มะระ หรือชื่อ วิทยาศาสตร์ ว่า Momordica charantia เป็นพืชเขตร้อนและกึ่งเขตร้อนในวงศ์แตง (Cucurbitaceae) นิยมปลูกกันอย่างแพร่หลายในเอเชีย แอฟริกา และแคริบเบียน มะระ มีหลายสายพันธุ์ แตกต่างกันไปตามรูปร่างและความขม ในภาษาจีน มะระ (苦瓜) เรียกอีกอย่างว่า 涼瓜 (liang gua),半生瓜(ban sheng gua), 癞葡萄 (lai bo dao) และ锦荔枝 (jin li zhi) ในภาษาญี่ปุ่นเรียกว่า nigauri หรือ gōya (苦瓜, ゴーヤ) และในภาษาเกาหลีเรียกว่า yeoju (여주)
อักขระ "qua" (瓜) ใน "khổ qua" (มะระขี้นก) ยังใช้เพื่ออ้างถึงแตง น้ำเต้า ฟักทอง และใยบวบประเภทต่างๆ โดยทั่วไป ตัวอย่างเช่น "bào qua" คือน้ำเต้า đông qua "หรือ " phấn qua " เป็นแตงฤดูหนาว " hàn qua" หรือ "tây qua" คือแตงโม " hoàng qua" เป็นฟักทองลาว quā คือ แตงกวา "ไทย ควา " คือใยบวบ; " หว่องกวา" คือแคนตาลูป "gia qua" เป็นมะเขือยาว "mộc qua" คือมะละกอ นอกจากจะหมายถึงฟักทองแล้ว คำว่า "bắc qua " ยังใช้เรียกแตงโมเปลือกขาวชนิดหนึ่งที่เรียกว่า "nam qua," "uy qua," หรือ "phiên qua " อีกด้วย... คำเหล่านี้แทบจะไม่ใช้แล้วในปัจจุบัน และพบได้เฉพาะในตำราโบราณเท่านั้น
โดยทั่วไป "khổ qua" เป็นคำในภาษาถิ่นทางใต้ ซึ่งเป็นการถอดเสียงภาษาจีนจากอักษรจีน 苦瓜 (kǔguā) ในขณะที่ "mướp đắng" เป็นคำในภาษาถิ่นทางเหนือ ซึ่งก็มาจากอักษรจีน 苦瓜 เช่นกัน คำทั้งสองนี้ได้รับการบันทึกไว้ใน Dictionarium latino-anamiticum ของ Jean Louis Taberd (1838) และ Đại Nam Quấc Âm Tự vị ของ Huỳnh Tịnh Paulus Của (1895)
ในภาษาจีน นอกจากอักษร瓜(gua) ที่กล่าวมาข้างต้นแล้ว ยังมีอักษรอื่นๆ ที่มีวิธีการเขียนและความหมายแตกต่างกัน ตัวอย่างเช่น:戈(gua) คือ หอก อาวุธโบราณ;瘑(gua) คือ ฝี;簻(gua) คือ แส้หรือไม้สำหรับม้า;髽(gua) คือ ทรงผมขอทานที่ทำจากเส้นใยป่านซึ่งสตรีในสมัยโบราณสวมใส่;騧(gua) คือ ม้าที่มีลำตัวสีเหลืองและจมูกสีดำ; และ 坩堝 ( kham gua ) คือ เครื่องปั้นดินเผา หม้อที่ใช้หลอมทองและเงิน...
ในอักษรโนม คำว่า " qua" (戈) ยังใช้เพื่ออ้างถึงเวลา (เมื่อวาน) การเคลื่อนไหว ทิศทาง (การเดินผ่านประตู) การสังเกต (การมองไปรอบๆ)... คำนี้ยืมมาจากคำภาษาจีน 戈 ซึ่งชาวจีนใช้เรียก "หอก" (อาวุธโบราณ) หรือหมายถึง "สงคราม" ตัวอย่างเช่น "nhật tầm can qua" (日尋干戈) ซึ่งหมายถึง "วันที่เริ่มต้นการต่อสู้"
สรรพนามบุรุษที่หนึ่ง "qua" เป็นคำภาษาเวียดนามแท้ มักใช้หมายถึง "ฉัน" (บุคคลที่มีสถานะสูงกว่า) เขียนด้วยอักษรโนมสองตัว คือ 戈 และ 過 ซึ่งยืมมาจากภาษาจีนโดยวิธีการยืมคำ ตัวอย่างเช่น เรื่องราวของ Thạch Sanh ที่เขียนด้วยอักษรโนมว่า " ฉันเตรียมจานไว้ให้คุณ ที่บ้านฉันกับแม่ทานอาหารเสร็จแล้ว" (บรรทัดที่ 423-424)
หลังปี 1975 สรรพนาม " qua " แทบจะไม่ถูกใช้เลย แต่ในปี 2018 กลับได้รับความนิยมอย่างกะทันหัน ก่อให้เกิดการถกเถียงอย่างร้อนแรงเมื่อนักธุรกิจชื่อ ดัง เลอ เหงียน วู ใช้สรรพนาม "qua" แทน "I" ซึ่งเป็นสรรพนามที่ใช้กันทั่วไป
[โฆษณา_2]
ลิงก์แหล่งที่มา
การแสดงความคิดเห็น (0)