ມັນເປັນຄວາມຜິດພາດທີ່ຈະຄິດວ່າ "ການລ່າສັດຄົນຕ່າງປະເທດ" ຈະເຮັດໃຫ້ເຈົ້າເກັ່ງພາສາອັງກິດ.

VnExpress•27/09/2023

[ໂຄສະນາ_1]

"ການລ່າສັດຄົນຕ່າງປະເທດ" ເຄີຍເປັນວິທີທີ່ສ້າງສັນເພື່ອປັບປຸງທັກສະການສື່ສານ ແລະ ຮຽນພາສາອັງກິດຢ່າງມີປະສິດທິພາບ, ແຕ່ປະຈຸບັນນີ້ມັນອາດຈະບໍ່ເໝາະສົມອີກຕໍ່ໄປໃນດ້ານປະສິດທິພາບ ແລະ ສະພາບການທາງວັດທະນະທຳ.

ທ່ານ ບຸ່ຍມິງດຶກ, ນັກສຶກສາປະລິນຍາໂທສາຂາການສື່ສານຢູ່ມະຫາວິທະຍາໄລຄລາກໃນສະຫະລັດ, ໄດ້ແບ່ງປັນທັດສະນະຂອງລາວກ່ຽວກັບ "ການລ່າສັດຄົນຕ່າງປະເທດ" ເພື່ອຝຶກພາສາອັງກິດ.

ສິບຫາສິບຫ້າປີກ່ອນ, ຕອນຂ້ອຍເລີ່ມຮຽນມະຫາວິທະຍາໄລໃໝ່ໆ, "ການລ່າສັດຂອງຄົນຕ່າງປະເທດ" ໄດ້ເກີດຂຶ້ນ ແລະ ໄດ້ຮັບຄວາມນິຍົມຢ່າງໄວວາ. "ການລ່າສັດຂອງຄົນຕ່າງປະເທດ" ໝາຍເຖິງຜູ້ຮຽນພາສາອັງກິດ, ສ່ວນຫຼາຍແມ່ນນັກສຶກສາ, ຜູ້ທີ່ຕ້ອງການປັບປຸງທັກສະພາສາຂອງເຂົາເຈົ້າ ແລະ ສະແຫວງຫາການສົນທະນາຢ່າງຕັ້ງໜ້າກັບ ນັກທ່ອງທ່ຽວ ຕ່າງປະເທດທີ່ມາຢ້ຽມຢາມຫວຽດນາມ. ໃນເວລານັ້ນ, ແລະ ແມ່ນແຕ່ໃນປະຈຸບັນ, "ການລ່າສັດຂອງຄົນຕ່າງປະເທດ" ຍັງເປັນທີ່ນິຍົມໃນຮ່າໂນ້ຍ, ໂດຍສະເພາະໃນເຂດເມືອງເກົ່າ ແລະ ອ້ອມຮອບທະເລສາບຮວ່ານກຽມ, ເພາະວ່າພື້ນທີ່ເຫຼົ່ານີ້ດຶງດູດນັກທ່ອງທ່ຽວຫຼາຍຄົນ ແລະ ມີພື້ນທີ່ກວ້າງຂວາງ ແລະ ເປີດກວ້າງສຳລັບການສົນທະນາ.

"ການລ່າສັດຄົນຕ່າງປະເທດ" ມີຕົ້ນກຳເນີດມາຈາກເປົ້າໝາຍທີ່ດີຫຼາຍຄື: ປັບປຸງການຮຽນຮູ້ພາສາອັງກິດ. ເມື່ອໂຮງຮຽນບໍ່ສາມາດສະໜອງໂອກາດທີ່ພຽງພໍໃຫ້ນັກຮຽນສື່ສານ ແລະ ສົນທະນາກັບຜູ້ທີ່ເວົ້າພາສາພື້ນເມືອງ, ແລະ ອິນເຕີເນັດບໍ່ໄດ້ແຜ່ຂະຫຍາຍໄປຢ່າງກວ້າງຂວາງຄືກັບໃນປະຈຸບັນ, "ການລ່າສັດຄົນຕ່າງປະເທດ" ເປັນວິທີທີ່ສ້າງສັນສຳລັບນັກຮຽນທີ່ຈະຮຽນຮູ້ພາສາອັງກິດຢ່າງມີປະສິດທິພາບ.

