Η μυρωδιά του Τετ της μητέρας μου.

Κάθε φορά που έρχεται η Τετ (Βιετναμέζικη Πρωτοχρονιά), θυμάμαι τα τουρσί κρεμμύδια της μητέρας μου σαν να ήταν μέρος της ψυχής μιας περασμένης άνοιξης, σαν να ήταν το άρωμα της Τετ από την εποχή της μητέρας μου. Το γυαλιστερό καφέ κεραμικό βάζο, ελαφρώς διογκωμένο στο σώμα, με το στόμιό του ερμητικά σφραγισμένο με φύλλα μπανάνας και κορδόνι από άχυρο, στεκόταν πάντα σιωπηλά στη γωνία της κουζίνας. Αλλά απλώς ανοίγοντας το καπάκι του βάζου, απελευθέρωνε ένα ολόκληρο βασίλειο από αρωματικές αναμνήσεις.

Τα τουρσί κρεμμύδια και τα κρεμμυδάκια κρεμμυδιού της μητέρας μου, ένα παραδοσιακό πιάτο της Πρωτοχρονιάς, είναι σαν ένα καταφύγιο αναμνήσεων που δεν θα ξεθωριάσουν ποτέ.

Η μέθοδος της μητέρας μου για το τουρσί κρεμμυδιών είναι τόσο σχολαστική όσο η προσεκτική προετοιμασία ενός δώρου για την άνοιξη. Επιλέγει κρεμμύδια μεσαίου μεγέθους, στρογγυλά, σφιχτά και που έχουν ακόμα άθικτες τις ρίζες τους. Τα μουλιάζουν όλη τη νύχτα σε νερό με στάχτη για να αφαιρέσουν την έντονη γεύση.

Η μητέρα μου έλεγε ότι για να φτιάξεις νόστιμα τουρσί κρεμμύδια, πρέπει να τα ξεφλουδίσεις πολύ προσεκτικά: ξεφλουδίζεις μόνο το εξωτερικό, σκληρό στρώμα, αφήνοντας τα τρυφερά στρώματα άθικτα, ώστε τα κρεμμύδια να παραμείνουν λευκά και παχουλά μετά το τουρσί. Αν ξεφλουδίσεις πολύ βαθιά, τα κρεμμύδια θα «καούν» εύκολα, θα απορροφήσουν νερό και θα χαλάσουν γρήγορα.

Αφού ξεφλούδισε τα κρεμμύδια, η μητέρα μου τα έπλυνε καλά και τα άφησε να στεγνώσουν στον αέρα. Εν τω μεταξύ, ετοίμασε την άλμη: αρκετά αλμυρή, ούτε πολύ κρύα ούτε πολύ καυτή. Για να δώσει στα κρεμμύδια μια πιο ήπια ζύμωση και μια ελαφρώς γλυκιά γεύση, πρόσθεσε μερικά κομμάτια ξεφλουδισμένου ζαχαροκάλαμου στο βάζο. Αυτό έδωσε στα τουρσί κρεμμύδια μια φυσική γλυκύτητα και ένα αρωματικό άρωμα γης. Προσθέτοντας μερικά κλωναράκια κόκκινης πιπεριάς τσίλι και μερικές λιωμένες σκελίδες σκόρδο, χρησιμοποίησε ένα σουρωτήρι από μπαμπού για να καλύψει το βάζο, έτσι ώστε τα κρεμμύδια να βυθιστούν ομοιόμορφα στην άλμη. Όλα αναμειγνύονταν μεταξύ τους, αναπαύοντας ειρηνικά στο πήλινο βάζο, σαν να περίμεναν τη στιγμή της μετάβασης από την παλιά χρονιά στη νέα.

Περίπου δύο εβδομάδες αργότερα, απλώς σηκώνοντας το καπάκι του βάζου, αναδύεται ένα ελαφρύ, απαλό άρωμα από τουρσί κρεμμυδάκια, που θυμίζει διακριτικά το Τετ (Βιετναμέζικη Πρωτοχρονιά). Τα κρεμμύδια είναι κατάλευκα, με ελαφρώς μοβ άκρες, τραγανά και τραγανά, η γεύση τους ένα μείγμα από ξινή γεύση, γλυκύτητα από ζαχαροκάλαμο, πικάντικη γεύση από τσίλι και ακριβώς τη σωστή ποσότητα αλμύρας. Η μητέρα μου χρησιμοποιεί μια καθαρή κουτάλα για να βάλει τα γυαλιστερά λευκά και μοβ κρεμμύδια σε ένα μικρό, όμορφο πιάτο. Παράλληλα με πιάτα με βραστό κοτόπουλο, ζελέ κρέας, κολλώδη ρυζογκοφρέτες και χοιρινό λουκάνικο, αυτό το ταπεινό πιάτο με τουρσί κρεμμύδια ομορφαίνει ολόκληρο το γεύμα, διεγείροντας όλους τους γευστικούς κάλυκες.

