Aktualnie popularne w mediach społecznościowych.
Ostatnio wózek z kleistym ryżem należący do pani Cao Kim Thoa (62 lata, mieszkanki dzielnicy Binh Chanh) i jej męża, znajdujący się na ulicy Tung Thien Vuong (dzielnica 8, niedaleko podnóża mostu Cha Va), stał się nagle sensacją w mediach społecznościowych, a wiele osób udostępniało jego adres.
Pani Thoa powiedziała, że sprzedaje kleisty ryż odkąd skończyła 21 lat.
[KLIP]: Wózek z kleistym ryżem w Ho Chi Minh City, który od 40 lat zawija ryż w liście bananowca.
Dlatego, kiedy dotarłem do tego stoiska z kleistym ryżem o godzinie 8:00, zobaczyłem długą kolejkę czekających, a pojemnik z kleistym ryżem był prawie pusty, mimo że wiedziałem, że to stoisko zazwyczaj sprzedaje między 17:00 a 10:00. „Koniec kleistego ryżu, kochanie, wróć po południu!”. Wielu klientów, którzy przyszli kupić kleisty ryż, ze smutkiem odeszło po usłyszeniu słów właścicieli, postanawiając wrócić innym razem.
Pan Dang Tuan Duy, stały klient.Wśród tych klientów był pan Dang Tuan Duy (28 lat, mieszkaniec Dzielnicy 8). Powiedział, że zazwyczaj wychodzi do pracy o 7:30 i po drodze wpada kupić kleisty ryż. Kupuje go na śniadanie lub lunch 5-6 razy w tygodniu, bo jest pyszny, ale przez trzy dni z rzędu nie udało mu się go kupić.
Kleisty ryż kosztuje tu 17 000 VND, ale klienci mogą zamówić większą ilość, jeśli sobie tego życzą.
„Jadam tu od ponad sześciu lat, odkąd się ożeniłem i przeprowadziłem. Zwykle stoisko z kleistym ryżem jest bardzo zatłoczone, trzeba trochę poczekać, ale nadal można go kupić. Z jakiegoś powodu w ciągu ostatnich kilku dni zrobił się tam niesamowity tłok; jeśli przyjedziesz trochę późno, nie dostaniesz śniadania. Po prostu jeżdżę wzdłuż drogi, szukając miejsc, gdzie sprzedają śniadania i kupuję” – powiedział.
Pani Hanh (z Dzielnicy 5), jedna z ostatnich klientek, które kupiły kleisty ryż, powiedziała, że przypadkowo dowiedziała się o tym stoisku z kleistym ryżem w internecie, kiedy od kilku dni był on bardzo popularny. Chociaż starała się pójść wcześniej, kleisty ryż był już prawie wyprzedany, zanim dotarła na miejsce.
„O mało nie przegapiłam okazji kupienia kleistego ryżu. Widziałam, jak ludzie polecali ten sklep, mówiąc, że ryż zawijają tylko w liście bananowca, a właściciel moczy go w mleku kokosowym, dzięki czemu smakuje przepysznie. I to była prawda! Już sam widok sprawił, że ślinka mi pociekła” – skomentowała.
Danie z kleistego ryżu jest proste, ale pyszne.
Zajęta przygotowywaniem porcji kleistego ryżu dla klientów, pani Thoa zwierzyła się, że dopiero niedawno jej stoisko z kleistym ryżem zyskało stałą bazę wiernych klientów; zawsze było tam tłoczno, zwłaszcza przed wakacjami letnimi dla studentów.
Kleisty ryż sprzedawany przez panią Thoa wydaje się prosty, ale zjedzony z suszonymi krewetkami, smażonymi marynowanymi liśćmi gorczycy, chińską kiełbasą, jajami przepiórczymi, posiekaną nicią wieprzową i orzeszkami ziemnymi, tworzy niepowtarzalne połączenie smaku dzieciństwa, jakiego nie znajdziesz nigdzie indziej.
