ร้องเพลงพื้นบ้านของกลุ่มชาติพันธุ์โถ

[โฆษณา_1]

กลุ่มชาติพันธุ์โถในอำเภอนูซวนมีความสามัคคีและอยู่ร่วมกันอย่างกลมกลืนมาโดยตลอด แสดงความรักและช่วยเหลือซึ่งกันและกัน สร้างสรรค์ประเพณีอันงดงามในชีวิตชุมชน ขนบธรรมเนียมและประเพณีอันดีงามมากมายเกี่ยวกับการปฏิสัมพันธ์ระหว่างผู้คนและระหว่างผู้คนกับธรรมชาติได้ถูกสืบทอดจากรุ่นสู่รุ่น กลายเป็นวิถีชีวิตและวิธีการประพฤติปฏิบัติที่งดงามภายในชุมชน

ร้องเพลงพื้นบ้านของกลุ่มชาติพันธุ์โถ (หนูซวน)

นิทานพื้นบ้านของชาวโถมีความหลากหลายมาก ประกอบด้วยตำนาน นิทานปรัมปรา เรื่องเล่า บทกวี เพลงพื้นบ้าน สุภาษิต และสำนวนต่างๆ มากมาย... แม้ว่าจะมีการแลกเปลี่ยนทางวัฒนธรรมกับชาวกิงและชาวม้ง แต่ก็ยังคงมีเอกลักษณ์เฉพาะตัวของตนเองอยู่

ชาวโทใช้ดนตรีในงานเทศกาลต่างๆ เพื่อร้องเพลงรักและแสดงความรัก ชาวโทมีความเชี่ยวชาญในการเล่นฮาร์โมนิกา ขลุ่ย แตร และกลองดิน โดยเฉพาะอย่างยิ่ง ฆ้องเป็นเครื่องดนตรีที่ใช้ในชีวิตประจำวัน เครื่องดนตรีดั้งเดิมนี้ เมื่อใช้ร่วมกับกลอง จะใช้ในงานเทศกาล งานเฉลิมฉลอง การต้อนรับแขก งานขึ้นบ้านใหม่ การต้อนรับเด็กแรกเกิด งานแต่งงาน การร้องเพลงโต้ตอบระหว่างชายและหญิง และการกล่าวอำลาผู้เสียชีวิต

ชาวโทมีเพลงพื้นบ้านมากมายหลากหลายแนวเพลงและทำนอง สะท้อนถึงจิตวิญญาณและอารมณ์ความรู้สึกของคนในท้องถิ่น ด้วยความมองโลกในแง่ดี ความรักในชีวิต และความรักที่มีต่อทิวทัศน์ ทั้งป่า ลำธาร ทุ่งนา และพื้นที่เกษตรกรรม รวมถึงผู้คนและภูมิทัศน์ที่ผูกพันกันมาอย่างยาวนานหลายชั่วอายุคน แม้ชีวิตจะยากลำบาก แต่เพลงและทำนองของพวกเขาก็ยังคงรักษาความหมายที่ลึกซึ้งและมาจากใจจริงเอาไว้ได้

ชาวเถื่อเญ่ซวนชื่นชอบวัฒนธรรมและศิลปะ พวกเขาร้องเพลงอย่างสุดเสียงเพื่อลืมความยากลำบากและการเหน็ดเหนื่อยในชีวิตประจำวัน พวกเขาร้องเพลงขณะทำงานในทุ่งนา ไม่ว่าจะเป็นบนที่สูงหรือที่ราบ ขณะนวดข้าว ตำข้าว หรือทำข้าวพอง ร้องเพลงกล่อมเด็ก และร้องเพลงรักเพื่อแสดงความรักและความคิดถึงที่มีต่อคนรัก พวกเขาร้องเพลงได้ทุกที่ทุกเวลา ไม่ว่าจะเป็นในป่า ในบ้าน ในคืนเดือนมืด ในงานเทศกาล และไม่เพียงแต่ในยามสุขเท่านั้น แต่แม้ในยามเศร้า พวกเขาก็ร้องเพลงเพื่อบรรเทาความว่างเปล่าและความเหงาในจิตใจ

