Mówiąc o doskonałym położeniu i poetyckim pięknie starożytnej krainy Hac Thanh, obecnie miasta Thanh Hoa , starożytni mawiali: „Thanh Hoa to miejsce wielkiego piękna / Gdzie smoki bawią się perłami, a żurawie pływają u stóp cytadeli”. I tak, przez tysiące lat i niezliczone zmiany, ta starożytna kraina na grzbiecie żurawia pozostaje źródłem tradycji i urzekającego piękna.
Miasto Thanh Hoa powstało na fundamentach starożytnej krainy nad rzeką Ma. Historia tego obszaru jest ściśle związana z długą historią powstawania i rozwoju prowincji Thanh Hoa, począwszy od czasów założenia państwa przez królów Hung. Dlatego też, od czasów założenia państwa przez królów Hung do dnia dzisiejszego, na tym obszarze zachowało się wiele warstw kulturowych. Dokumenty archeologiczne wskazują, że ponad 2000 lat temu rdzenni mieszkańcy wioski Dong Son potrafili wytwarzać narzędzia rolnicze z miedzi (pługi, sierpy do zbioru ryżu...). Jednocześnie umieli hodować bawoły i bydło, wykorzystując je jako zwierzęta pociągowe; umieli budować wały i tworzyć obszary retencyjne, aby ułatwić regularne, intensywne rolnictwo i wielokrotne zbiory żywności. To właśnie tutaj odkryto ślady niezwykle rozwiniętej kultury Dong Son. Stanowisko archeologiczne Dong Son zostało odkryte w 1924 roku. Znalezione artefakty są bardzo różnorodne i liczne, w tym narzędzia kamienne, brązowe i żelazne, o cechach zarówno mieszkalnych, jak i grobowych. Wśród nich, bębny z brązu Dong Son są najbardziej typowymi artefaktami kultury Dong Son wśród przedmiotów z brązu. Wizerunki na bębnach z brązu potwierdzają, że przed naszą erą hodowla zwierząt, rybołówstwo i łowiectwo były w tym regionie wysoce rozwinięte. Bębny z brązu Dong Son znajdują się nie tylko w Wietnamie, ale także w południowych Chinach, Laosie, Tajlandii, Kambodży, Malezji i Indonezji. Dowodzi to, że kultura Dong Son rozprzestrzeniła się na cały świat, zwłaszcza w Azji Południowo-Wschodniej.
Ale to nie wszystko; „serce” prowincji Thanh Hoa kryje w sobie również wiele niezrównanych piękności. Na szczególną uwagę zasługuje malowniczy region Ham Rong – malowniczy krajobraz, który nieuchronnie inspiruje każdego poetę i pisarza, który tamtędy przejeżdża. Książka „Dai Nam Nhat Thong Chi” odnotowuje: „Góra Ham Rong, znana również jako Long Ham, znajduje się 2 mile na północny wschód od dystryktu Dong Son. Jej dawna nazwa brzmiała Dong Son, a ma też inną nazwę – Truong Son. Pasmo górskie wywodzi się z góry Ngu Hoa w gminie Duong Xa, ciągnąc się wzdłuż brzegu rzeki, wijąc się nieprzerwanie niczym kształt smoka, by ostatecznie wznieść się w wysoką górę z warstwami skał. Na górze znajduje się jaskinia Long Quang. Królowie Le Thanh Tong i Le Hien Tong odwiedzali ją i układali poematy wyryte na skałach, które przetrwały do dziś. Poniżej góry znajduje się skalisty występ wcinający się w rzekę, przypominający paszczę smoka, w której piasek gromadzi się i zasysa wodę; na przeciwległym brzegu znajduje się góra Hoa Chau, między którą płynie rzeka, a po obu stronach wznoszą się góry; dno wody jest pełne ostrych skał, stąd nazywa się ją również Khe Da (Skalisty Strumień); przy paszczy smoka znajduje się przystań promowa, gdzie rybacy często cumują swoje łodzie. W „An Nam Chi” Cao Hung Trunga zapisano, że góra ta jest wysoka i piękna, góruje nad rzeką Dinh Minh. Z jej wysokości widać wodę i niebo jako jeden kolor – doprawdy piękny widok”. Cesarz Le Thanh Tong, mistrz jaskini Thien Nam, odwiedził kiedyś królewskie mauzoleum i po drodze ujrzał „ciepłe górskie powietrze oraz wiosenne kwiaty i rośliny”. Zszedł z łodzi, by podziwiać krajobraz i ułożył poemat: „Zielona kraina porusza moje serce / Mój wzrok wznosi się wysoko, niebo i ziemia są rozległe / Lecz o dziwo, po wykonaniu zadania, zamykam jadeitowy miecz / W przeciwnym razie zgubiłbym drogę do raju / Chmury padają na całą ziemię, nikt ich nie zmiata / Dom jest pusty całą noc, drzwi pozostają otwarte / Głębokie jaskinie kryją się głęboko za górami / Nie tylko sztandary i flagi króla” (tłum. Luong Trong Nhan).
