ดวงตา

(PLVN) จากถนนลูกรังที่ทอดตรงไปยังริมฝั่งแม่น้ำ หมู่บ้านไฉ่ปันมักจะมีกลิ่นควันฟางและน้ำที่ลดน้อยลงในตอนเช้า น้ำท่วมเมื่อคืนทิ้งร่องรอยโคลนสีดำไว้ พร้อมกับรอยเท้าแมวและไก่ บนแม่น้ำ เรือสินค้าไม่กี่ลำค่อยๆ แล่นฝ่าหมอกบางๆ เสียงเครื่องยนต์ที่คุ้นเคยดังกระหึ่ม ผู้คนในหมู่บ้านมักพูดคุยกันว่า "ถึงเราจะยากจนที่นี่ แต่การได้ยินเสียงเรือในตอนเช้าหมายความว่าเรายังมีชีวิตอยู่ และตราบใดที่เครื่องยนต์ยังทำงานอยู่ ก็ยังมีอาหารให้กิน"

ฮันห์อาศัยอยู่สุดหมู่บ้าน บ้านของเธอตั้งอยู่ยื่นออกไปในคลอง เสาไม้ยูคาลิปตัสปกคลุมไปด้วยมอสส์ นับตั้งแต่พ่อแม่เสียชีวิต ฮันห์ก็คุ้นเคยกับเสียงน้ำกระเซ็นใต้พื้นบ้านทุกคืน กลิ่นลมชื้นในเดือนกรกฎาคม และการยืนอยู่บนระเบียงนับเม็ดฝนเพียงลำพัง เธอเรียนจบชั้นมัธยมศึกษาปีที่ 7 จิตใจของเธอยึดติดอยู่เหมือนฝุ่นที่โดนแดด ลอยล่องแล้วก็สลายไป ช่วงหนึ่ง ฮันห์ตามคนอื่น ๆ ไปทำงานในร้านอาหารในเมือง ทำความสะอาด ล้างหม้อ และยกถาดจนเสื้อของเธอเปียกโชก จากนั้นเธอก็ตกหลุมรักคนงานก่อสร้างคนหนึ่งที่อยู่ใกล้ ๆ ดวงตาของเขายิ้มอย่างอ่อนโยนเหมือนคืนไร้แสงจันทร์ในหมู่บ้าน รอยยิ้มนั้นในสามเหลี่ยมปากแม่น้ำโขง อาจไม่คุ้มค่ากับเหล้าข้าวสักแก้ว แต่ก็เพียงพอที่จะทำให้หัวใจเต้นแรงได้

คนงานก่อสร้างพูดว่า “รอจนกว่าฉันจะเก็บเงินได้มากพอ แล้วฉันจะพาเธอกลับบ้าน” ฮานห์เชื่อเขา บางทีคนที่ไม่รู้หนังสืออาจถูกหลอกได้ง่าย หรือบางทีฤดูน้ำท่วมอาจทำให้จิตใจผู้คนอ่อนโยนเหมือนกับทุ่งนา เมื่อฮานห์ประกาศว่าเธอตั้งครรภ์ เขาก็ออกจากสถานที่ก่อสร้างไปยังจังหวัดอื่น ทิ้งรองเท้าแตะพลาสติกเก่าๆ คู่หนึ่งและคำสัญญาที่เหลืองซีดเหมือนหน้าปฏิทินเก่าๆ ไว้ ฮานห์ไม่ได้ร้องไห้มากนัก ในหมู่บ้านไก๋ปัน สำหรับคนยากจน การร้องไห้เป็นเพียงน้ำตาที่สูญเปล่า เธอจับท้องของเธอไว้แน่น ทำงานเป็นคนงานต่อไป คุ้ยหาเงินทุกบาททุกสตางค์ราวกับจับปลาตัวเล็กๆ ในคูน้ำ

เด็กหญิงตัวน้อยเกิดในบ่ายวันที่มีแดดจ้า ฮาญตั้งชื่อเธอว่าหมี่ ชื่อที่ฟังดูเหมือนความฝันเล็กๆ ตู๋ พยาบาลประจำสถานีอนามัยบอกว่าเป็นชื่อที่ดี ตราบใดที่มีข้าวและนมให้เด็ก ฮาญพยักหน้า มองดูเด็กน้อยตัวเล็กๆ ผิวแดง มือเล็กเท่าพริกครึ่งเม็ด เล็บใสราวกับตะกอนที่เพิ่งตกใหม่ เมื่อค่ำคืนมาเยือน แม่น้ำไหลเอื่อยๆ ฮาญได้ยินเสียงร้องของลูกน้อยที่คลอเคลียแสงตะเกียงน้ำมัน และรู้สึกว่าหัวใจเต้นแรงราวกับไม้พายที่กำลังคนน้ำ

