชานหมู่บ้าน ห่างจากบ้านของฉันไม่ไกลนัก ไกลพอที่ฉันจะลากกระเป๋าเดินทางและเดินไปตามถนนดินเก่าๆ ถนนช่วงนั้นเคยขรุขระและเต็มไปด้วยกรวด เมื่อแดดออก ฝุ่นจะฟุ้งกระจายเหมือนควัน และเมื่อฝนตก น้ำก็จะสูงถึงข้อเท้า แต่ฉันกลับชอบมัน ไม่ใช่ตัวถนนเอง แต่เป็นความรู้สึกที่ได้เดินอยู่ใต้ต้นยูคาลิปตัสเขียวชอุ่มสองข้างทาง ลมพัดผ่านใบไม้ราวกับมีใครบางคนกำลังร้องเพลงเบาๆ

ตอนเด็กๆ ทุกบ่ายหลังเลิกเรียน ฉันจะถอดรองเท้า ถือไว้ในมือ แล้วเดินเท้าเปล่าไปตามถนนดินนั้น ดินนั้นอบอุ่นและนุ่มเหมือนผิวคน เป็นความรู้สึกที่แม้จะมีเงินก็ซื้อคืนไม่ได้แล้ว ใต้ร่มเงาของต้นยูคาลิปตัส ฉันเคยวิ่งเล่นอย่างรวดเร็ว ล้มลงจนเข่าถลอก และนั่งลงบนพื้นเพื่อมองขึ้นไปบนยอดไม้สูงๆ สงสัยว่าจะมีนกตัวไหนนอนหลับอยู่ตรงนั้นบ้าง

เวลาผ่านไปเร็วราวกับควันไฟในครัว ฉันเติบโตขึ้น ไปเรียนที่ไกลแสนไกล แล้วก็มาอยู่ที่เมืองนี้ ฉันคิดว่ามันจะเป็นแค่ชั่วคราว แต่กลับกลายเป็นอยู่ถาวร ชีวิตเริ่มต้นด้วยรถโดยสารที่แออัด การประชุมที่ยาวนาน และวันที่ฉันลืมไปว่าจะกินอะไร ลมในเมืองแตกต่างจากลมในชนบท มันเหมือนกับเสียงหอบหายใจ ไม่มีกลิ่นดินหรือเสียงใบไม้ปลิวไสว

ฉันไม่รู้ว่าเริ่มกลัวเมืองตั้งแต่เมื่อไหร่ ไม่ใช่ผู้คนหรือทิวทัศน์ แต่เป็นความว่างเปล่าที่ค่อยๆ คืบคลานเข้ามาทุกวัน เมืองที่มีผู้คนนับล้าน แต่กลับรู้สึกโดดเดี่ยวได้ง่ายเหลือเกิน ห้องเช่าของฉันสะอาด เครื่องปรับอากาศเย็นสบาย แต่ตอนกลางคืนกลับเงียบสงัดราวกับขวดโหลปิดสนิท ไม่มีเสียงไก่ขัน ไม่มีเสียงรองเท้าแตะเดินบนถนน ไม่มีใครเรียกเด็กกลับบ้านกินข้าวเย็น

เมืองนี้ทำให้ฉันลืมเสียงน้ำค้างที่โปรยปรายลงมา ฉันถึงกับลืมทักทายคนแปลกหน้าทุกครั้งที่เจอกันบนถนน สิ่งเหล่านี้ดูเหมือนเล็กน้อย แต่เมื่อมันหายไป หัวใจของผู้คนก็เปิดกว้างขึ้น เหมือนเสื้อที่ใส่แล้วคับขึ้นเมื่อใส่มานานเกินไป

ไม่กี่ปีต่อมา หมู่บ้านก็สร้างถนนลาดยาง ถนนตรง รถวิ่งได้ราบรื่น และไฟถนนสีเหลืองส่องสว่างทุกคืน แต่ต้นยูคาลิปตัสก็ถูกตัดลงทีละต้น เหตุผลที่ให้คือรากของต้นไม้ทำให้ถนนเสียหาย เป็นอันตรายต่อยานพาหนะ ฉันเถียงไม่ได้ ได้แต่นั่งมองต้นไม้แต่ละต้นล้มลง เหมือนกับการมองดูส่วนหนึ่งของความทรงจำของฉันถูกถอนรากถอนโคน ไม่มีใครถามว่ายังมีใครอยากเก็บต้นไม้เหล่านั้นไว้หรือไม่

ครั้งนี้ ขณะเดินทางกลับบ้าน ฉันเดินไปตามทางเดิม ดินหายไป ต้นไม้หายไป เหลือเพียงตอไม้เปล่าๆ สองสามตอที่อยู่ใต้พื้นยางมะตอย ดำคล้ำเหมือนแผลเป็นที่แห้งกรัง ลมก็เปลี่ยนไปเช่นกัน มันไม่ได้พัดพาเอาทั้งกลิ่นใบไม้เก่าๆ หรือเสียงใบไม้พลิ้วไหวที่คุ้นเคยอีกต่อไป ทุกอย่างเงียบสงัดอย่างประหลาด ไม่ใช่ความเงียบสงบ แต่เป็นความว่างเปล่า

ฉันหยุดอยู่ที่จุดเดิมที่จำได้ว่าเคยนั่งเมื่อนานมาแล้ว รากยูคาลิปตัสเคยขึ้นอยู่ตรงนั้นเหมือนเก้าอี้ รากนั้นหายไปแล้ว แต่ฉันก็ยังคงนั่งลงบนทางเท้า มองไปยังที่ไกลๆ ฉันจินตนาการถึงภาพเด็กคนหนึ่งที่เท้าเปื้อนโคลน กำถุงผ้าไว้แน่น หัวใจเต็มไปด้วยสิ่งที่ไม่สามารถระบุชื่อได้

มีบางสถานที่ที่เมื่อสิ่งต่างๆ เปลี่ยนไป ไม่ใช่แค่ทิวทัศน์ที่หายไป แต่ความทรงจำที่สวยงามบางส่วนก็หายไปด้วยเช่นกัน ฉันจำช่วงบ่ายๆ ที่ลมพัดผ่านต้นไม้ เสียงเหมือนมีคนกระซิบอะไรบางอย่างเบาๆ ฉันจำกลิ่นดินชื้นๆ หลังฝนตกช่วงบ่ายได้ และฉันยังจำร่างเล็กๆ ของฉันที่นั่งเหม่อลอยอยู่ตรงนั้นขณะกำลังจะจากบ้านเกิดไปโรงเรียนได้

ระหว่างทางกลับบ้าน ฉันเก็บใบยูคาลิปตัสแห้งที่ร่วงอยู่ริมฝั่งแม่น้ำ ใบเล็ก โค้งงอเหมือนเรือ ฉันใส่ไว้ในกระเป๋าเสื้อ ไม่ใช่เพื่อเก็บไว้ แต่เพื่อเตือนตัวเองว่าบางครั้ง ใบไม้เพียงใบเดียวก็เพียงพอที่จะช่วยนำทางในเส้นทางที่หลงทางได้

ยูคาลิปตัส

ที่มา: https://baolongan.vn/nguoi-que-tham-mui-khuynh-diep-a198978.html