ປະເທດຍີ່ປຸ່ນມີປະເພນີວັນນະຄະດີຂອງຜູ້ຍິງທີ່ຈະເລີນຮຸ່ງເຮືອງມາຕັ້ງແຕ່ສະຕະວັດທີ 11, ຈາກນັ້ນໄດ້ຫຼຸດລົງຕັ້ງແຕ່ສະຕະວັດທີ 13 ຈົນຮອດຍຸກເມຈິໃນທ້າຍສະຕະວັດທີ 19, ເມື່ອມັນໄດ້ຖືກຟື້ນຟູຄືນມາ.
ວັນນະກຳຕັ້ງແຕ່ປີ 1945: ປະເພນີວັນນະກຳຂອງແມ່ຍິງ
ປະເທດຍີ່ປຸ່ນມີປະເພນີວັນນະຄະດີຂອງຜູ້ຍິງທີ່ຈະເລີນຮຸ່ງເຮືອງມາຕັ້ງແຕ່ສະຕະວັດທີ 11 (ຍຸກເຮອານ), ຈາກນັ້ນໄດ້ຫຼຸດລົງຕັ້ງແຕ່ສະຕະວັດທີ 13 ຈົນຮອດຍຸກເມຈິໃນທ້າຍສະຕະວັດທີ 19 ເມື່ອມັນໄດ້ຖືກຟື້ນຟູຄືນມາ.
ນີ້ແມ່ນນັກຂຽນຍິງສະໄໝໃໝ່ບາງຄົນ:
 |
| ນັກຂຽນ Hayashi Fumiko. |
ຮາຢາຊິ ຟູມິໂກະ (1903-1951) ໄດ້ຂຽນນະວະນິຍາຍ, ເລື່ອງສັ້ນ ແລະ ບົດກະວີ. ນາງໄດ້ຂຽນກ່ຽວກັບຊົນຊັ້ນລຸ່ມໃນໂຕກຽວຫຼັງສົງຄາມຢ່າງເປັນຈິງ ແລະ ເຫັນອົກເຫັນໃຈຈາກທັດສະນະທີ່ມືດມົວ.
ຜົນງານທີ່ມີຊື່ສຽງທີ່ສຸດຂອງນາງແມ່ນ *ບັນທຶກຂອງຜູ້ຫຼົງທາງ* (Hōrōki, 1930), *ດອກເບນຈະມາດປາຍ* (Bangiku, 1948), ແລະ *ເມກລອຍ* (Ukigumo, 1951).
ນາງໄດ້ເສຍຊີວິດຍ້ອນໂຣກຫົວໃຈວາຍໃນປີ 1951, ແລະເຮືອນຂອງນາງໃນໂຕກຽວຕໍ່ມາໄດ້ຖືກປ່ຽນເປັນພິພິທະພັນແລະອະນຸສອນສະຖານ. ໃນໂອໂນມິຈິ, ບ່ອນທີ່ນາງຮາຢາຊິອາໄສຢູ່ໃນຊ່ວງໄວເດັກ, ຮູບປັ້ນທອງສຳລິດໄດ້ຖືກສ້າງຂຶ້ນເພື່ອລະນຶກເຖິງນາງ.
***
ນາງ Enchi Fumiko (1905-1986) ໄດ້ເລີ່ມຕົ້ນຂຽນໃນປີ 1926, ແຕ່ໄດ້ມີຊື່ສຽງຂຶ້ນໃນຊ່ວງຫຼັງສົງຄາມ. ນາງມີຊື່ສຽງໃນ ການສຳຫຼວດ ແນວຄວາມຄິດກ່ຽວກັບເພດສຳພັນ, ເພດ, ຕົວຕົນຂອງມະນຸດ, ແລະ ຈິດວິນຍານ, ໂດຍຂຽນກ່ຽວກັບຈິດຕະວິທະຍາທີ່ເຊື່ອງໄວ້ຂອງແມ່ຍິງ, ຜູ້ທີ່ເປັນທັງຜູ້ຖືກເຄາະຮ້າຍ ແລະ ຜູ້ສົມຮູ້ຮ່ວມຄິດກັບຜູ້ຊາຍໃນການລ່ວງລະເມີດແມ່ຍິງ. ນາງເປັນໜຶ່ງໃນນັກຂຽນຍິງທີ່ມີຊື່ສຽງທີ່ສຸດຂອງຍີ່ປຸ່ນໃນຊ່ວງສະໄໝ Shōwa (1926-1989).