Urodzeni w kolebce kultury Dong Son i z długą historią formowania się i rozwoju, pokolenia urodzone na tej ziemi, pomimo niezliczonych zmian historycznych, zawsze pielęgnowały ducha jedności, kreatywności i niestrudzonej pracy, przyczyniając się do kultywowania chwalebnej tradycji rewolucyjnej. Zachowane do dziś dokumenty historyczne pokazują, że w walkach o wyzwolenie narodowe i obronę ojczyzny, mieszkańcy tego kraju nie bali się trudów i poświęceń, wnosząc godny wkład w chwalebne zwycięstwa narodu.
Warto zauważyć, że podczas oporu przeciwko najeźdźcom z Północy, mieszkańcy wiosek takich jak Dai Khoi, Dong Son i Dong Tac przyczynili się do odparcia inwazji i asymilacji wroga. Podczas powstania Lam Son (1418-1428) przeciwko najeźdźcom z dynastii Ming, wiele rodzin w mieście od samego początku podążało śladami Le Loi. Typowymi przykładami są ojciec i syn Nguyen Truyen, rodzina Le Chi Quyen z wioski Lai Thanh (Dong Hai) oraz para Le Thanh z wioski Dinh Hoa (gmina Dong Cuong) – zasłużony urzędnik, któremu dynastia Le nadała królewskie nazwisko. 25 listopada 1788 roku (rok Mau Than) armia Tay Son, dowodzona przez Quang Trunga, posuwała się na północ od Phu Xuan. Przemierzając Nghe An i Thanh Hoa, zwerbował ponad 80 000 dodatkowych żołnierzy i zorganizował paradę wojskową w wiosce Tho Hac (obecnie dzielnica Dong Tho, miasto Thanh Hoa). Podczas powstania Can Vuong przeciwko Francuzom, dr Tong Duy Tan, główny komisarz sił obrony górskiej Can Vuong w Thanh Hoa (z wioski Bong Trung, dystrykt Vinh Loc), dowodził powstaniem Hung Linh. Odpowiadał na powstanie Ba Dinh i koordynował jego działania przeciwko francuskiej inwazji. Później został zdradzony przez swojego ucznia Cao Ngoc Le i pojmany przez Francuzów, a następnie ścięty w wiosce Phu Coc (w 1892 roku)…
Po wybuchu i całkowitym zwycięstwie rewolucji sierpniowej, Komitet Partii i mieszkańcy miasta natychmiast podjęli pilne zadania mające na celu wzmocnienie sił rewolucyjnych. Obejmowały one budowę demokratycznego rządu ludowego, wzmacnianie siły narodu, konsolidację i rozwój sił politycznych i zbrojnych, eliminację opozycji wewnętrznej, walkę z głodem i analfabetyzmem, poprawę dobrobytu ludności, przygotowanie do oporu oraz mobilizację zasobów ludzkich i materialnych dla ruchu oporu na Południu. Kiedy wybuchł ogólnokrajowy opór, wdrożono politykę „spalonej ziemi”, polegającą na zakładaniu pustych ogrodów i domów oraz tworzeniu baz i zaplecza ruchu oporu. Przez dziewięć lat oporu przeciwko francuskim najeźdźcom kolonialnym, kadry, członkowie Partii i ludność pozostawali zjednoczeni, znosząc trudy i poświęcenia, aktywnie walcząc w obronie ojczyzny oraz dostarczając siły roboczej i zasobów, aby wspierać ruch oporu aż do jego całkowitego zwycięstwa.
Wkraczając w okres oporu przeciwko amerykańskiej inwazji, chwalebne tradycje historyczne i rewolucyjne tej ziemi nad rzeką Ma ponownie rozgorzały. Ludność i żołnierze nie tylko skupili swoją pracę na wspieraniu południowego pola bitwy, ale także z entuzjazmem walczyli, dzieląc się ciężarem wysiłku wojennego. A mówiąc o jednym z chwalebnych wydarzeń, które pozostawiły świetlaną kartę w historii narodu wietnamskiego za czasów Ho Chi Minha, musimy najpierw wspomnieć o zwycięstwie pod Ham Rong.
