Finał Messiego w ojczyźnie

Są w piłce nożnej chwile, których miarą nie są bramki czy tytuły, ale emocje, które pozostają w sercach kibiców.

Udział Lionela Messiego w Mistrzostwach Świata w 2026 roku nie jest jeszcze pewny.

Rankiem 5 września na Estadio Mas Monumental Lionel Messi stworzył jedną z takich chwil. Rozpłakał się, pomachał i strzelił gola, jakby zapisując ostatni rozdział w swojej wspaniałej podróży trwającej ponad dwie dekady.

Bitwa serc

Zwycięstwo 3:0 z Wenezuelą w eliminacjach do Mistrzostw Świata 2026 było tylko tłem. Cały świat zapamiętał z tego meczu Messiego wchodzącego na boisko z trzema synami: Thiago, Mateo i Ciro, pod promiennym spojrzeniem żony Antoneli, wśród donośnych okrzyków „Messi, Messi”, które wypełniły całe Buenos Aires.

W wieku 38 lat Messi zdaje sobie sprawę, że nie zostało mu już wiele meczów. Szczerze przyznaje: Mistrzostwa Świata w 2026 roku mogą być poza jego zasięgiem, a decyzja będzie zależeć od jego kondycji.

Ta szczerość jest esencją Messiego. Przez całą karierę rzadko używał kwiecistego języka, by podtrzymać swoją sławę. Mówił po prostu: „Jeśli będę się dobrze czuł, będę się tym cieszył. Jeśli nie, przestanę”. To właśnie ta prostota wyróżnia Messiego.

Droga Messiego do reprezentacji Argentyny nie była usłana różami. Krytykowano go za to, że nie był „prawdziwym Argentyńczykiem” dorastając w Barcelonie, a nawet niesłusznie porównywano do Maradony. Jednak czas, cierpliwość i ciężka praca zmieniły wszystko.

Puchar Mistrzostw Świata w Katarze w 2022 roku był wyzwoleniem, ostatecznym aktem zemsty. Messi nie tylko własnoręcznie uniósł trofeum, ale także odzyskał pełną miłość do swojej ojczyzny.

W pożegnalny wieczór z Wenezuelą dziesiątki tysięcy kibiców śpiewało bez przerwy. Jeśli wcześniej były wątpliwości, dziś była tylko duma.

W wieku 38 lat Messi zdaje sobie sprawę, że nie zostało mu już wiele meczów.

Chwila łez Messiego na Monumentalu przypomina klasyczne pożegnania w historii piłki nożnej. W 2006 roku Zinedine Zidane schylił głowę, opuszczając Mistrzostwa Świata po gorzkiej czerwonej kartce. W 2014 roku Miroslav Klose cicho pożegnał się z reprezentacją Niemiec po ustanowieniu rekordu strzeleckiego. Ronaldo „Gruby” rozpłakał się w ostatnich dniach w Corinthians. Każde odejście było inne, ale niewiele miało tak idealne zakończenie jak Messi: strzelił gole, wygrał i był żegnany przez cały naród.

Messi różni się również od Cristiano Ronaldo, który pomimo wieku wciąż walczy w reprezentacji Portugalii. Messi postanawia być szczery wobec siebie i nie kurczowo trzymać się przeszłości, gdy jego ciało już na to nie pozwala. Jeśli Ronaldo jest symbolem stalowej woli, to Messi jest przykładem opanowania i szacunku do samego siebie.

Scaloni i uznanie Argentyny

Trener Lionel Scaloni również rozpłakał się, mówiąc o Messim. Stwierdził: „Messi miał prawo zdecydować, kiedy przestać”. To nie tylko szacunek trenera dla zawodnika, ale także uznanie całej argentyńskiej społeczności piłkarskiej dla największej ikony w historii.

Scaloni zapewnił również, że Argentyna zawsze będzie gotowa zorganizować kolejny mecz pożegnalny, jeśli Messi tego zechce. Bo legenda taka jak on zasługuje na wielokrotne honorowanie, aż do zakończenia kariery.

193 mecze, 112 goli, niezliczone niezapomniane chwile i co najważniejsze: Mistrzostwa Świata w Piłce Nożnej 2022. To suche liczby, ale mówią same za siebie. Dziedzictwo Messiego to nie tylko statystyki, ale i emocje. Przyniósł nadzieję i szczęście narodowi, który przez ponad trzy dekady tęsknił za chwałą.

Messi może nie pojawić się na Mistrzostwach Świata w 2026 roku; może to być jego ostatni oficjalny mecz na ojczystej ziemi.

W domu, w Argentynie, kiedy Messi płakał, nie były to łzy żalu, lecz łzy spełnienia. Miał wszystko: tytuły, miłość i uznanie. Jeśli Katar 2022 był najwspanialszym rozdziałem, to Monumental 2025 może być idealnym zakończeniem – gdzie Messi kończy z uśmiechem przeplatanym łzami, w objęciach swojej ojczyzny.

Messi może nie pojawić się na Mistrzostwach Świata w 2026 roku; może to być jego ostatni oficjalny mecz na ojczystej ziemi. Ale dla Argentyny i dla światowej piłki nożnej, dziedzictwo Messiego jest ponadczasowe. Jest nie tylko najwybitniejszym piłkarzem swojego pokolenia, ale także ikoną kultury, integralną częścią duszy futbolu.

Kiedy Messi skłonił się i pomachał na pożegnanie Monumentalowi, cały świat zrozumiał, że pewien rozdział w historii dobiegł końca. Ale w sercach milionów ludzi ta podróż będzie na zawsze dźwięczeć w pamięci.

Źródło: https://znews.vn/khuc-vi-thanh-cua-messi-tren-dat-me-post1582833.html