ฮันห์ไม่รู้วิธีขี่มอเตอร์ไซค์ ในละแวกนั้น ผู้หญิงหลายคนไม่ขี่มอเตอร์ไซค์ พวกเธอจะนั่งมอเตอร์ไซค์รับจ้างหรือเดินไปตลาด หลังจากคลอดลูก ร่างกายของฮันห์เหี่ยวแห้งเหมือนฟักทอง แม้แต่การยืนหรือนั่งก็รู้สึกเหมือนมีเสียงแตกเปาะแปะ เธอทำงานเป็นคนทำความสะอาดให้กับหลายครอบครัวที่มีฐานะดีตามถนนสายนั้น บางครั้งก็ไปในเมืองเพื่อถูพื้นผับ เจ้าของบอกว่าฮันห์อ่อนโยนและทำงานเหมือนเครื่องจักร ฮันห์เพียงแค่ยิ้มและพูดว่า "ตราบใดที่ฉันมีเงินซื้อนม"

มายเติบโตขึ้น ผมของเธอละเอียดราวกับปุยฝ้าย ดวงตาของเธอดำสนิทราวกับหยดกาแฟสด เธอคลานและเล่นอยู่บนพื้นไม้ แหย่ปลาในลำธาร ฮานห์กลัว จึงผูกเชือกเส้นเล็กๆ ไว้ที่ขา เธอจำคำพูดของแม่ได้ว่า เป็นเรื่องปกติที่เด็กๆ ในแถบริมแม่น้ำจะเสียชีวิตจากการจมน้ำ ความยากจนในทุ่งนาหมายถึงความหิวโหย แต่ความยากจนริมแม่น้ำหมายถึงความกลัวน้ำ ฮานห์กังวลในแบบที่ผู้หญิงที่เคยประสบกับการสูญเสียจะกังวล

เมื่อมายถึงวัยเรียน เธอต้องไปโรงเรียนอีกฝั่งหนึ่งของทุ่งนา ฮานห์จึงขอให้ตัม คนขับมอเตอร์ไซค์รับจ้างจากต้นหมู่บ้าน ช่วยรับส่งเธอไปโรงเรียน ตัมมีรูปร่างสูงปานกลาง ผิวสีแทน และรอยยิ้มที่เผยให้เห็นฟันเหลือง เขาคุ้นเคยกับการรับส่งเด็กๆ จากหมู่บ้าน ขับรถราวกับรู้จักหลุมบ่อทุกแห่ง “ผมรักเด็กๆ มาก” เขากล่าว ฮานห์ขอบคุณเขาอย่างมากมาย ทุกเช้า มอเตอร์ไซค์ดรีมของเขาจะจอดหน้าบ้าน มายจะคว้ากระเป๋าเรียนแล้วขึ้นไปนั่ง ฮานห์จะยืนมองลูกสาวหายลับไปหลังต้นโกงกาง ฟังเสียงเครื่องยนต์ที่ค่อยๆ จางหายไปในระยะไกล รู้สึกโล่งใจขึ้นเล็กน้อย

ในช่วงหลายปีที่ผ่านมา ฮันห์ต้องเผชิญกับความยากลำบากอย่างต่อเนื่อง ในฤดูแล้ง น้ำเค็มซึมลึกเข้าไปในทุ่งนา ทำให้บริเวณหลังบ้านแห้งแล้ง ในฤดูฝน น้ำท่วมใต้บ้าน และถึงแม้จะมีปลามากมาย แต่ก็ยังขาดแคลนอาหาร ฮันห์ทำงานหนักตั้งแต่เช้าจรดค่ำ แต่ในตอนเย็น เธอก็จะพาลูกสาวออกไปที่ระเบียง หวีผมให้ลูกสาวสิบห้าครั้ง แล้วถักเปียให้ ไม่ว่าเธอจะยากจนเพียงใด ฮันห์ก็ยังต้องการให้ไมเติบโตขึ้นมาอย่างสะอาดสะอ้าน ผมตรง และไม่คดงอเหมือนแม่ของเธอ

