[E-magazine]: Het geluid van de dageraad

Sta vroeger op om naar de geluiden van de dageraad te luisteren en na te denken over het leven. Dan zul je alledaagse verhalen vol emotie oppikken.

Ochtend. De eerste kou van het seizoen sijpelde door de kieren in de deur en wervelde en danste rond de warme deken. Mijn luie lijf krulde zich op als een worm, draaide zich naar rechts om de deken tegen mijn zij te drukken, vervolgens naar links, tilde beide benen op en met een snelle vouw wikkelde de deken zich strak om me heen – zo aangenaam warm. Buiten het raam tjilpten vogels, floot de wind en vielen bladeren. Op de stenen trappen ritselden droge bladeren. Verderop speelde iemand vroeg in de ochtend muziek, waarschijnlijk om te bewegen, de grote trom dreunde en bonkte.

Word wakker! Als ik in bed blijf liggen, word ik als een rups; het 'geluid van de dageraad' zal me vergeten en naar iemand anders gaan. Als ik weer ga slapen, zal de dageraad me in de steek laten – ik zal veranderen in een verdord blad, slap en naar de grond vallend, niet in staat om zelfs het geringste, onverschillige briesje te weerstaan.

De dag beginnen met moeite uit bed komen, besef ik dat het moeilijkste deel van het begin eigenlijk de tijd is die het kost... van bed tot vloer. Jezelf verwennen en toegeeflijk zijn voor jezelf betekent de dageraad missen. Bovendien is elk begin altijd moeilijk – de eerste moeilijkheid is je eigen inertie overwinnen.

Het geritsel van de tandenborstel in haar mond verdween plotseling. De hoest van haar moeder drong vanuit de aangrenzende kamer over. De seizoenen veranderden en ouderen waren vatbaar voor luchtwegaandoeningen. Alle jaren van vreugde, verdriet, geluk en ontberingen... van een heel leven waren voorbijgegaan, nu verborgen in elke rimpel, dan weer naar buiten barstend in haar hoest. Het klonk aangrijpend, maar tegelijkertijd ook vreugdevol. Moeder was er nog steeds, wandelend naast haar kind door het leven; haar hoest was een herinnering aan haar aanwezigheid – en nog altijd beter dan een zacht gekreun of piepende ademhaling.

Toen ik even naar buiten ging voor wat oefeningen, luisterde ik naar de geluiden van de stad die me omringden. Het gerommel van motoren die de heuvel opreden; het gebrul van auto's, het gegil van banden op de weg. Ik zag een stel op een motor – beladen met kratten fruit, voor, achter, naast en in de lengte. De vrouw zat er wankel op, haar lengte reikte tot aan de schouder van haar man. Hun kleren waren vuil en strak opgerold om hen te beschermen tegen de koude wind, en ik voelde een steek van verdriet om hun lot. Ze moesten de hele nacht hebben gezwoegd op de groothandelsmarkt voor fruit, om 's ochtends vroeg hun waar in te pakken en terug te brengen naar hun kraampjes in hun geboortestad. De kost verdienen is voor velen altijd een lastige opgave. Ze zijn toegewijd, hardwerkend en durven niet te verslappen; ze blijven lang op, staan ​​vroeg op, trekken de broekriem aan, en toch lukt het ze op de een of andere manier nooit om het beter te krijgen.

In de verte galmde het geluid van de treinfluit, weerkaatsend tegen de hoge gebouwen en zich een weg banend door de smalle steegjes en diepe straatjes. Deze fluittoon was zo vertrouwd. Het was een begroeting van de trein die op het station aankwam, of misschien een afscheid voordat hij zijn reis vervolgde.

Buiten was de straat gevuld met het geritsel van opengetrokken zeilen en het gekletter van kommen en eetstokjes van de ontbijtstalletjes. De norse stem van de eigenaresse spoorde haar werknemers aan op te schieten, zodat ze de klanten die hun nachtdienst erop hadden zitten nog konden bedienen voordat ze naar huis gingen om te slapen. Het geluid van aluminium lepels die in de dampende bouillon roerden, vulde de lucht. Op de hoek stond een motortaxichauffeur te wachten op klanten, rokend aan een pijp. Hij moest al jaren roken, want zijn trekjes waren ritmisch en netjes, waarna hij ontspannen zijn hoofd achterover kantelde en een dikke, melkwitte rook uitblies. Soms is geluk gewoon een goede, ontspannen sigaret in de ochtend.

Misschien is het tijd voor mij om een ​​stapje terug te doen – vroeger op te staan ​​om de zonsopgang te bekijken, naar de geluiden van de dageraad te luisteren en over het leven na te denken.

Inhoud door: Pham Minh Tuan

Grafisch ontwerp: Mai Huyen

Bron: https://baothanhhoa.vn/e-magazine-thanh-am-cua-binh-minh-270820.htm