ເຖິງຢ່າງໃດກໍ່ຕາມ, "ການລ່າສັດຄົນຕ່າງປະເທດ" ມີຂໍ້ເສຍຫຼາຍຢ່າງ, ແລະມັນເປັນຄວາມຜິດພາດທີ່ຈະຄິດວ່ານີ້ແມ່ນວິທີດຽວທີ່ຈະມີຄວາມຊຳນານໃນພາສາອັງກິດ. ກິດຈະກຳນີ້ບໍ່ມີຄວາມກ່ຽວຂ້ອງອີກຕໍ່ໄປໃນທຸກມື້ນີ້, ແລະຂ້ອຍເຊື່ອວ່າມັນຄວນຈະຖືກຢຸດ.

ກ່ອນອື່ນໝົດ, ຄຳສັບທີ່ໃຊ້ເພື່ອອະທິບາຍການປະຕິບັດນີ້ໄດ້ເຮັດໃຫ້ຄົນສົງໄສ. "ການລ່າສັດຊາວຕາເວັນຕົກ" ເຮັດໃຫ້ນຶກເຖິງຮູບພາບຂອງການປະຕິບັດຕໍ່ນັກທ່ອງທ່ຽວຄືກັບສັດ, ໂດຍຊາວໜຸ່ມປະຕິບັດຄືກັບນາຍພານທີ່ຊອກຫານັກທ່ອງທ່ຽວ "ຊາວຕາເວັນຕົກ" ໜຶ່ງຫຼືສອງຄົນຢ່າງຮີບຮ້ອນເພື່ອສົນທະນາ. ແທ້ຈິງແລ້ວ, ຖ້າທ່ານໄດ້ເຫັນເຫດການນີ້, ທ່ານຈະພົບວ່າມັນຄ້າຍຄືກັນກັບເວລາທີ່ຊາວໜຸ່ມຫຼາຍຄົນໄປເປັນກຸ່ມໃຫຍ່, ລ້ອມຮອບນັກທ່ອງທ່ຽວສອງສາມຄົນ, ແລະຖາມຄຳຖາມພວກເຂົາ.

ອັນທີສອງ, ບໍ່ແມ່ນນັກທ່ອງທ່ຽວທຸກຄົນຈະກຽມພ້ອມທີ່ຈະຖືກອ້ອມຮອບດ້ວຍກຸ່ມນັກຮຽນທີ່ບໍ່ຄຸ້ນເຄີຍແບບນັ້ນ. ສະຖານະການສາມາດເຮັດໃຫ້ພວກເຂົາຮູ້ສຶກບໍ່ປອດໄພ ແລະ ມີຄວາມສ່ຽງທີ່ຈະຖືກລັກຂະໂມຍຖ້າພວກເຂົາບໍ່ໄດ້ເອົາໃຈໃສ່. ຄວາມລະມັດລະວັງນີ້ຈະຍິ່ງໃຫຍ່ກວ່າເມື່ອພວກເຂົາຢູ່ໃນສະຖານທີ່ທີ່ບໍ່ຄຸ້ນເຄີຍ.

ເນື່ອງຈາກພວກເຂົາບໍ່ໄດ້ຄົ້ນຄວ້າລັກສະນະທີ່ອ່ອນໄຫວທາງດ້ານວັດທະນະທໍາລ່ວງໜ້າ, ຊາວໜຸ່ມຫຼາຍຄົນຈຶ່ງໄດ້ຖາມຄໍາຖາມທີ່ເປັນສ່ວນຕົວ, ເຊັ່ນວ່າ: ເຈົ້າເຮັດຫຍັງເພື່ອຫາລ້ຽງຊີບ? ເຈົ້າມາຈາກໃສ? ເຈົ້າແຕ່ງງານແລ້ວບໍ? ຄົນຫວຽດນາມອາດຖືວ່າຄໍາຖາມເຫຼົ່ານີ້ເປັນເລື່ອງປົກກະຕິ, ແຕ່ໃນອາເມລິກາ, ຂ້ອຍມັກຈະຫຼີກລ່ຽງການຖາມຄໍາຖາມແບບນີ້ກັບຄົນແປກໜ້າ - ແລະໂດຍທົ່ວໄປແລ້ວຄົນບໍ່ຕອບຄົນແປກໜ້າເມື່ອພວກເຂົາຖືກຢຸດຢ່າງກະທັນຫັນ.

ອັນທີສາມ, ໃນຄວາມຄິດເຫັນຂອງຂ້ອຍ, "ການລ່າສັດຄົນຕ່າງປະເທດ" ບໍ່ແມ່ນວິທີທີ່ມີປະສິດທິພາບຫຼາຍໃນການຮຽນພາສາອັງກິດເມື່ອເຈົ້າປຽບທຽບຄວາມພະຍາຍາມຂອງເຈົ້າ.