Podczas wojny z USA, Thanh Hoa była kluczowym obszarem strategicznym, „stalową tarczą” chroniącą stolicę Hanoi, rezerwatem strategicznym i mostem łączącym Północ z Południem. Dlatego Stany Zjednoczone zawsze uważały Thanh Hoa za kluczowy cel bombardowań, zwłaszcza na szlaku zaopatrzeniowym z Północy na Południe i do Laosu. Wojsko amerykańskie uważało Ham Rong za „idealny punkt zapalny” i „koniec uchwytu patelni”, więc stolica prowincji Thanh Hoa – gdzie most Ham Rong przecina rzekę Ma – stała się jednym z najostrzej atakowanych obszarów. 13 lutego 1965 roku prezydent USA Johnson zatwierdził plan „Thunderbolt”, decydując o nasileniu bombardowań Północy aż do 19 równoleżnika. 2 marca 1965 roku wysłano samoloty, aby naruszyć przestrzeń powietrzną Thanh Hoa, ostrzeliwując pociskami kalibru 20 mm i rakietami dzielnice Tinh Gia, Nong Cong i Nhu Xuan. Jednocześnie samoloty wielokrotnie przeprowadzały rozpoznanie w rejonie Ham Rong. O godzinie 8:45 rano 3 kwietnia 1965 roku wróg rozpoczął atak wyprzedzający na Do Len. Do godziny 13:00 tego samego dnia Siły Powietrzne USA zmobilizowały największą liczbę samolotów i bomb, koncentrując atak na moście Ham Rong i okolicach miasta Thanh Hoa. Grupy samolotów odrzutowych różnego typu – F105, F8, RE101 – nieustannie bombardowały most przez ponad dwie godziny. Niebo nad Ham Rong rozbrzmiewało rykiem amerykańskich samolotów, a ziemia trzęsła się od nieustannego ostrzału ciężkimi bombami.
Zdeterminowani, by pokonać niszczycielską wojnę amerykańskiego wroga od pierwszej bitwy, armia i mieszkańcy Ham Rong bronili swoich pozycji, walcząc z odwagą i heroizmem, zdeterminowani do zwycięstwa. O godzinie 17:11, po zniszczeniu 17 samolotów, wróg zaprzestał bombardowania. Pomimo ostrzału wroga, most w Ham Rong wciąż stał dumnie, przerzucając się przez brzegi rzeki Ma. Zwycięstwo armii i mieszkańców regionu Ham Rong – Nam Ngan poruszyło cały naród. To zwycięstwo miało wyjątkowe znaczenie, ponieważ nasza armia i mieszkańcy wygrali pierwszą bitwę i odnieśli chwalebne zwycięstwo nad potężnym atakiem „potęgi Sił Powietrznych USA”.
...
Można powiedzieć, że starożytne tereny nad brzegami rzeki Ma, od samego początku były eksplorowane, pielęgnowane, chronione i rozwijane przez rdzenną ludność, aż do momentu, gdy wybrano je na miejsce budowy miasta (w 1804 roku). Mieszkańcy są nie tylko wykształceni i kompetentni, ale także prawi, otwarci, współczujący i gotowi do poświęceń dla wyższej sprawy. Są twórcami kultury i pielęgnują patriotycznego i rewolucyjnego ducha, który przenikał wiele pokoleń. Dzięki temu, gdy nadarzyła się okazja, rozpalili płomień walki, przyczyniając się do odzyskania niepodległości ojczyzny i prawa do życia dla jej mieszkańców. Co ważniejsze, to właśnie ta tradycja patriotyzmu i walki stała się cennym atutem i fundamentem dzisiejszego krajobrazu miejskiego Thanh Hoa. Jednocześnie, dzięki kumulacji i przeplataniu się historii i kultury, miasto Thanh Hoa ma bardzo charakterystyczny wygląd: jednocześnie spokojny i głęboki, a jednocześnie nowoczesny i pełen pozytywnej energii rozwoju.
Tekst i zdjęcia: Khoi Nguyen
Artykuł 2: „Lokomotywa”, siła łącząca i napędzająca rozwój prowincji.
Source: https://baothanhhoa.vn/khang-dinh-vi-the-do-thi-tinh-ly-xu-thanh-bai-1-vung-dat-giau-truyen-thong-lich-su-van-hoa-233211.htm
Komentarz (0)