ນະວະນິຍາຍຂອງ Enchi ເລື່ອງ *Himojii Tsukihi* (1953), ເຊິ່ງໄດ້ຮັບ ລາງວັນ ວັນນະຄະດີແມ່ຍິງປີ 1954, ໄດ້ເລົ່າເລື່ອງທີ່ຮຸນແຮງ ແລະ ເສົ້າສະຫຼົດໃຈກ່ຽວກັບຄວາມໂຊກຮ້າຍໃນຄອບຄົວ ແລະ ຄວາມທຸກຍາກທາງຮ່າງກາຍ ແລະ ຈິດໃຈ; ເລື່ອງ *Onna Zaka* (1949-1957), ເຊິ່ງເກີດຂຶ້ນ ໃນຍຸກ Meiji , ໄດ້ວິເຄາະສະພາບຄວາມທຸກຍາກຂອງແມ່ຍິງທີ່ບໍ່ມີທາງເລືອກນອກຈາກຍອມຮັບບົດບາດທີ່ໜ້າລັງກຽດທີ່ຖືກມອບໝາຍໃຫ້ເຂົາເຈົ້າພາຍໃນລະບົບສັງຄົມທີ່ເປັນຜູ້ຊາຍເປັນໃຫຍ່. ຜົນງານອື່ນໆຂອງນາງລວມມີ: *Kaze no Gotoki Kotoba* (1939), * Ten no Sachi, Umi no Sachi* (1940), *Shunju * (1943), * Onna Men * (1958)...
***
ອາຣິໂຢຊິ ຊາວາໂກະ (1931-1984) ເປັນນັກຂຽນນະວະນິຍາຍທີ່ມີຜົນງານຫຼາຍ ແລະ ເປັນໜຶ່ງໃນນັກຂຽນຍິງທີ່ມີຊື່ສຽງທີ່ສຸດຂອງຍີ່ປຸ່ນ.
ຜົນງານຂອງນາງໄດ້ສະແດງໃຫ້ເຫັນເຖິງບັນຫາສັງຄົມທີ່ສຳຄັນ, ເຊັ່ນ: ຄວາມທຸກທໍລະມານຂອງຜູ້ສູງອາຍຸ, ຜົນກະທົບຂອງມົນລະພິດສິ່ງແວດລ້ອມ, ແລະ ຜົນກະທົບຂອງການປ່ຽນແປງທາງສັງຄົມ ແລະ ການເມືອງ ຕໍ່ຊີວິດຄອບຄົວ ແລະ ຄຸນຄ່າຂອງຍີ່ປຸ່ນ, ພ້ອມທັງສຸມໃສ່ຊີວິດຂອງແມ່ຍິງໂດຍສະເພາະ. ນາງໄດ້ສຶກສາຢູ່ມະຫາວິທະຍາໄລຄຣິສຕຽນແມ່ຍິງໂຕກຽວ.