ເວົ້າງ່າຍໆ, ເມື່ອທ່ານສົນທະນາກັບຄົນຕ່າງປະເທດ, ທ່ານມັກຈະຖາມຄຳຖາມບາງຢ່າງຊ້ຳໆ. ນັກທ່ອງທ່ຽວຫຼາຍຄົນເຕັມໃຈຕອບຄຳຖາມສອງສາມຂໍ້ເທົ່ານັ້ນກ່ອນທີ່ຈະອອກໄປ, ແລະທ່ານຕ້ອງຊອກຫານັກທ່ອງທ່ຽວຄົນອື່ນໆ ແລະ ຖາມຄຳຖາມດຽວກັນຊ້ຳໆ. ໃນຂະນະທີ່ການສົນທະນາກັບຄົນຕ່າງປະເທດສາມາດຊ່ວຍໃຫ້ໄວໜຸ່ມຫຼາຍຄົນມີຄວາມໝັ້ນໃຈ, ແຕ່ການປັບປຸງພາສາອັງກິດຂອງທ່ານໃນສະຖານະການດັ່ງກ່າວແມ່ນຍາກຫຼາຍ.

ຍິ່ງໄປກວ່ານັ້ນ, ຄຳວ່າ "ຊາວຕາເວັນຕົກ" ໝາຍເຖິງຄົນຈາກຫຼາຍປະເທດຕາເວັນຕົກ, ແລະບໍ່ແມ່ນທຸກຄົນເວົ້າພາສາອັງກິດເປັນພາສາທຳອິດຂອງເຂົາເຈົ້າ. ໃນດ້ານດີ, ການເວົ້າພາສາອັງກິດກັບຄົນຈາກຫຼາຍປະເທດສາມາດຊ່ວຍໃຫ້ທ່ານເຂົ້າໃຈສຳນຽງທີ່ຫຼາກຫຼາຍ, ແຕ່ສຳລັບຜູ້ເລີ່ມຕົ້ນຮຽນພາສາອັງກິດມາດຕະຖານ, ນີ້ບໍ່ແມ່ນທາງເລືອກທີ່ດີທີ່ສຸດ.

ທ່ານ ມິງດຶກ ທີ່ກອງປະຊຸມສຳມະນາທຶນການສຶກສາ Fulbright ທີ່ຈັດຂຶ້ນທີ່ Atlanta, ສະຫະລັດອາເມລິກາ, ໃນວັນທີ 15 ກັນຍາ. ຮູບພາບ: ສະໜອງໃຫ້ໂດຍຫົວຂໍ້. — ທ່ານ ມິງ ດຶກ ທີ່ກອງປະຊຸມສຳມະນາທຶນການສຶກສາ Fulbright ທີ່ Atlanta, ສະຫະລັດອາເມລິກາ, ໃນວັນທີ 15 ກັນຍາ. ຮູບພາບ: *ສະໜອງໃຫ້ໂດຍຫົວຂໍ້* .

ຖ້າພວກເຂົາບໍ່ "ລ່າສັດຄົນຕ່າງປະເທດ", ນັກຮຽນສາມາດເຮັດຫຍັງໄດ້ອີກ?

ການພັດທະນາຂອງອິນເຕີເນັດໄດ້ເຮັດໃຫ້ໄວໜຸ່ມສາມາດເຂົ້າເຖິງເອກະສານການຮຽນພາສາອັງກິດໄດ້ຢ່າງຫຼວງຫຼາຍ. ຫຼາຍໂຄງການ ແລະ ໂຄງການຕ່າງໆຈາກອົງການຈັດຕັ້ງທີ່ບໍ່ຂຶ້ນກັບ ລັດຖະບານ ຊ່ວຍເຊື່ອມຕໍ່ຜູ້ຮຽນກັບບັນດາປະເທດທີ່ເວົ້າພາສາອັງກິດເຊັ່ນ: ສະຫະລັດ, ອົດສະຕຣາລີ ແລະ ອັງກິດ. ສື່ສັງຄົມຍັງເຮັດໃຫ້ການຊອກຫາໝູ່ເພື່ອນເພື່ອຝຶກພາສາອັງກິດນຳກັນງ່າຍຂຶ້ນ, ຕັ້ງແຕ່ຊຸມຊົນຊາວຕ່າງປະເທດທີ່ອາໄສຢູ່ໃນຫວຽດນາມຈົນເຖິງກຸ່ມຮຽນຢູ່ຕ່າງປະເທດ. ການແລກປ່ຽນພາສາໄດ້ກາຍເປັນເລື່ອງງ່າຍຂຶ້ນຫຼາຍຍ້ອນອິນເຕີເນັດ.