Απλώς πάρτε ένα κρεμμύδι, δαγκώστε το απαλά και ακούστε την απολαυστική «τραγανότητα». την ξινή γεύση στη γλώσσα, μια πινελιά αλατιού, μια νότα πικάντικου, μια νότα γλυκύτητας—όλα αναμειγνύονται για να κάνουν ακόμη και τη γεύση του λιπαρού κρέατος ή του κρύου ζαμπόν πιο ολοκληρωμένη. Ένα πιάτο με τουρσί κρεμμύδια είναι επομένως απαραίτητο στο εορταστικό τραπέζι του Τετ, σαν μια νότα που συμπληρώνει τη συμφωνία της ανοιξιάτικης κουζίνας .

Δεν είναι τυχαίο ότι όταν μιλάμε για το Τετ (Βιετναμέζικη Πρωτοχρονιά), όλοι θυμούνται τη φράση: «Λιπαρό χοιρινό, τουρσί κρεμμύδια, κόκκινα δίστιχα / Πρωτοχρονιάτικο κοντάρι, κροτίδες, πράσινο κολλώδες κέικ ρυζιού». Στην παραδοσιακή σκηνή του Τετ, τα τουρσί κρεμμύδια στέκονται δίπλα στο λιπαρό χοιρινό, το κολλώδες κέικ ρυζιού και τα δίστιχα ως σύμβολα επανένωσης και ευημερίας. Τα τουρσί κρεμμύδια εξισορροπούν τον πλούτο, καθιστώντας το γεύμα Τετ πιο αρμονικό και δροσιστικό, σαν ένα αποκορύφωμα που διατηρεί μια αίσθηση απλότητας μέσα στην οικογενειακή συγκέντρωση. Για τους Βιετναμέζους, ένα πιάτο με τουρσί κρεμμύδια δεν είναι απλώς ένα πιάτο, αλλά και ένα σύμβολο του Τετ, ένας τρόπος να θυμόμαστε την εποχή της επανένωσης.

Κάθε φορά που βλέπω τουρσί κρεμμύδια, η καρδιά μου γεμίζει συγκίνηση. Θυμάμαι εκείνες τις κρύες, θυελλώδεις μέρες στο τέλος του χρόνου, όταν η μητέρα μου καθόταν στη βεράντα και ξεφλούδιζε κάθε κρεμμύδι, με τα χέρια της μουδιασμένα από το κρύο, αλλά το πρόσωπό της πάντα έλαμπε από ένα χαμόγελο. Θυμάμαι το ζαχαροκάλαμο που ξεφλούδιζε ενώ έλεγε παλιές ιστορίες. Θυμάμαι τον απαλό ήχο του μαχαιριού που άγγιζε την σανίδα κοπής και το αχνό άρωμα των κρεμμυδιών που πλανιόταν στο αεράκι στην κουζίνα.

Τώρα, εν μέσω ετών μακριά, το Τετ μερικές φορές φτάνει μόνο μέσω του ημερολογίου, όχι μέσω της μυρωδιάς του. Αλλά κάθε φορά που μυρίζω την απαλή ξινή γεύση των τουρσιών κρεμμυδιών, η καρδιά μου γυρίζει πίσω στη μικρή πόλη μου: όπου η μητέρα μου μοχθούσε δίπλα στην καφέ πήλινη γλάστρα της, όπου τα γέλια και οι κροτίδες αντηχούσαν στις αναμνήσεις μου. Εκεί έζησα μια απλή αλλά υπέροχα ζεστή παιδική ηλικία.

Για μένα, τα τουρσί κρεμμύδια και τα κρεμμυδάκια κρεμμυδιού της μητέρας μου κατά τη διάρκεια του Τετ (Βιετναμέζικου Νέου Έτους) είναι σαν ένα καταφύγιο αναμνήσεων, που θυμίζουν το άρωμα του Τετ, διατηρώντας τις γεύσεις της γιορτής, την παιδική μου ηλικία και την αέναη αγάπη για την πατρίδα μου.

Νγκοκ Μάι

Πηγή: https://baotuyenquang.com.vn/van-hoa/202602/mui-tet-cua-me-9e032ea/