ນະວະນິຍາຍເລື່ອງ Twilight Years (Kōkotsuno Hito, 1972) ສະແດງໃຫ້ເຫັນເຖິງຊີວິດຂອງຜູ້ຍິງທີ່ເຮັດວຽກເບິ່ງແຍງພໍ່ເຖົ້າຜູ້ເຖົ້າຂອງນາງທີ່ກຳລັງຈະຕາຍ; ແມ່ນ້ຳ Ki (Kinokawa, 1959) ເປັນຮູບພາບທີ່ເລິກເຊິ່ງຂອງຊີວິດຂອງແມ່ຍິງຊົນນະບົດສາມຄົນຄື: ແມ່, ລູກສາວ, ແລະຫລານສາວ; ພັນລະຍາຂອງທ່ານໝໍ (Hanaoka Seishū no Tsuma, 1966) ເປັນນະວະນິຍາຍປະຫວັດສາດທີ່ສະແດງບົດບາດຂອງແມ່ຍິງຍີ່ປຸ່ນໃນສະຕະວັດທີ 19, ເປັນຜົນງານທີ່ເຮັດໃຫ້ນາງກາຍເປັນໜຶ່ງໃນນັກຂຽນຍິງທີ່ໂດດເດັ່ນທີ່ສຸດໃນປະເທດຍີ່ປຸ່ນຫຼັງສົງຄາມ.
ບາງຜົນງານທີ່ສຳຄັນອື່ນໆຂອງນາງລວມມີ: ຄົນຜິວຂາວ (Mashirokenoke, 1957), ການເຕັ້ນຂອງການເຊື່ອມໂຍງ (Tsudaremai, 1962), ຊ່ວງເວລາແຫ່ງຄວາມບໍ່ໄວ້ວາງໃຈ (Fushin no Toki, 1967), ມົນລະພິດທີ່ສັບສົນ (Fukugō Osen, 1975), ໝູ່ເກາະຍີ່ປຸ່ນ: ອະດີດແລະປະຈຸບັນ (Nihon no Shimajima, Mukashi ເຖິງ Ima, 1981)...
***
ນາງ Kurahashi Yumiko (1935-2005) ໄດ້ປະກົດຕົວໃນຊຸມປີ 1960 ໃນລະຫວ່າງການປະທ້ວງຕໍ່ຕ້ານສົນທິສັນຍາຄວາມໝັ້ນຄົງລະຫວ່າງຍີ່ປຸ່ນ-ສະຫະລັດ. ນາງໄດ້ສຶກສາວັນນະຄະດີຝຣັ່ງ ແລະ ໄດ້ຮັບອິດທິພົນຈາກ Sartre. ນະວະນິຍາຍຂອງນາງມັກໃຊ້ສັນຍາລັກ ແລະ ການປຽບທຽບເພື່ອລະນຶກເຖິງຄວາມໂສກເສົ້າພາຍໃນມະນຸດຊາດ, ຕັດສາຍພົວພັນກັບຄວາມເປັນຈິງ, ແລະ ລວມເອົາການເຍາະເຍີ້ຍ, ການລໍ້ລຽນ, ແລະ ອົງປະກອບທົ່ວໄປອື່ນໆຂອງການຂຽນແບບ postmodern.
ໃນປີ 1960, Kurahashi ໄດ້ພິມເຜີຍແຜ່ນະວະນິຍາຍສັ້ນເລື່ອງ * Late Summer* (Natsu no Owari), ເຊິ່ງໄດ້ຮັບການສະເໜີຊື່ເຂົ້າຊິງລາງວັນ Akutagawa; * The Adventures of Sumiyakisto Q* (Sumiyakisuto Q no Bōken, 1969), ນິຍາຍແນວແຟນຕາຊີ ແລະ ເຣໂທຣ; * Against Tragedy* ( Hanhigeki, 1971); ແລະ * The Bridge of Dreams* (Yume no Ukihashi, 1971).
ນອກຈາກນັ້ນ, ນາງໄດ້ຂຽນທັງເລື່ອງສັ້ນ ແລະ ນະວະນິຍາຍເຊັ່ນ: *The Castle Inside the Castle* (Shiro no Naka no Shiro, 1981), *A Cruel Fairy Tale for Adults* (Otona no Tame no Zankoku Dōwa), ແລະ * Kurahashi Yumiko no Kaiki Shōhen*, ເຊິ່ງເປັນຜົນງານທີ່ມີຊື່ສຽງທີ່ສຸດຂອງນາງຕະຫຼອດຊີວິດຂອງນາງ. ໃນຊ່ວງປີຕໍ່ມາ, ເຖິງວ່າຈະມີສຸຂະພາບຊຸດໂຊມລົງ, ນາງໄດ້ຂຽນປຶ້ມຫຼາຍຫົວ, ລວມທັງ: *Kōkan * (1989), * The Dream Path * (Yume no Kayoiji, 1989), * A Collection of Imaginary Images * (Gensō Kaiga-Kan, 1991), * Yomotsuhirasaka's Return Journey* (Yo Motsu Hira-sa ka ōkan, 2002), ແລະ * A Cruel Fairy Tale for the Elderly* (Rōjin no Tame no Zankoku Dōwa, 2003).
