Słuchanie szumu wiatru ze szczytu góry Son Ve.
Pan Huynh Thoan (opiekun Domu Pamięci Huynh Thuc Khang) wciąż ma szeroki, promienny uśmiech i bystre spojrzenie, jakby kpił ze swojego 82-letniego wieku. Jego dom znajduje się po drugiej stronie ulicy, tuż obok Domu Pamięci Huynh Thuc Khang.
Powiedział: „Wow, dopiero teraz przyjechałeś do tego domu? Zbudowałem go po 2016 roku. Ta działka o powierzchni 300 m² została mi zwrócona przez rząd, w zasadzie zabrana z 2000 m² domu pamięci. To długa historia…”
Otworzył drzwi Domu Pamięci Huynh. Wiatr ze szczytu góry Son Ve smagnął w dół, przenikając przez ściany i framugi drzwi. Na stole, przy którym siedzieliśmy, pijąc herbatę, wisiała mała tabliczka z napisem „Wpis do Księgi Pamięci”, skierowana bezpośrednio w stronę bramy. Powiedział, że dawno temu dystrykt Tien Phuoc proponował zmianę położenia bramy, przesunięcie jej nieco niżej, aby nie wchodziło się bezpośrednio przez środek domu, ale odmówił, wolałby, żeby pozostała w dawnym stanie.
Kiedy mnie odprowadził, stanął ze mną przy bramie i opowiedział mi legendę, według której na szczycie góry Son Ve znajduje się kamienny stół, przy którym wróżki grają w szachy, a także studnia, która nigdy nie wysycha.
Spojrzałem na górę i wyrzuciłem z siebie: „Słusznie, że odmawiasz zmiany bramy. Starożytni uczeni konfucjańscy, tacy jak pan Huynh, znali feng shui i numerologię jak własną kieszeń. Brama zwrócona jest w stronę najniższego punktu zbocza góry, jakby pasmo górskie biegło w tym kierunku, zatrzymując się przed twoim domem na odpoczynek, a potem ciągnąc dalej. Według feng shui to pomyślne miejsce. Interpretując to zgodnie z ludzką interpretacją, wskazuje ono bezpośrednio na najwyższy punkt góry, co oznacza, że główne wejście do domu jest zablokowane…”
Powiedział: „Słyszałem, jak mój ojciec, kiedy jeszcze żył, mówił, że feng shui naszego domu jest doskonałe”.
Ostatnia wola i testament
Miałem kiedyś okazję zobaczyć testament, który pan Huynh zostawił swoim potomkom. Był to testament, który pan Huynh przetłumaczył z oryginalnego tekstu chińskiego, sporządzony w Hue 11 września 1943 roku (roku Quy Mui).
Dziesięć ręcznie pisanych stron, zawierających wiele treści, ale konkretnie dotyczących kultu i zachowania tego rodowego domu, powierzono panu Toanowi (ojcu Thoana, który nazywał pana Huynha swoim dziadkiem), aby go utrzymywał i czcił. Pan Toan zmarł, a teraz przyszła kolej na pana Thoana, który jest już w takim wieku...
„Więc co planujesz zrobić?” zapytałem pana Thoana. Byliśmy tylko we dwoje w cichej ciszy domu. „Zanim mój ojciec zmarł, na wszelki wypadek sporządziłem zaświadczenie stwierdzające, że jestem jego jedynym synem”. „Czy pan Toan wydał jakieś instrukcje?” „Stary człowiek kazał mi dobrze dbać o dom, bez względu na to, jak trudny jest”.
Potem zamyślił się: „Zachowałem ten dom, mimo że jest to miejsce pamięci narodowej, specjalny zabytek historyczny zarządzany przez państwo, o ile rozumiem, ale dokumenty dotyczące domu i ziemi są obecnie na moje nazwisko, zarządzane przez moją rodzinę. Chcę je zapisać synowi”. „Martwisz się?” „Nie martwię się i mam głęboką wiarę, że moje dzieci i wnuki zachowają dziedzictwo pozostawione przez naszych przodków. Szczerze mówiąc, marzę o tym; nie widuję pana Huynha, ale mój ojciec widzi go stale i każe mi dbać o bezpieczeństwo domu”.
Powiedział, że się nie martwi, ale w jego słowach wyczuwałem nutę serdecznej tęsknoty, pragnienie, które zostało przekazane i zachowane. Tradycje rodzinne przetrwały, przynajmniej w jego domu. Wielokrotnie widziałem, jak ustępował, gdy ważni goście przychodzili złożyć hołd panu Huynh. Niektórzy składali mu pozdrowienia, inni zapalali kadzidło i wychodzili. Próbowałem obserwować jego ruchy, żeby zobaczyć, czy coś powie. Absolutnie nic. Zwykła, spokojna, opanowana postawa gospodarza przyzwyczajonego do gwaru dymu kadzidła.
Pewnego dnia, jadąc autobusem, zobaczyłem go zamyślonego, patrzącego na góry. Poruszyło to we mnie głębokie poczucie człowieka, który znał na pamięć każdą cegłę tego miejsca, miejsca narodzin wielkiego bohatera Wietnamu…
Zachowanie rodzinnych pamiątek
Powiedziałem mu, że dbanie o ten dom to nie tylko zapalanie i gaszenie światła, zamiatanie i dbanie o słońce i deszcz. „Tak, to dom moich dziadków” – odpowiedział. „Jestem potomkiem i codziennie zapalam kadzidło przy ołtarzu przodków, a nie jako opiekun zabytku. To nasza rodzinna pamiątka. Dbanie o nią to wypełnianie naszego synowskiego obowiązku wobec przodków”.
Wiem sporo o historii otaczającej rzekomego właściciela zabytkowego miejsca w tym domu, a władze ostatecznie postąpiły polubownie, budując ciepłe relacje między obiema stronami. Pan Thoan powiedział, że jednym z jego życzeń było umieszczenie w domu pamięci, po lewej i prawej stronie, pomnika swoich rodziców, pana Huynha, ale nie pozwolono mu na to. Państwo, w swoim planie wsparcia go w budowie obecnego domu, przewidziało również pewną sumę pieniędzy na jego pokrycie. Cóż, niech tak będzie.
Spojrzałem na niego, ponownie spotykając jego dalekie spojrzenie. Niespodziewanie powiedział: „Jeśli chodzi o utrzymanie tego domu, jestem zadowolony, nawet jeśli jutro mnie tu nie będzie. Doświadczyłem już dość trudów życia rolnika, ale przynajmniej moje sześcioro dzieci jest dobrze wykształconych, ma stabilną pracę i wygodny dom. Nie mam się już o co martwić”.
Tak, mam nadzieję, że się nie martwisz, ponieważ przyszłe pokolenia zawsze będą miały szeroką perspektywę w kwestii kultury i jej wartości, nie wspominając już o tym, że jest to miejsce urodzenia i dom dzieciństwa pana Huynha, człowieka, który poświęcił całe swoje życie służbie ludziom z niezachwianym duchem…
Źródło: https://baoquangnam.vn/voi-voi-mot-cai-nhin-3157126.html
Komentarz (0)