มายเป็นนักเรียนที่ดี ครูชมลายมือที่สวยงามและความสามารถทางคณิตศาสตร์ของเธอ ฮานห์ดีใจมากจนแทบจะร้องไห้ แต่ลูกสาวของเธอเติบโตขึ้นเหมือนดอกไม้ที่ปลิวไปตามลม ในช่วงมัธยมต้นและมัธยมปลาย มายรู้วิธีส่องกระจก รู้วิธีทาลิปสติกสีชมพู รู้วิธีเปลี่ยนเสื้อเชิ้ตสีขาวสะอาดตาเป็นเสื้อที่มีระบายอ่อนๆ วันหนึ่ง ฮานห์พบเสื้อตัวใหม่ในกระเป๋าของลูกสาว “ซื้อมาจากไหน?” มายบอกว่าเธอเก็บเงินค่าอาหารเช้าไว้ ฮานห์พึมพำ ไม่ได้ถามต่อ เธอเกรงว่าการถามลึกเกินไปจะเปิดเผยความลับดำมืดบางอย่างที่ยากจะเอ่ยถึง

มายมักกลับบ้านดึก เธอเล่าว่าเธอไปเรียนหนังสือเป็นกลุ่มหรือช่วยเพื่อนขายของ ฮันห์เตือนเธอว่า "ลูกสาว อย่ากลับดึกนะ" มายตอบว่า "ค่ะ คุณครู" ในปีเดียวกันนั้น คุณแทมยังคงขี่มอเตอร์ไซค์มาจอดที่ประตูทุกเช้า ฮันห์บอกให้เขาขับช้าๆ เมื่อถนนลื่น เขาพยักหน้าและสตาร์ทเครื่องยนต์

เช้าวันหนึ่งที่มืดมิด มายเป็นลมในห้องน้ำ ฮันห์พาลูกไปที่ศูนย์สุขภาพแล้วจึงไปโรงพยาบาล แพทย์หนุ่มคนหนึ่งกระซิบว่า "เด็กหญิงคนนี้ท้อง" ฮันห์รู้สึกเหมือนมีก้อนหินตกลงมาใส่หัวใจ ทุกอย่างเงียบสนิท มายกัดริมฝีปากจนเลือดออก เมื่อฮันห์สัญญาว่าจะไม่ตีหรือไล่เธอไป มายจึงเขียนลงบนกระดาษด้วยมือที่สั่นเทาว่า "คนขับมอเตอร์ไซค์รับจ้างแปดคน"

บ่ายวันนั้น เมฆดำทะมึนก่อตัวขึ้น หานวิ่งไปที่ท่าเรือเพื่อตามหาลุงตัม ผู้คนบอกว่าเขาออกไปแล้ว อาจจะไปไซ่ง่อน ทุกคนพูดกันอย่างคลุมเครือ ราวกับเป็นเรื่องหลังคาบ้านถูกฝนพัดพัง หานยืนอยู่ท่ามกลางลม น้ำในแม่น้ำขมและเค็ม หญิงข้างบ้านคนหนึ่งจับมือหานแล้วพูดว่า "ไปเถอะ ห่วงลูกก่อนเถอะ" น้ำตาของหานแห้งเหือดไปนานแล้ว

มายคลอดลูกสาวตัวน้อย ตัวเล็กเหมือนลูกพลัมอ่อน ผิวซีด และร้องไห้เบาเหมือนลูกแมว ฮันห์อุ้มหลานสาวไว้ในอ้อมแขน กลิ่นผิวของเด็กน้อยอบอวลอยู่ในใจ “ชื่ออะไรเหรอ” ฮันห์ถาม “อัน ฉันแค่หวังว่าชีวิตของเธอจะสงบสุข” ในหมู่บ้านนี้ ผู้คนตั้งชื่อลูกราวกับกำลังอธิษฐานขอพร

ฉันทำงานเป็นคนงานในโรงงานในเขตอุตสาหกรรม ตอนเช้าเธอฝากลูกไว้กับฮันห์ และตอนเย็นเธอก็เหนื่อยล้าเหมือนใบตองแห้งๆ ฮันห์อยู่บ้านดูแลอัน เย็บผ้าหาเลี้ยงชีพเพื่อช่วยค่าใช้จ่ายเรื่องอาหาร ค่าเช่า ค่านม และค่ารักษาพยาบาลเป็นภาระหนักอึ้งบนบ่าของเธอเหมือนกระสอบปุ๋ยเก่าๆ คนบอกว่าการขายของออนไลน์นั้นง่าย ฮันห์เรียนรู้วิธีการสร้างเพจและโทรหาลูกค้า มันเหมือนกับการเรียนรู้การอ่านใหม่อีกครั้ง

