ความทรงจำแรก
คำพูดของเพื่อนร่วมงานทำให้ฉันนึกถึงเหตุผลที่ฉันเริ่มต้น และทำไมแม้กระทั่งตอนนี้ ฉันยังคงหลงใหลในงานด้านวารสารศาสตร์—อาชีพที่ทุกย่างก้าวคือการสัมผัสชีวิต โอกาสที่จะได้สัมผัสช่วงเวลาแห่งความสุขและความเศร้าอย่างเต็มที่ อาชีพที่ท้าทายซึ่งทำให้หัวใจของฉันเต็มเปี่ยมไปด้วยความรักหลังจากผ่านพ้นบททดสอบและความยากลำบากมากมาย!
 |
ฉันจำไม่ได้ว่าบทความแรกของฉันคืออะไร ฉันจำได้เพียงครั้งแรกที่ฉันกับเพื่อนสนิทเดินเข้าไปในสำนักงานหนังสือพิมพ์ กวางบิ่ญ บนถนนเจิ่นฮุงดาวอย่างเขินอาย เพื่อ...รับค่าตอบแทนหลังจากร่วมงานกันมาระยะหนึ่ง ทันทีที่เราไปถึง เราก็เจอสุภาพบุรุษท่านหนึ่งเดินออกมาจากสำนักงาน นั่นเป็นครั้งแรกที่ฉันได้พบกับนักข่าวเหงียน เธทินห์ ซึ่งในขณะนั้นดำรงตำแหน่งเลขานุการกองบรรณาธิการหนังสือพิมพ์กวางบิ่ญ และยังเป็นผู้เขียนบทความให้กับหนังสือพิมพ์ลาวโดง โดยมีรายงานที่มีชื่อเสียงมากมายเกี่ยวกับกวางบิ่ญ
ไม่นานหลังจากนั้น ผมก็โชคดีได้เป็นสมาชิกของหนังสือพิมพ์กวางบิ่ญ ผมได้ร่วมงานกับนักข่าวชื่อดังอย่าง เหงียน เถะ ถิง และบุคคลสำคัญในวงการสื่อสารมวลชนในเวลานั้น เช่น คู่หูมากฝีมืออย่าง มินห์ โต๋น-ตุง ลัม, วัน ฟุก-ตรอง ไทย, นักข่าวอย่าง เลอ ฮง, ฮู ไทย, ตุย นุง… และเพื่อนร่วมงานอีกมากมาย จากพวกเขา ผมได้เรียนรู้เกี่ยวกับ “ตำนาน” แห่งวงการสื่อสารมวลชนของกวางบิ่ญ เช่น นักข่าว โด กวี โด๋น อดีตบรรณาธิการบริหารหนังสือพิมพ์กวางบิ่ญ และอดีตรัฐมนตรีช่วยว่าการกระทรวงสารสนเทศและการสื่อสาร และกวีและนักข่าว เหงียน วัน ดินห์ ผู้สามารถแต่งบทกวีได้อย่างฉับพลัน!
ช่วงเวลาเหล่านั้นเป็นช่วงเวลาที่เราเรียนรู้อย่างขยันขันแข็ง ซึมซับจิตวิญญาณที่แท้จริงของงานวารสารศาสตร์ เปี่ยมด้วยความรักและความห่วงใยในทุกถ้อยคำ ฉันเรียนรู้จากเพื่อนร่วมงานถึงวิธีการ "มอง" ชีวิตเพื่อเลือก "เรื่องราว" ที่สดใหม่ วิธีการสร้างพาดหัวข่าวที่ดึงดูดใจ วิธีการเขียนอย่างง่ายๆ เพื่อให้ "แม้แต่คุณยายของฉันในชนบทก็เข้าใจได้"... และแม้แต่เคล็ดลับในการตัดต่อฟิล์มอย่างประหยัดที่สุดเมื่อใช้กล้องฟิล์ม ในยุคนั้นทรัพยากรทางวัตถุมีจำกัด แต่หัวใจของเราเต็มไปด้วยความกระตือรือร้น ศรัทธา และความฝันในอาชีพที่สามารถ "เปลี่ยนแปลง โลก " ได้
เพื่อเป็นการระลึกถึงการจุดเปลวไฟ
ถึงแม้จะไม่ใช่อาชีพที่สวยหรู แต่ก็ดึงดูดใจ งานข่าวได้ชี้นำและช่วยให้ฉันเติบโตแข็งแกร่งขึ้นทุกวัน เข้าใจและเห็นอกเห็นใจชีวิตและสภาพความเป็นมนุษย์มากขึ้น งานข่าวได้มอบความทรงจำที่ลืมไม่ลงให้กับฉันและเพื่อนร่วมงาน ไม่ว่าจะเป็นการรายงานข่าวในช่วงพายุที่หมู่บ้านสวยงามจมอยู่ใต้น้ำ น้ำตาที่ไหลเงียบๆ ขณะพูดคุยกับชาวประมงท่ามกลาง "เหตุการณ์ด้านสิ่งแวดล้อมทางทะเล" และความรักและความเศร้าที่รู้สึกเมื่อได้เห็นขบวนผู้คนจำนวนมากเดินทางกลับบ้านในช่วงการระบาดของโควิด-19... ข่าวทุกชิ้น ภาพถ่ายทุกภาพล้วนเต็มไปด้วยความคิดและอารมณ์มากมาย!