ການເຂົ້າຮ່ວມສະໂມສອນ ແລະ ອົງການຈັດຕັ້ງນັກສຶກສາກໍ່ເປັນວິທີທີ່ດີເຊັ່ນກັນ. ໃນຊ່ວງປີຮຽນຂອງຂ້ອຍ, ຂ້ອຍເຄີຍເປັນສະມາຊິກຂອງ Hanoikids - ສະໂມສອນຂອງຊາວໜຸ່ມທີ່ມີຄວາມຊ່ຽວຊານໃນການນຳພານັກທ່ອງທ່ຽວຕ່າງປະເທດທົ່ວ ຮ່າໂນ້ຍ . ດັ່ງນັ້ນ, ສະມາຊິກຈຶ່ງບໍ່ຈຳເປັນຕ້ອງ "ຊອກຫາຄົນຕ່າງປະເທດ" ແຕ່ຍັງມີໂອກາດສົນທະນາກັບນັກທ່ອງທ່ຽວ. ປະສົບການນີ້ໄດ້ຊ່ວຍຂ້ອຍປັບປຸງທັກສະພາສາອັງກິດຂອງຂ້ອຍຢ່າງຫຼວງຫຼາຍ.

ໃຊ້ເວລາຫຼາຍໆໃນການຝຶກຝົນພາສາອັງກິດຜ່ານວິທີການຕ່າງໆເຊັ່ນ: ການອ່ານໜັງສືພິມ, ການເບິ່ງສາລະຄະດີ, ແລະເອກະສານການສຶກສາເປັນພາສາອັງກິດ. ໂດຍປົກກະຕິແລ້ວການຟັງເພງ ຫຼື ການເບິ່ງໜັງບໍ່ແມ່ນວິທີທີ່ຂ້ອຍມັກ ເພາະວ່າເມື່ອເຈົ້າເລີ່ມຮຽນພາສາອັງກິດໃໝ່ໆ, ມັນຍາກຫຼາຍທີ່ຈະເຂົ້າໃຈສະພາບການທີ່ມີຄຳສະແລງ ແລະ ຄຳຫຍໍ້ຫຼາຍຢ່າງ.

ໃນຂະນະດຽວກັນ, ສາລະຄະດີ ແລະ ເອກະສານການສຶກສາມັກຈະໃຊ້ພາສາອັງກິດທາງວິຊາການ, ໂດຍມີນ້ຳສຽງ ແລະ ຄວາມໄວທີ່ເໝາະສົມກັບຜູ້ຟັງ. ໃນທຳນອງດຽວກັນ, ການເລືອກເວັບໄຊທ໌ຂ່າວຕ່າງປະເທດທີ່ສຳຄັນທີ່ມີພາສາທີ່ເຂົ້າໃຈງ່າຍ, ເຊັ່ນ: ໜັງສືພິມ New York Times ຫຼື Reuters, ຍັງສາມາດຊ່ວຍໃຫ້ທ່ານຮຽນພາສາອັງກິດໄດ້ງ່າຍຂຶ້ນ.

ໃນປະຈຸບັນຢູ່ຫວຽດນາມ, ໂຄງການແລກປ່ຽນວັດທະນະທຳແມ່ນມີຫຼາຍຂຶ້ນ. ຊາວໜຸ່ມມີໂອກາດຫຼາຍຂຶ້ນໃນການເຂົ້າຮ່ວມກອງປະຊຸມ ແລະ ພົວພັນກັບນັກສຶກສາຕ່າງປະເທດ. ສະຖານທູດຍັງຈັດກິດຈະກຳແລກປ່ຽນພາສາເລື້ອຍໆ. ສຳລັບຂ້ອຍ, ເຫຼົ່ານີ້ແມ່ນວິທີທີ່ມີປະສິດທິພາບໃນການຝຶກພາສາອັງກິດໂດຍບໍ່ເຮັດໃຫ້ໃຜຮູ້ສຶກບໍ່ສະບາຍໃຈ.

ບຸຍມິງດຶກ

[ໂຄສະນາ_2]
ລິ້ງແຫຼ່ງຂໍ້ມູນ