เพลงพื้นบ้านของชาวโทนั้นมีความหลากหลายทั้งในด้านรูปแบบ เนื้อหา และการแสดงออก เพลงกล่อมเด็กเป็นหนึ่งในรูปแบบที่ได้รับความนิยมมากที่สุด โดยผู้คนทุกเพศทุกวัย ตั้งแต่เด็กไปจนถึงผู้สูงอายุ ทั้งชายและหญิง ต่างก็ร้องเพลงเหล่านี้ เพลงกล่อมเด็กไม่เพียงแต่กล่อมให้ทารกหลับสนิทเท่านั้น แต่ด้วยถ้อยคำที่อบอุ่นและจริงใจจากพ่อแม่ ปู่ย่าตายาย และพี่น้องที่โตกว่า เพลงเหล่านี้ยังช่วยให้เด็กๆ ได้ทำความรู้จักและเชื่อมโยงกับ โลก ธรรมชาติและสัตว์ต่างๆ ที่คุ้นเคย: โอ้...โอ้...โอ้.../ โอ้...โอ้...โอ้.../ ปลาหางสั้น/ ปลาไม่มีหาง.../ วิจารณ์ลูกอ๊อด/ กีบม้าที่คดงอ/ ผึ้งที่ผูกพันกันแน่นแฟ้น/ สรรเสริญผึ้งที่ขยันขันแข็ง/ ฟังเสียงกาผสมพันธุ์/ ฟังเสียงกาดูแลลูกของมัน/ อุ้มลูกของมันขึ้นสู่ท้องฟ้า/ ที่ซึ่งกวางลงมาจากเนินเขา/ เคลียร์ทุ่งนา/ ทางด้านนี้ของหุบเขา/ กล้วยกำลังสุกเป็นสีเหลือง/ ผลเงาะกำลังสุกเป็นสีแดง/ ตัดกิ่งหม่อน/ ตัดกิ่งใบบัวสามกิ่ง...

บทเพลงกล่อมเด็กที่ขับขานในเปลญวนช่วยกล่อมทารกให้หลับสนิท พาเด็กน้อยไปสู่โลกแห่งเทพนิยายและนิทาน บอกให้พวกเขาอย่าร้องไห้หรืองอแง: นอนหลับนะ พ่อจะได้ไปทุ่งนา / นอนหลับนะ แม่จะได้ไปนาข้าว...

หลายคนจดจำและรู้จักเพลงพื้นบ้านเหล่านี้ และพวกเขายังเป็นผู้แต่งเพลงเหล่านี้ด้วย เพลงพื้นบ้านไม่เพียงแต่เป็นที่นิยมในหมู่เด็ก ๆ เท่านั้น แต่ผู้ใหญ่ก็ยังร้องเพลงประเภทนี้ด้วยความกระตื่นร้นอย่างมากเช่นกัน: ...อยากดื่มน้ำบ่อ/ ปีนคลอง/ อยากดื่มน้ำลำธาร/ ปีนต้นไทร/ ต้นฟีนิกซ์สีแดง/ จิ้งหรีดร้อง/ ปีนต้นส้ม/ จับด้วงสีน้ำตาล/ นกกาคู่หนึ่ง/ กระโดดและเต้นรำบนกิ่งไม้/ ดอกกล้วยหอมหวาน/ นกกระจอกร้องเรียก/ นกพิราบคู่หนึ่ง/ นกคuckooในตรอก/ ช้าจังเลยนะ