ตอนเย็น ขณะที่อันกำลังหลับ ฮานห์ตั้งโทรศัพท์และนั่งตัวตรง แสงไฟจากหลอดไฟส่องกระทบใบหน้าที่คล้ำแดดของเธอ เธอเริ่มไลฟ์สด เสียงสั่นเครือว่า "สวัสดีทุกคน ฉันขายเสื้อผ้าเด็กค่ะ" ตอนแรกไม่มีใครดูเลย มีเพียงดวงตาเล็กๆ ปรากฏขึ้นที่มุมจอ บางครั้งก็เป็น 0 บางครั้งก็เป็น 1 ฮานห์ดีใจมากเมื่อเห็นเลข 1 ราวกับว่าเธอเจอขุมทอง "ใครกำลังดูอยู่ ช่วยส่งอิโมจิรูปหัวใจให้หน่อยนะคะ" หน้าจอเงียบไป แต่ฮานห์ก็อดทน เธอไม่เคยยอมแพ้

อันโตขึ้นเรื่อยๆ พูดจาอ้อแอ้และเรียกหา "คุณยาย" วันหนึ่ง อันเป็นไข้สูง และฮานห์เฝ้ามองดูเปลญวนพลางถ่ายทอดสดไปด้วย เสียงของเธอเริ่มสั่นน้อยลง และเธอก็พยายามเล่าเรื่องราวมากขึ้น ดวงตาของเธอกระพริบ บางครั้งหนึ่ง บางครั้งสอง แล้วก็กลับมาเป็นศูนย์ ฮานห์ยังคงเชื่อว่าที่ไหนสักแห่ง มีใครบางคนกำลังฟังเธออยู่ เธอเชื่อมากเท่ากับที่เธอเชื่อในกลิ่นควันจากเตาไฟในครัวตอนท้ายวัน

ฤดูแล้งนั้นโหดร้าย เรือบรรทุกสินค้ามีน้อยลง กะทำงานของมายลดลง ฮานห์จึงเพิ่มการไลฟ์สด พูดจนเสียงแหบ เธอเรียนรู้วิธีแขวนผ้าบนตะขอ และวิธีวัดด้วยไม้บรรทัดที่ถือใกล้กล้อง ดวงตาที่จ้องมองหน้าจอคือเพื่อนร่วมทางของเธอ บางครั้งก็หนึ่ง บางครั้งก็สอง บางคืนก็เงียบสงบราวกับผิวน้ำนิ่ง

โทรศัพท์ของเธอเสีย หน้าจอเบลอ ฮันห์เก็บเงินเพื่อซ่อมมัน เธอคิดว่า "ถ้าฉันพยายามให้มากกว่านี้ บางทีอาจจะมีคนสงสารฉัน" ฮันห์ฝึกพูดให้ชัดเจนขึ้น แต่เมื่อใดก็ตามที่เธอนึกถึงอดีต เสียงของเธอก็จะสั่นเครือ

ชาวบ้านหมู่บ้านไก๋ปันรู้สึกสงสารหาญในแบบที่คนยากจนมักรู้สึกกัน พวกเขาจึงช่วยยกน้ำให้เธอ ป้อนโจ๊กให้เธอ และซื้อเสื้อผ้าให้เธอ ผู้หญิงในหมู่บ้านชวนหาญไปขายสินค้าที่ตลาด แต่เธอปฏิเสธ เธอบอกว่า "ที่นั่นไม่มีใครฟังฉันตลอดเวลาหรอก" พวกเขาหัวเราะแล้วพูดว่า "พวกเขาจะฟังโทรศัพท์แทน"

ในคืนฝนตกเดือนสิงหาคม ฮานห์เริ่มไลฟ์สด ลมพัดแรงและฝนกระหน่ำลงบนระเบียงบ้าน ดวงตาของเธอเป็นประกาย ฮานห์มีความสุขขณะเล่าเรื่องที่อันเรียกหา "คุณยาย!" หลังจากเล่าเรื่องจบ เธอยิ้มเล็กน้อย ดึกดื่นแล้ว ดวงตาของฮานห์เริ่มแสบ จากนั้นเธอก็สังเกตเห็นบางสิ่งแปลก ๆ ดวงตาของเธอดูสว่างขึ้นราวกับมีรูม่านตา จากนั้นก็มีเส้นสีแดงไหลออกมาเลื้อยลงมาตามหน้าจอ ฮานห์สะดุ้งขึ้น มือสั่นเทาขณะพยายามปิดมัน ในชั่วพริบตาเดียว เธอรู้สึกราวกับว่ามีใครบางคนกำลังจ้องมองเธออยู่จากอีกฝั่งหนึ่ง

