แต่ปีนี้ แทนที่จะคิดถึงการเดินทางหรือการนัดดื่มกาแฟสบายๆ คุณกลับต้องเข้าออกโรงพยาบาลอยู่ตลอดเพื่อดูแลแม่ที่ป่วย “คนแก่ก็เหมือนเด็กนั่นแหละ รู้ไหม เดี๋ยวก็แข็งแรง เดี๋ยวก็ต้องนอนติดเตียง” คุณพูดทางโทรศัพท์ด้วยน้ำเสียงเบาๆ แล้วก็หัวเราะเบาๆ ฉันรู้สึกเห็นใจคุณจริงๆ ฤดูร้อนของคุณมาถึงแล้ว แต่ไม่ใช่เพื่อการพักผ่อน แต่เพื่อความกตัญญู คุณพูดว่า “โชคดีที่มันตรงกับช่วงฤดูร้อนพอดี ฉันเลยไม่ต้องลาหยุดยาว” เป็นพรที่เรียบง่าย แต่เต็มไปด้วยความกตัญญู
ทุกครั้งที่เราแบ่งปันความคิดกัน ฉันมักคิดในใจว่า ทุกคนจะต้องมาถึงจุดนี้ในที่สุด เมื่อพ่อแม่ของเราค่อยๆ อ่อนแอลง และเรายุ่งอยู่ตลอดเวลาจนไม่มีเวลาให้ใครเลย เราจึงเริ่มเข้าใจว่า การได้อยู่กับคนที่เรารักนั้นเป็นพรที่ยิ่งใหญ่แล้ว เราส่งข้อความให้กำลังใจคนที่อยู่ในโรงพยาบาลอย่างรวดเร็ว ในขณะที่ตัวเราเองกำลังดิ้นรนผ่านสิ่งที่เรียกว่า "ฤดูร้อน" ซึ่งเป็นช่วงเวลาที่ผู้ใหญ่มีทางเลือกน้อยมาก
ครอบครัวของฉันก็วางแผนจะไปเที่ยวทะเลสุดสัปดาห์หน้าเหมือนกัน แค่สองวันหนึ่งคืน แต่ก็ยังเป็นเรื่องยากอยู่ดี ลูกสาวคนโตเรียนมหาวิทยาลัยและกำลังเตรียมตัวสอบ ตารางเรียนแน่นมาก ลูกสาวคนเล็กก็ต้องแบ่งเวลาเรียนพิเศษและพัฒนาความสามารถ ส่วนแม่ก็ยังงานล้นมืออยู่ แต่ผู้ชายที่ยุ่งที่สุดในบ้านกลับเห็นด้วยทันทีว่า "ไปกันเถอะ! ผมอยากได้ลมทะเลเย็นๆ จังเลย! แล้วผมคงต้องเอาแล็ปท็อปไปด้วยจะได้ทำงานให้เสร็จทันเวลา" ฉันรู้สึกจุกในอก เพราะความปรารถนาง่ายๆ นั้น—ที่จะได้นั่งข้างๆ ภรรยาและลูกๆ ฟังเสียงคลื่นไปพร้อมๆ กับทำงาน—เป็นเพียงแค่ความฝัน
ลองคิดดูสิ ตั้งแต่เราโตเป็นผู้ใหญ่แล้ว แนวคิดเรื่องวันหยุดฤดูร้อนแทบจะหายไปเลย ตลอด 12 เดือน ไตรมาสแล้วไตรมาสเล่า กำหนดส่งงานก็แล้วกำหนดส่ง จ่ายหนี้บ้าน ซื้อรถ... บางทีสิ่งเดียวที่เราปรารถนาคือวันหยุดและเทศกาลต่างๆ เพื่อที่เราจะได้หลุดพ้นจากวงจรนั้นไปชั่วคราว รู้สึกว่าตัวเอง "มีชีวิตชีวา" อย่างแท้จริง ไม่ใช่แค่ดำรงชีวิตไปวันๆ ด้วยการทำงาน อย่ามาบอกฉันว่า "เราไม่ได้กินมาก เราไม่ได้ใช้จ่ายมาก แล้วทำไมต้องทนทุกข์ทรมานแบบนี้?" ความกดดันที่อยู่บนบ่าของเรานั้นปฏิเสธไม่ได้เลย