ในเพลงพื้นบ้านของชาวโถ การร้องแบบถามตอบเป็นที่นิยมและมักร้องระหว่างชายกับหญิง หรือระหว่างชายกับหญิง พวกเขาร้องเพลงกันเองภายในหมู่บ้าน และบ่อยครั้งก็ร้องระหว่างคนจากหมู่บ้านต่างๆ การร้องแบบถามตอบมีเนื้อหาหลากหลาย เช่น เพลงสรรเสริญความงามของบ้านเกิด เพลงเล่าถึงคุณงามความดีของวีรบุรุษ เพลงแสดงความกตัญญูต่อบรรพบุรุษ เพลงชวนเคี้ยวหมาก เพลงสอบถาม เพลงปริศนา เพลงตำข้าว เพลงสาบาน เพลงพลัดพราก เพลงตำหนิ... ซึ่งแสดงออกถึงอารมณ์ความรู้สึกที่หลากหลายของชายหญิงและคู่รัก “ความรักไม่รู้จักระยะทาง / เราจะข้ามหุบเหวลึกและฝ่าฟันแก่งน้ำเชี่ยวกราก / อยู่ที่นี่ / เมื่อรากงอกงามแล้วค่อยกลับมา...”

การร้องเพลงพื้นบ้านมักใช้ เครื่องดนตรีประกอบ เช่น แตร, พิณ, ฮาร์โมนิกา, กลองใหญ่, กลองเล็ก, ขลุ่ย ฯลฯ ในการร้องเพลงแบบถามตอบระหว่างชายและหญิง พวกเขาใช้ฮาร์โมนิกาและขลุ่ยเพื่อแสดงความรู้สึกต่อคู่ของตน การร้องเพลงแบบถามตอบเป็นกลุ่มระหว่างชายและหญิงมักใช้เครื่องดนตรีเช่นกลองและฆ้อง วงดนตรีกลองและฆ้องประกอบด้วยกลองใหญ่หนึ่งใบและฆ้อง/ฉาบสองหรือสามอัน เล่นโดยคนคนเดียวโดยใช้มือทั้งสองข้างตีเป็นจังหวะ นอกจากกลองใหญ่และกลองเล็กที่ทำจากหนังแล้ว ชาวโทก็ยังมีกลองดินอีกด้วย กลองดินทำโดยการขุดหลุมกลมขนาดปานกลางในพื้นดิน มีปากหลุมเล็กและก้นหลุมกว้างกว่า ลึกประมาณ 30-40 เซนติเมตร และมีเส้นผ่านศูนย์กลางขนาดใดก็ได้ ใช้กาบปาล์มหรือกาบไม้ไผ่ปิดหลุมให้แน่น ใช้เถาวัลย์ขึงตั้งฉากจากผิวเปลือกหุ้มขึ้นไป โดยยึดปลายทั้งสองข้างไว้ รูนี้อยู่ห่างจากรูถัดไปประมาณ 0.5-1 เมตร และใช้ไม้สองท่อนยาวประมาณ 30-45 เซนติเมตร ค้ำเถาวัลย์ให้ตึง ปลายแต่ละด้านของไม้ตีกลองแตะกับรูด้านนอก และใช้ไม้ไผ่ตีตรงกลางสาย ทำให้เกิดเสียงทุ้มกังวานในจังหวะเร็วหรือช้าขึ้นอยู่กับผู้ตีกลอง กลองดินใช้ในงานเทศกาลและสำหรับการร้องเพลงแบบถามตอบระหว่างชายและหญิง กลองเหล่านี้มักทำโดยคนเลี้ยงควายและวัวหนุ่มที่ร้องเพลงพื้นบ้านด้วยกันในป่าหรือริมลำธาร

นอกจากเครื่องดนตรีที่กล่าวมาข้างต้นแล้ว ชาวโถยังมีพิณติงถังอีกด้วย พิณติงถังทำจากท่อไม้ไผ่ที่มีสายแนวนอนสองเส้นทำจากแก่นไม้ไผ่ เมื่อเล่นจะใช้ไม้ไผ่หนึ่งหรือสองอันตีสายเหล่านี้เพื่อสร้างเสียงประกอบการแสดงศิลปะพื้นบ้าน ทุกคนเล่นได้อย่างชำนาญ นอกจากเครื่องดนตรีไม้ไผ่แล้ว ชาวโถยังใช้ท่อกกแห้งอีกด้วย โดยถือท่อไว้ในมือข้างหนึ่งและไม้ในมืออีกข้างหนึ่ง พวกเขาจะตีสายเป็นจังหวะเพื่อสร้างเสียงที่เป็นเอกลักษณ์ของภูเขาและป่าไม้ เช่น เสียงคำรามของน้ำตก เสียงน้ำไหล เสียงใบไม้แห้ง เสียงร้องของลิง และเสียงนก