ฮันห์หายใจลำบาก อกของเธอรู้สึกแน่นตึง เธอขยับตัวและส่งเสียงคราง ฮันห์หันศีรษะไปเรียกหลานสาว แต่เสียงติดอยู่ในลำคอ ดวงตาของเธอเปลี่ยนเป็นสีแดงเข้ม แล้วก็มืดลง ตัวเลขลดลงเหลือศูนย์ เสียงฟ้าร้องดังก้อง แสงฟ้าแลบสาดส่องเงาของฮันห์ที่กำลังสั่นไหวไปบนผนัง เธอทรุดตัวลงเหมือนใบไม้เก่า

เช้าวันต่อมา อันตื่นขึ้นมาและร้องไห้เสียงแหบแห้งในบ้านที่ว่างเปล่า เพื่อนบ้านเรียกเธอ แต่เธอไม่ตอบ เมื่อเข้าไปในบ้าน เธอพบฮันห์นอนอยู่บนโต๊ะ โทรศัพท์ของเธอยังคงเปิดอยู่ ภาพบนหน้าจอหยุดนิ่ง เสื้อของเธอห้อยหลวมๆ อยู่บนฉากหลังสีขาวที่เปียกฝน มือของฮันห์เย็นเฉียบราวกับน้ำที่แห้งเหือด

งานศพเรียบง่าย เสียงร่ำไห้ก็เรียบง่าย มายอุ้มอันไว้หน้าแท่นบูชา ชาวบ้านเตรียมโจ๊กหม้อใหญ่และจุดธูป เรือลำหนึ่งที่คุ้นเคยแวะมาสอบถามเรื่องราวต่างๆ ก่อนจะจากไป หญิงชราคนหนึ่งวางใบตองแห้งเป็นธูป “ตอนเธอยังเด็ก เธอเคยมาขอข้าวโพด” ชาวบ้านในสามเหลี่ยมปากแม่น้ำโขงจดจำกันและกันผ่านเรื่องราวเล็กๆ เหล่านี้

มายมองดูรูปถ่ายของแม่ที่ถ่ายด้วยโทรศัพท์มือถือ ภาพเบลอเล็กน้อย เธอหวนนึกถึงคืนที่แม่พูดกับตัวเองผ่านหน้าจอ ดวงตาที่จ้องมองมาที่ผู้ดูนั้นกลับกลายเป็นเพื่อนคนสุดท้ายของเธอ เพื่อนที่พูดไม่ได้

หลังงานศพ มายทำความสะอาดบ้าน ในตู้มีสมุดบันทึกเก่าเล่มหนึ่ง ลายมือของฮันห์นั้นคดงอและไม่สม่ำเสมอ ในสมุดมีเพียงสูตรอาหาร เบอร์โทรศัพท์ลูกค้า และไม่มีอะไรมากไปกว่านั้น หน้าหนึ่งเขียนว่า: "วันนี้มีคนมาดูนานมาก แต่ไม่ได้ซื้ออะไรเลย ไม่เป็นไร ตราบใดที่พวกเขาได้ฟังสิ่งที่ฉันพูด" มายพลิกดูหน้าต่างๆ น้ำตาเริ่มเอ่อล้น

มายรวบรวมข้าวของของเธอแล้วไปขายที่ตลาดในอำเภอ อันนั่งอยู่บนตะกร้า กอดอมยิ้มไว้แน่น ในตอนเย็น มายยืนอยู่บนระเบียงบ้าน ลมพัดเบาๆ ข้ามแม่น้ำ เธอเปิดโทรศัพท์เครื่องเก่าของเธอและเห็นข้อความแจ้งเตือนว่า "การถ่ายทอดสดสิ้นสุดลงโดยไม่คาดคิด คุณต้องการดำเนินการต่อหรือไม่" มายได้ยินเสียงคล้ายไอแหบๆ อยู่ข้างหู เธอจึงกด "ไม่"

มายหยุดไลฟ์สดแล้ว เธอทำความสะอาดโรงเรียนอนุบาลและเย็บหมอนขายในตอนเย็น เธอยังไปเรียนเสริมด้วย ส่วนอันนั้นได้รับการดูแลจากคุณนายซาวบ้านข้างๆ ชีวิตไม่ได้ดีเลิศ แต่ก็ไม่หนาวเท่าเดิม ทุกเย็น มายจะจุดธูปและเล่าเรื่องเล็กๆ ให้แม่ฟัง หลังจากเล่าจบ เธอก็จะหัวเราะกับตัวเอง

