ฉันเรียกเขาว่า "พ่อ" ด้วยความรักใคร่ เหมือนกับที่ฉันเรียกพ่อแท้ๆ ของฉันเอง ตอนที่ฉันมาอยู่กับพ่อแม่สามีครั้งแรก ฉันเป็นลูกคนสุดท้องในบรรดาพี่น้องสิบคน ฉันรู้สึกกังวลใจและลังเลเกี่ยวกับความสัมพันธ์ใหม่ๆ เพราะกลัวว่าจะไม่สามารถปรับตัวเข้ากับครอบครัวใหญ่ครอบครัวนี้ได้ แม่สามีของฉันเสียชีวิตไปตั้งแต่ยังเล็ก ทำให้บ้านขาดแม่ไป แต่แล้วพ่อสามีของฉัน ซึ่งเป็นคนเงียบๆ และใจดี ก็กลายเป็นคนเชื่อมโยงฉันกับคนอื่นๆ เป็นแหล่งกำลังใจที่อบอุ่น ช่วยให้ฉันค่อยๆ ปรับตัวและคุ้นเคยกับครอบครัวนี้
พ่อสามีแสดงความรักความเอ็นดูฉันเป็นพิเศษ อาจเป็นเพราะฉันเป็นลูกสะใภ้คนเล็กที่กลับบ้านในช่วงที่แม่ไม่อยู่ เขาเป็นทั้งพ่อและแม่ และเป็นเพื่อนคู่ใจในคนเดียวกัน เขาเล่าทุกอย่างให้ฉันฟัง ทั้งความสุข ความเศร้า และความกังวลของเขา ผ่านการสนทนาเล็กๆ น้อยๆ เหล่านี้ ระยะห่างระหว่างลูกสะใภ้กับพ่อสามีก็ค่อยๆ จางหายไป บางครั้งคนนอกก็เข้าใจผิดคิดว่าฉันเป็นลูกสาวคนเล็กของเขาด้วยซ้ำ
พ่อของฉันไม่เคยดุฉันเลย แม้ว่าฉันจะทำอาหารไม่ค่อยเก่งก็ตาม ในตอนแรก อาหารที่ฉันทำไม่ค่อยถูกปากท่านเท่าไหร่ แต่ท่านก็ยังทานหมดทุกชิ้นและชมเชยเป็นการให้กำลังใจโดยไม่พูดอะไรออกมา ผ่านมื้ออาหารเหล่านั้น ฉันได้เรียนรู้ว่าท่านชอบปลาหรือซุปแบบไหน แล้วฉันก็ค้นคว้าและเรียนรู้ที่จะทำอาหารให้ดีขึ้นทุกวัน
พ่อของฉันเรียกฉันว่า "หนูน้อย" ซึ่งเป็นชื่อเล่นที่เขาใช้คนเดียวเท่านั้น ทุกครั้งที่ฉันไปทำงานต่างจังหวัด เขามักจะถามสามีของฉันว่า "หนูน้อย อีกกี่วันถึงจะกลับมา?" ไม่ว่าฉันจะกลับบ้านเร็วหรือช้า เขาก็จะรอฉันก่อนทานอาหารเย็นเสมอ ครั้งหนึ่ง ฉันกลับบ้านช้าไปเกือบสองชั่วโมง และเมื่อฉันเดินเข้าไป ฉันก็พบเขานั่งอยู่ที่โต๊ะอาหาร รออยู่ด้วยรอยยิ้มอ่อนโยน มื้ออาหารนั้นมีแค่เราสองคน แต่มันอบอุ่นอย่างเหลือเชื่อ เหมือนลูกสาวที่กลับบ้านหลังจากแต่งงานแล้วมาทานอาหารเย็นกับพ่อแม่
เมื่อเวลาผ่านไป พ่อของฉันก็แก่ลง และความชราค่อยๆ ทำให้เขาสับสน เมื่อเขาอายุ 82 ปี เขาเป็นโรคพาร์กินสัน เขาจำไม่ได้ว่ากินข้าวเมื่อไหร่ ลืมว่าเก็บเงินไว้ที่ไหน ฉันเรียนรู้วิธีดูแลเขา วิธีรักชายชราที่ค่อยๆ อ่อนแอลง ครั้งหนึ่ง เพื่อนบ้านโทรมาบอกว่าพ่อของฉันกำลังกวาดสนามหญ้าไปจนถึงขอบหมู่บ้านท่ามกลางแสงแดดจัดในตอนกลางวันของฤดูร้อน อีกครั้งหนึ่ง เขาเปิดเตาแก๊สเพื่อหุงข้าวในหม้อหุงข้าวไฟฟ้า เพียงเพราะเขา "กลัวว่าเบจะหิวเมื่อกลับมาจากทำงาน" คำพูดนั้นทำให้ฉันพูดไม่ออก พ่อของฉันไม่ได้แสดงความรักด้วยคำพูด แต่เขาแสดงความรักต่อฉันอย่างเงียบๆ ผ่านการกระทำเล็กๆ น้อยๆ
ไม่นานนัก พ่อของฉันก็เดินเองไม่ได้อีกต่อไป กิจกรรมประจำวันทั้งหมดของเขาจึงจำกัดอยู่แค่ในที่เดียว และฉันก็อยู่เคียงข้างเขาเสมอ ฉันป้อนอาหารให้เขา เล่าเรื่องให้เขาฟังเพื่อให้เขาหัวเราะ อาบน้ำให้เขา และทำความสะอาดให้เขาด้วยความอ่อนโยนและความรู้สึกขอบคุณอย่างที่สุดเท่าที่จะทำได้ เขายังคงเรียกฉันว่า "หนูน้อย" เหมือนเช่นเคย
วันหนึ่งในฤดูหนาว พ่อของฉันจากไปหลังจากงีบหลับอย่างสงบในช่วงบ่าย ใบหน้าของท่านแดงระเรื่อและสงบราวกับว่าท่านไม่เคยเจ็บป่วยมาหลายเดือน สำหรับฉัน ท่านไม่อยู่แล้ว แต่ความรัก การปกป้อง และรอยยิ้มอันอ่อนโยนของท่านจะยังคงอยู่ต่อไปในทุกมื้ออาหาร ในความทรงจำในวัยเด็กของลูกๆ และหลานๆ และฝังลึกอยู่ในหัวใจของลูกสะใภ้คนเล็กของท่าน ผู้โชคดีที่ได้มีพ่อตาที่แสนดีเช่นนี้!
สวัสดีค่ะ ท่านผู้ชมที่รัก! ซีซั่นที่ 4 ในธีม "คุณพ่อ" จะเปิดตัวอย่างเป็นทางการในวันที่ 27 ธันวาคม 2567 ผ่านทางแพลตฟอร์มสื่อและโครงสร้างพื้นฐานดิจิทัลทั้งสี่ของสถานีวิทยุโทรทัศน์และหนังสือพิมพ์ จังหวัดบิ่ญเฟือก (BPTV) โดยสัญญาว่าจะนำเสนอคุณค่าอันงดงามของความรักอันศักดิ์สิทธิ์และสวยงามของพ่อสู่สาธารณชน |
ที่มา: https://baobinhphuoc.com.vn/news/19/172526/nguoi-cha-thu-hai-cua-toi
การแสดงความคิดเห็น (0)