Co więcej, właściciel zdradził, że kleisty ryż gotowany jest w mleku kokosowym, dzięki czemu „ziarna ryżu wchłaniają mleko kokosowe”, co daje puszystą, lśniącą konsystencję o lekko słodkim smaku. Poza tym sklep oferuje również kleisty ryż z liśćmi pandanu, gotowany w całości z naturalnych liści pandanu i podawany z fasolą mung, podobnie jak gotowany na parze kleisty ryż.
Kleisty ryż jest w całości zawinięty w liście bananowca.
„Zawsze owijałam kleisty ryż w liście bananowca, ponieważ w ten sposób wyglądał lepiej i dłużej utrzymywał ciepło. Jeśli wsadzę go do plastikowego pojemnika, ryż szybko stygł, twardniał i ani klienci, ani ja nie byliśmy z niego zadowoleni. Niezależnie od okoliczności, muszę owijać go w liście bananowca, ponieważ to właśnie one sprawiają, że kleisty ryż smakuje tak dobrze, gdy dociera do klienta” – wyjaśniła pani Thoa.
Dlaczego ma tak wyjątkową nazwę?
Zastanawiałem się, dlaczego wielu klientów nazywało go „lepkim ryżem strażackim”, a właścicielka roześmiała się, mówiąc, że to dlatego, że znajdował się w pobliżu remizy strażackiej w Dzielnicy 8, co ułatwiało znalezienie miejsca, gdzie można kupić lepki ryż, i że nazwa wydała jej się ładna. Ale dla niej nazwa nie była aż tak ważna; liczyło się to, że lepki ryż był pyszny i klientom smakował.
Z moich obserwacji wynika, że pani Thoa i jej mąż są bardzo otwarci na potrzeby klientów. Niezależnie od tego, o co proszą klienci, co lubią jeść, a czego nie, właścicielka z entuzjazmem spełnia ich prośby. Mówi, że zależy jej na tym, aby klienci, odwiedzając i wspierając jej restaurację, mieli jak najlepsze i najbardziej satysfakcjonujące doświadczenia.
Właścicielka dokłada wszelkich starań, aby zadowolić klientów przy każdym posiłku.
W wieku 20 lat właścicielka wyszła za mąż. W wieku 21 lat, pragnąc znaleźć zawód, który pozwoli jej zarobić na życie, a jednocześnie lubiąc sprzedawać kleisty ryż (ponieważ uważała, że kleisty ryż wygląda pięknie), postanowiła otworzyć sklep. Nazywał się sklepem, ale w tamtym czasie stoisko z kleistym ryżem pani Thoa miało tylko mały stolik, a ona sprzedawała około 2 kg kleistego ryżu dziennie.
Mimo wieloletniej pracy w restauracjach, gotowanie kleistego ryżu było dla pani Thoa początkowo trudne, ponieważ przyznała, że jej gotowanie nie było wystarczająco dobre i klientom nie smakowało. Wielokrotnie, z przykrością, musiała wyrzucać kleisty ryż, ponieważ nie sprzedawał się dobrze i nie była w stanie go zjeść w całości.
Pani Thoa, sprzedawca„Ucząc się przez praktykę, stałam się lepszą kucharką, odkrywając własne sekrety przyrządzania kleistego ryżu. Klienci zaczęli mnie wspierać i stali się lojalni, niektórzy od dziesięcioleci. Mój mąż, po przejściu na emeryturę z pracy na własny rachunek, również pomaga mi w sprzedaży od ponad dziesięciu lat” – powiedziała pani Thoa, patrząc na pana Ngo Van Hunga (63 lata, męża pani Thoa), zajętego sprzątaniem.
Właścicielka przekazuje swój zawód córce, aby mogła go w przyszłości odziedziczyć.
Pani Thoa powiedziała, że trzykrotnie wymieniała swój wózek z kleistym ryżem; mniej więcej co dziesięć lat psuje się i wymaga wymiany. Jednak dzięki tym „pokoleniom” wózków z kleistym ryżem, była w stanie utrzymać całą rodzinę i wychować dzieci do dorosłości. Obecnie „szkoli” i przekazuje swój fach najmłodszej córce, aby mogła odziedziczyć stoisko z jedzeniem po matce, gdy ta nie będzie już w stanie go sprzedać.
Link źródłowy
Komentarz (0)