แต่ในสถานที่เหล่านั้นเองที่ฉันได้เห็นสิ่งสวยงามมากมาย มีเรือที่ฝ่ากระแสน้ำท่วมเชี่ยวกรากเพื่อช่วยเหลือผู้คน ทหารที่ไม่หวั่นเกรงอันตราย พร้อมที่จะเสียสละตนเองเพื่อปกป้องประชาชน การช่วยเหลือและการแบ่งปันซึ่งกันและกันระหว่างชาวประมงขณะที่พวกเขาเผชิญกับ "ภัยพิบัติทางสิ่งแวดล้อมทางทะเล" และอาหารอุ่นๆ และของขวัญที่ปลอบประโลมผู้คนที่เดินทางกลับบ้านในช่วงการระบาดใหญ่...
 |
แม้กระทั่งตอนนี้ ฉันยังจำภาพของ "ทหารชุดขาว" ที่อยู่แนวหน้าในการต่อสู้กับโรคระบาดได้อย่างชัดเจน ใบหน้าของพวกเขาเต็มไปด้วยรอยของหน้ากากอนามัยหลังจากปฏิบัติหน้าที่มายาวนาน ทหารที่ประจำการอยู่ที่ "จุดตรวจโควิด" ลึกเข้าไปในป่าทึบมืดมิด ฉันยังจำรอยยิ้มสดใสของเด็กๆ ที่ถือเค้ก อาหารแห้ง และของขวัญเล็กๆ น้อยๆ แต่เปี่ยมด้วยความอบอุ่นในบ้านที่พังทลายหลังน้ำท่วมได้
และครั้งหนึ่งพวกเราต่างเงียบงันท่ามกลางฝูงชนที่ร่วมไว้อาลัยแด่พลเอกโว เหงียน เกียป คำพูดของเราดังก้องอยู่ในหัวใจนับล้านที่เต็มไปด้วยความโศกเศร้าและการระลึกถึงท่าน ท่ามกลางความโศกเศร้าอันไร้ขอบเขตนั้น ยังมีความภาคภูมิใจอย่างหาที่เปรียบมิได้ที่ได้มีโอกาสทำงานในช่วงเวลาประวัติศาสตร์นี้
งานด้านวารสารศาสตร์ยังมอบความสุขและความภาคภูมิใจให้ฉันมากมาย คือการได้เห็นบ้านเกิดของฉันประดับประดาไปด้วยธงและดอกไม้ ได้ชื่นชม "ฟาร์มกังหันลม" ขนาดใหญ่ที่ตั้งตระหง่านอยู่ท่ามกลางหาดทรายขาว ได้ล่องลอยไปตามถนนและสะพานที่เชื่อมต่อชายฝั่งแห่งความหวัง และได้เห็นถ้ำซอนดองและหมู่บ้านท่องเที่ยวตันฮวาปรากฏอยู่บนแผนที่การท่องเที่ยวโลก…
ความทรงจำของผมเกี่ยวกับงานด้านวารสารศาสตร์ แม้จะธรรมดาและเรียบง่าย แต่ก็ช่วยให้ผมและเพื่อนร่วมงานรัก ภาคภูมิใจ และมีความมั่นใจมากขึ้นในเส้นทางที่เรากำลังเดินอยู่!
การเดินทางครั้งใหม่
เช่นเดียวกับอาชีพอื่นๆ อีกมากมาย วงการสื่อสารมวลชนกำลังเผชิญกับความท้าทายอย่างมาก เนื่องจากเทคโนโลยี สื่อสังคมออนไลน์ ปัญญาประดิษฐ์ และความก้าวหน้าอื่นๆ พัฒนาขึ้นทุกวัน ทำให้เกิดแรงกดดันอย่างมาก สำหรับนักข่าวในจังหวัดกวางบิ่ญ และสำหรับตัวผมเองด้วย นี่เป็นช่วงเวลาที่จะต้องเปิดรับสิ่งใหม่ๆ มากมาย ภายใน "บ้านร่วมกัน" ของหนังสือพิมพ์และสถานีวิทยุโทรทัศน์กวางบิ่ญ เราเริ่มต้นเรียนรู้และก้าวแรกบนเส้นทางใหม่นี้
แม้จะเผชิญกับความยากลำบากและอุปสรรคมากมาย เราก็ยังคงเปี่ยมด้วยความรักในวิชาชีพ ความซื่อสัตย์สุจริต ความจริงใจ และความรับผิดชอบต่อสังคม ในโอกาสอันน่ายินดีนี้ ผมขอแสดงความขอบคุณอย่างสุดซึ้งต่อบรรดานักข่าวรุ่นก่อนๆ ส่งความเชื่อมั่นและความหวังให้กับเพื่อนร่วมงานรุ่นน้อง และขอขอบคุณอย่างจริงใจต่อบุคคลที่ปรากฏในบทความแต่ละชิ้นของเรา และผู้อ่านทุกท่านที่ให้การสนับสนุน เชื่อมั่น และให้เกียรติเรามาโดยตลอด
ด้วยเหตุผลอันดีเยี่ยมเหล่านี้ พวกเราเหล่านักข่าวจึงจะไม่ลังเลที่จะก้าวไปข้างหน้าในเส้นทางใหม่นี้!
ง็อกไม
ที่มา: https://baoquangbinh.vn/van-hoa/202506/ngay-vui-on-ky-niem-nghe-2227090/
การแสดงความคิดเห็น (0)