ในฤดูใบไม้ร่วง ภายใต้แสงจันทร์อันสดใส หลังจากการเก็บเกี่ยวข้าวเหนียวครั้งแรก หนุ่มสาวในหมู่บ้านจะให้คำมั่นสัญญาและมารวมตัวกันตำข้าวเหนียว พร้อมกับร้องเพลงโต้ตอบกันไปมา พวกเขาจะลิ้มรสชาติของข้าวเหนียวที่เพิ่งตำเสร็จใหม่ๆ และชื่นชมความรักที่เบ่งบานของคู่รักหนุ่มสาวภายใต้แสงจันทร์อันงดงาม ขณะที่พวกเขากำลังตำข้าว พวกเขาก็ร้องเพลงว่า: "จะไม่ลงไปในนาลึก / จะไม่ขึ้นไปในนาตื้น / ฉันจะกลับบ้านและชวนเพื่อนๆ / ไปยังนารอบนอก / ไปยังต้นมะม่วง / เพื่อหาดอกข้าวเหนียวสีม่วง / อย่าหลงใหลดอกไม้ที่สุกงอม / อย่าเลือกดอกไม้ที่ยังไม่สุก / รอจนถึงพระจันทร์เต็มดวง / คั่วจนกรอบแล้วใส่ลงในครก / สากห้าอัน สากสี่อัน / ฉันตำเสียงดัง / เสียงสากก้องกังวาน / ลุงเง็น ลุงงาย / เสียงก้องกังวาน / ไปถึงทั้งเก้าหมู่บ้าน / หนุ่มสาวเข้าใจ / พวกเขาชวนกันไปหาเพื่อน / พระจันทร์ขึ้นและตก / เสียงสากยังคงก้องกังวาน / ตุ๊บ ตุ๊บ ตง ตง / เสียงสากยิ่งเป็นจังหวะมากขึ้น / โชคชะตาอันงดงาม / ระลึกถึงพระจันทร์เต็มดวง..."

เพลงพื้นบ้านของชาวเผ่าโถในอำเภอนูซวนนั้นเปี่ยมด้วยคุณค่าทางวัฒนธรรมและประวัติศาสตร์ สะท้อนความรู้สึกและจิตวิญญาณของชาวโถตั้งแต่สมัยโบราณจนถึงปัจจุบัน เพลงพื้นบ้านเหล่านี้ถูกขับร้องทั้งในชีวิตการทำงาน ในงานเทศกาลและการเฉลิมฉลอง "ฤดูใบไม้ผลิและฤดูใบไม้ร่วง" และดังก้องไปทั่วชีวิตประจำวัน ไม่ว่าคุณจะไปที่ไหน เวลาใด ในหมู่บ้านและชุมชนใกล้เคียง คุณจะได้พบกับท่วงทำนองที่อบอุ่น อ่อนโยน และจริงใจของชาวโถ ทั้งภูมิภาคเต็มไปด้วยเสียงเพลงที่มาจากใจ ผ่านการแลกเปลี่ยนทางวัฒนธรรม ชาวโถได้ซึมซับคุณค่าทางวัฒนธรรมของชาวม้ง ชาวกิง และชาวไทย ในขณะเดียวกันก็สร้าง อนุรักษ์ และส่งเสริมคุณค่าทางวัฒนธรรมดั้งเดิมมากมาย ในบรรดาสิ่งเหล่านี้ เพลงพื้นบ้านโดดเด่นในฐานะ "ประเพณีปากเปล่า" ที่เป็นเอกลักษณ์ ซึ่งมีส่วนช่วยสร้างเอกลักษณ์ทางวัฒนธรรมที่โดดเด่นของชาวโถภายในภูมิทัศน์ทางวัฒนธรรมที่หลากหลายและอุดมสมบูรณ์ของจังหวัดแทงฮวา

ข้อความและรูปภาพ: Hoang Minh Tuong

[โฆษณา_2]
แหล่งที่มา