เย็นวันหนึ่งที่ฝนตก อันชี้ไปที่แม่น้ำ มายนึกถึงช่วงเวลาที่เธอกับแม่ช่วยกันเก็บสิ่งของจากน้ำที่กำลังเพิ่มสูงขึ้น ในความทรงจำของเธอ ฮันห์จะเป็นหญิงร่างค่อม ผมมัดต่ำ ดวงตาอ่อนโยนแต่ดื้อรั้น เสียสละพละกำลังเพื่อสายตาที่ไร้อารมณ์ มายให้สัญญากับตัวเองว่าจะสอนอันให้รู้จักอ่านและเขียนอย่างถูกต้อง

วันหนึ่ง มายถามคนขายโทรศัพท์ว่า "ไอคอนรูปตาบนไลฟ์สตรีมหมายความว่าอะไร" คนขายตอบว่า "มันหมายถึงจำนวนผู้ชม" มายหัวเราะเบาๆ "บางทีมันอาจจะเป็นตัวนับก็ได้" คนขายดูงุนงง

ระหว่างทางกลับบ้าน มายนั่งซ้อนท้ายคุณเกิ่น คนขับมอเตอร์ไซค์รับจ้างคนใหม่ โดยอุ้มลูกไว้ในอ้อมแขน เขาขับรถช้าๆ พูดคุยเรื่องผลไม้และผัก และไม่ได้ถามไถ่ใครเลย พอจอดหน้าบ้าน เขาก็บอกว่า "ถ้าฝนตกหนักก็โทรหาผมได้นะ" มายขอบคุณเขา ในละแวกนี้ ทุกคนต่างก็มีบาดแผลเล็กๆ น้อยๆ คนดีรู้จักมองโดยไม่แตะต้อง

ฤดูน้ำท่วมกลับมาแล้ว ผักตบชวากำลังบานสะพรั่งเป็นสีเหลือง แม่ครัวของฉันต้มซุปเปรี้ยวหม้อใหญ่ ถือชามไปวางไว้บนแท่นบูชาของแม่ “แม่จ๋า กินข้าวเถอะ” คำพูดนั้นอ่อนโยนราวกับสายลม แต่ก็อบอุ่นเหลือเกิน

คืนนั้น มายหยิบกล่องเล็กๆ ออกมาจากใต้เตียง ข้างในมีรูปถ่ายเก่าของเธอสมัยเรียนอยู่ชั้นประถมศึกษาปีที่ 3 เป็นรูปที่เธอยืนอยู่ข้างๆ มอเตอร์ไซค์ดรีมของแทม คนขับมอเตอร์ไซค์รับจ้าง รูปถ่ายนั้นเหลืองซีด มายตัดส่วนของผู้ชายออก เหลือไว้เพียงรูปเด็กหญิงตัวเล็กๆ ที่มีรอยยิ้มใสซื่อ เธอนำรูปนั้นไปติดไว้ที่หน้าสมุดบันทึกของแม่ หน้าที่มีข้อความว่า "ตราบใดที่ผู้คนยังฟังสิ่งที่ฉันพูด"

ฉันปิดไฟลง เสียงเครื่องยนต์เรือดังแว่วมาแต่ไกลในยามค่ำคืน ฮานห์รู้สึกเบาใจขึ้น ไม่ต้องจ้องหน้าจออยู่อย่างนั้นอีกต่อไป ฮานห์ใช้ชีวิตอยู่กับสิ่งอื่นๆ เช่น อาหาร เสียงเรียกของหลานๆ และกลิ่นดินสดๆ

พรุ่งนี้เช้า มายจะพาอันไปโรงเรียน เรือสินค้าจะแล่นผ่านอีกครั้ง พ่อค้าแม่ค้าจะตะโกนขายสินค้าของตน ชีวิตไม่ต้องการท่าทางยิ่งใหญ่ เพียงแค่จับมือกันและนำทางกันข้ามแอ่งน้ำ ดวงตาที่เคยปิดสนิทบัดนี้เปิดกว้าง อบอุ่นและจริงใจ มองหน้ากัน เรียกชื่อกัน และช่วยเหลือกันข้ามแม่น้ำที่เต็มไปด้วยโคลน

ที่มา: https://baophapluat.vn/con-mat.html