ฤดูร้อนในปัจจุบันมีสีสันและกลิ่นอย่างไรสำหรับเด็กๆ? มันเป็นเพียงท้องฟ้าที่เต็มไปด้วยความสนุกสนานไร้กังวลหรือเปล่า? ตอนที่ฉันยังเด็ก ฉันตั้งตารอฤดูร้อนเพื่อจะได้นอนตื่นสาย ออกไปเที่ยว และไปเยี่ยมบ้านเกิด แต่ตอนนี้ เมื่อได้อ่านกลุ่มผู้ปกครองต่างๆ ฉันรู้สึกท้อแท้กับกิจกรรมนอกหลักสูตรและโปรแกรมฝึกทักษะมากมายที่เด็กๆ ต้องแบกรับ ฉันปลอบใจตัวเองว่า ฤดูร้อนก็ยังคงเป็นฤดูแห่งวัยเด็ก เพียงแต่แตกต่างออกไปเล็กน้อย แล้วมันสำคัญอะไรนักหนา?
แล้วฤดูร้อนมีความหมายอย่างไรกับคุณพ่อคุณแม่? มันคือการตื่นเช้ามาหุงข้าว เตรียมอาหารอย่างเร่งรีบก่อนออกจากบ้าน มันคือการวางแผน การเดินทาง ระยะสั้นและประหยัดของครอบครัวอย่างรอบคอบไปพร้อมๆ กับการตอบอีเมลจากหุ้นส่วนและลูกค้า มันคือการรีบเขียนรายงานหรือตรวจสอบบัญชีในตอนเย็นหลังจากที่กลุ่มคนที่กำลัง "ปิดเทอมฤดูร้อน" เข้านอนไปแล้ว แต่ฉันเชื่อว่าฤดูร้อนยังคงอยู่ตรงนี้ ในช่วงเวลาเล็กๆ เหล่านั้น เช่น เมื่อทั้งครอบครัวรับประทานอาหารเย็นโดยไม่มีใครเล่นโทรศัพท์ เมื่อลูกรู้วิธีหั่นส้มและคั้นน้ำส้มให้คุณแม่ดื่มอย่างสดชื่น เมื่อคุณพ่อกับฉันช่วยกันทำความสะอาดต้นไม้กระถางเล็กๆ บนดาดฟ้า หรือเมื่อคุณแม่ค่อยๆ จัดชุดว่ายน้ำที่ตอนนี้สั้นหรือคับไปหน่อย... ฤดูร้อนเป็นช่วงเวลาที่จะถอยห่างออกมาสักเล็กน้อย เพื่อเชื่อมต่อกันผ่านการอยู่ด้วยกัน ไม่จำเป็นต้องไปไกลหรือหรูหรา การมีกันและกันก็เพียงพอแล้ว
เพื่อนของฉันยังคงดูแลแม่ของเธออยู่ที่โรงพยาบาล ฉันกำลังวางแผนไปเที่ยวทะเล ลูกของฉันกำลังนั่งวาดรูปตลกๆ กับเพื่อนๆ สำหรับโครงงานโรงเรียน และสามีของฉันยังคงทำงานท่ามกลางเสียงคลื่นที่ซัดสาดความทรงจำอันเหนื่อยล้าของเขา และพวกเราในฐานะพ่อแม่ก็กำลังอดทนผ่านช่วงฤดูร้อนนี้ไปอย่างใจเย็น
เชื่องช้า เต็มไปด้วยความกังวล แต่กลับอบอุ่นอย่างประหลาด
ที่มา: https://thanhnien.vn/mua-he-cua-me-cua-con-cua-chung-ta-185250712204607209.htm
