Lekcje miłości

Są rzeczy, których uczymy się nie ze stron książek, ale z życzliwych oczu i łagodnych głosów naszych nauczycieli. To lekcje współczucia, cierpliwości, a nawet tego, jak być dobrym człowiekiem. Kiedy byłem młody, myślałem, że nauczyciele to po prostu ludzie, którzy uczą nas czytać i pisać. Później, dorastając, zrozumiałem, że uczą nas, jak żyć, jak kochać i jak się dzielić.

Zawsze będę pamiętać moją wychowawczynię z siódmej klasy, szczupłą kobietę o miękkim, ciepłym głosie. Często mawiała: „Najcenniejsze nie jest to, czy jesteś lepszy od innych, ale czy jesteś lepszy dzisiaj niż wczoraj”. Jej proste słowa towarzyszyły mi przez całe moje lata kształtowania. W chwilach porażek przypominałem sobie jej łagodne spojrzenie, jakby przypominające: nie poddawaj się, po prostu zrób krok dalej, a jutro będzie inaczej. Był też mój nauczyciel literatury, który miał zwyczaj stać w milczeniu przez długi czas, zanim zaczął swój wykład. Powiedział: „Literatura nie służy tylko do poznania, ale do odczuwania”. Nauczył mnie słuchać, patrzeć na życie oczami pełnymi współczucia. Z jego pism zdałem sobie sprawę, że za każdym słowem kryje się szczere uczucie. I być może to właśnie dzięki temu doświadczeniu pokochałem literaturę, pokochałem małe, proste rzeczy w życiu.

Wtedy, za każdym razem, gdy nadchodził 20 listopada, z zapałem składaliśmy ręcznie robione kartki, starannie pisząc: „Życzymy naszym nauczycielom zawsze szczęśliwych i zdrowych”. Nauczycielka przyjmowała kartkę, uśmiechała się delikatnie, a jej oczy błyszczały słońcem. My liczyliśmy tylko na pogłaskanie po głowie i prosty komplement: „Jesteście wszyscy takimi dobrymi dziećmi”. Te proste, bezpretensjonalne prezenty były pełne miłości. Patrząc wstecz, uświadamiam sobie, jak cenne były te niewinne chwile.

Czas minął, stary budynek szkoły zbladł, ale odgłos kredy wciąż rozbrzmiewa echem każdego dnia. Nauczyciele wciąż tam stoją, cicho siejąc ziarna wiedzy przy mównicy. Nie oczekują niczego w zamian, liczą jedynie na to, że każdy uczeń wyrośnie na porządnego człowieka. Minęły pokolenia, pozostawiając po sobie ciche postacie, które wciąż czuwają nad swoimi uczniami, niczym tlący się ogień w długą noc.

Bywały chwile, kiedy mimowolnie zapominałem o tamtych latach. W natłoku pracy, w pośpiechu życia, czasami zapominamy, że kiedyś mieliśmy nauczycieli, którzy całym sercem się o nas troszczyli. Ale potem, każdego listopada, sam dźwięk szkolnego dzwonka na wietrze sprawia, że moje serce mięknie, przepełnione nostalgią. Czuję się, jakbym wrócił do szkolnych czasów, widząc mojego nauczyciela pochylającego się przy oknie, pilnie pracującego nad planami lekcji. Niektórzy mówią, że nauczanie polega na „wychowywaniu ludzi”. Ale ja myślę, że nauczyciele mają również na celu „sianie miłości”. Sieją wiarę i nadzieję w oczach swoich uczniów. Uczą nas nie tylko wzorów i twierdzeń, ale także tego, jak kochać ludzkość i doceniać życie.

Znów nadszedł listopad. Kwiaty wdzięczności znów rozkwitają na tablicy. Po cichu napisałem na niej „Witamy w Dniu Nauczyciela Wietnamskiego, 20 listopada”, a moja ręka drżała. W tym momencie usłyszałem szum wiatru za oknem i wyobraziłem sobie głosy moich nauczycieli z minionych lat, szepczących gdzieś: „Uczniowie, żyjcie dobrze”.

Wiem, że bez względu na to, ile czasu upłynie, te lekcje miłości pozostaną cicho, choć głęboko zakorzenione w sercu każdego człowieka.

Tuong Lai

Źródło: https://baodongnai.com.vn/van-hoa/202511/nhung-bai-hoc-yeu-thuong-3610e31/