ຜົນງານສຸດທ້າຍຂອງນາງແມ່ນການແປພາສາໃໝ່ທີ່ນາງໄດ້ສຳເລັດໃນມື້ກ່ອນທີ່ນາງຈະເສຍຊີວິດ: *ເຈົ້າຊາຍນ້ອຍ * ຂອງ Antoine de Saint-Exupéry.
***
ໂຊໂນ ອາຢາໂກະ (ເກີດປີ 1931) , ມາຈາກຄອບຄົວຊົນຊັ້ນກາງສະໄໝໃໝ່, ໄດ້ມີຊື່ສຽງໃນອາຍຸ 22 ປີ ກັບນະວະນິຍາຍ *ຜູ້ມາຢ້ຽມຢາມຈາກໄກ* (Enrai no Kyaku-Tachi, 1954). ຜູ້ອ່ານຫຼັງຈາກປີ 1945 ພົບວ່າມັນໜ້າສົນໃຈທີ່ໄດ້ອ່ານກ່ຽວກັບພຶດຕິກຳທີ່ໂຫດຮ້າຍຂອງຕົວລະຄອນຍິງອາຍຸ 19 ປີທີ່ມີຕໍ່ທະຫານອາເມລິກາ.
ບາງຜົນງານທີ່ສຳຄັນຂອງນາງລວມມີນະວະນິຍາຍ * ເມື່ອເຂົ້າໜົມແຕກ* (Satōgashi ga Kowareru Toki); * ຕົ້ນອໍ້ທີ່ໄດ້ຮັບບາດເຈັບ* (Kizutsuita Ashi), ເຊິ່ງເປັນການພັນລະນາຊີວິດຂອງພໍ່ທີ່ນັບຖືສາສະໜາກາໂຕລິກຢ່າງເປັນຈິງ; * ເຮືອນທີ່ສົມມຸດຕິຖານ* (Kyokō no Ie), ເຊິ່ງສະແດງເຖິງຄວາມຮຸນແຮງໃນຄອບຄົວ; * ທ້ອງຟ້າສີຟ້າ * (Tenjō no Ao), ນະວະນິຍາຍອາຊະຍາກຳທີ່ອີງໃສ່ການຄາດຕະກຳຕໍ່ເນື່ອງ ແລະ ການຂົ່ມຂືນ, ເຊິ່ງສະແດງເຖິງຄວາມເລິກຊຶ້ງທີ່ສຸດຂອງຄວາມຮັກ; * Aika* ( A Lament ), ເຊິ່ງບັນທຶກປະສົບການທີ່ໜ້າຕື່ນເຕັ້ນຂອງແມ່ຊີທີ່ປະເຊີນກັບການຂ້າລ້າງເຜົ່າພັນໃນຣວັນດາ; ເລື່ອງສັ້ນ * ລະດູໜາວທີ່ຍາວນານ ແລະ ມືດມົວ* (Nagai Kurai Fuyu), ເຊິ່ງເປັນຜົນງານຊິ້ນເອກທີ່ມັກລວມຢູ່ໃນບົດປະພັນ; ແລະ * ແມ່ນ້ຳ Tadami* (Tadami Gawa), ກ່ຽວກັບຄວາມຮັກທີ່ຖືກແຍກອອກຈາກກັນໂດຍສົງຄາມໂລກຄັ້ງທີສອງ.
[ໂຄສະນາ_2]
ແຫຼ່ງຂໍ້ມູນ
(0)