ข้อคิดเกี่ยวกับเฝอ

แม่ของฉันทำอาหารไม่เก่ง เลยทำอาหารง่ายๆ แต่เด็กๆ ก็ยังชอบมาก ลูกๆ ของฉันชอบเฝอเส้นหนาๆ แต่เส้นที่ขายในตลาดมักจะเป็นเส้นบางๆ ฉันเลยซื้อแผ่นแป้งเฝอมาหั่นเอง หนาประมาณหนึ่งเซนติเมตร คนขายบอกว่ามันยุ่งยากเกินไป แต่ลูกๆ ของฉันชอบมาก เวลาพวกเขากลับบ้านแล้วเอาเฝอออกมา พวกเขาก็จะดีใจเพราะเส้นหนา ฉันไม่แน่ใจนัก แต่เส้นหนาๆ ดูดิบๆ และเป็นแบบดั้งเดิมมากกว่า และดูเหมือนจะเคี้ยวแล้วอร่อยกว่าด้วย

ฉันมาจาก จังหวัดนามดินห์ แต่ฉันไม่รู้ความแตกต่างระหว่างเฝอนามดินห์กับเฝอฮานอยมาก่อนเลย ครั้งหนึ่งขณะเดินทางในจังหวัดนามดินห์ ฉันแวะร้านเฝอร้านหนึ่งแล้วรู้สึกว่าอร่อยมากจนต้องถามเจ้าของร้านว่าเอาเนื้อมาจากไหน เขาคงคิดว่าฉันมาจากฮานอยและชอบแบบในเมืองมากกว่า เลยบอกว่าเอาเนื้อมาจากฮานอย โอ้ ไม่นะ!

แต่สำหรับร้าน Nam Dinh Pho ในค่ำคืนเหล่านั้นที่ตลาดเวียง ในอากาศเย็นสบายของฤดูใบไม้ผลิ ร้านขายเฝอคึกคักไปด้วยผู้คน แวะซื้อเฝอสักชาม น้ำซุปร้อนระอุ เนื้อนุ่มติดเอ็นและไขมันสีเหลืองทอง หม้อเฝอที่เคี่ยวด้วยกระดูกเนื้อส่งกลิ่นหอมอบอวลไปทั่วตลาดเวียง อบอุ่นทั้งมือที่ถือชามเฝอและท้องที่อิ่มครึ่งหนึ่ง ความรู้สึกอบอุ่นที่ยังคงอยู่ตลอดคืนในฤดูใบไม้ผลินั้น

ฉันเคยลองกินเฝอเวียดนามในญี่ปุ่น สหรัฐอเมริกา และเยอรมนี – ครั้งแรกเมื่อประมาณ 20 ปีที่แล้ว และเป็นเฝอที่ชาวต่างชาติทำ ไม่ใช่คนเวียดนามทำ ตอนนั้นฉันกินด้วยความคิดที่ว่าอยากรู้ว่าเฝอที่ชาวต่างชาติทำรสชาติเป็นอย่างไร แน่นอนว่ามันน่าผิดหวัง เส้นก๋วยเตี๋ยวแห้งและไม่สด น้ำซุปปรุงรสสำเร็จรูป และลูกชิ้นเนื้อจืดชืด แต่ร้านอาหารเหล่านั้นมักจะแน่นขนัด แสดงให้เห็นว่าแม้ไม่มีเฟซบุ๊กหรือโซเชียลมีเดียอย่างในปัจจุบัน เฝอก็เป็นแบรนด์ที่แข็งแกร่ง ระดับโลก อยู่แล้ว ผู้หญิงชาวอิตาลีคนหนึ่งเคยบอกฉันว่า "ฉันรักเฝอเวียดนามมาก ฉันกินได้ทุกเช้า ทุกที่เลย" มันอิ่มท้องแต่ก็เบาและสดชื่น เป็นการผสมผสานของรสชาติ สีสัน และเนื้อสัมผัส – แป้ง เนื้อ และผัก – และมันก็ดึงดูดประสาทสัมผัสทางกลิ่นอย่างมาก

ขณะที่ฟังเธอพูด ฉันก็พลันตระหนักได้ว่าฉันไม่เคยใส่ใจกับความลงตัวที่สมบูรณ์แบบนั้นเลย แต่กลับเพลิดเพลินกับการกินเฝอเป็นอาหารเช้าขณะรีบไปทำงาน เพลิดเพลินกับกลิ่นหอมของเฝอในเช้าวันหยุดสุดสัปดาห์ก่อนไปดื่มกาแฟ หรือเตรียมเฝอหม้อใหญ่ให้ลูกๆ ที่บ้านอย่างมีความสุขและขะมักเขม้น มันเป็นเพียงเรื่องของความรู้สึกชั่วขณะ และเรามักไม่ค่อยคิดมากเกี่ยวกับความสุขที่เรามีอยู่

เชฟชื่อดัง แอนโทนี บอร์เดน ผู้ซึ่งร่วมกับประธานาธิบดีโอบามาทำให้บุญจา (หมูย่างกับวุ้นเส้น) ของฮานอยโด่งดัง มีความชื่นชอบเป็นพิเศษใน อาหาร เวียดนาม ระหว่างการเดินทางไปเวียดนามหลายครั้ง เขาชื่นชอบอาหารริมทางที่หลากหลายและมีสีสัน และเขายังบอกด้วยว่าเขาชอบเฝอเป็นพิเศษ คุณอาจถามชาวต่างชาติที่คุณเคยพบ และอาจจะมีสองในสาม สามในสี่ หรือแม้แต่ 99% ที่จะบอกว่าพวกเขาชอบเฝอ ในเมนูอาหารเวียดนามที่แปลเป็นภาษาต่างประเทศ ปัจจุบันเฝอถูกใช้ด้วยชื่อดั้งเดิม ไม่จำเป็นต้องอธิบายว่าเป็น "ซุปก๋วยเตี๋ยว" เหมือนในภาษาอังกฤษอีกต่อไป

เฝอเป็นอาหารที่น่ารับประทานมากอยู่แล้ว จึงไม่จำเป็นต้องได้รับการรับรองสถานะมรดกทางวัฒนธรรม ตอนแรกฉันรู้สึกแปลกใจที่ได้ยินเรื่องการกำหนดสถานะมรดกทางวัฒนธรรม แต่เราก็ต้องการชื่อและเรื่องราวเพื่อสื่อสารข้อความเสมอ ดังนั้น เมื่อได้รับการยอมรับว่าเป็นมรดกทางวัฒนธรรมแล้ว เฝอจะเป็นอย่างไรต่อไป? หลายปีที่ผ่านมา เราได้พูดคุยกันถึงการเปลี่ยนอาหารเวียดนามที่ยอดเยี่ยมนี้ให้กลายเป็นแบรนด์อาหารระดับโลก ทูตทางวัฒนธรรม และองค์ประกอบหนึ่งของพลังทางวัฒนธรรมของเวียดนาม เฝอเป็นหนึ่งในองค์ประกอบเหล่านั้นอย่างไม่ต้องสงสัย แต่เราจะยกระดับเฝอไปสู่ระดับนั้นได้อย่างไร? แน่นอนว่ามันทำแบบสุ่มสี่สุ่มห้าไม่ได้ แต่ก็ไม่ยากเกินไปเช่นกัน เพราะเฝอเองก็มีเสน่ห์ดึงดูดใจมากพออยู่แล้ว ดังที่ความเป็นจริงได้พิสูจน์แล้ว คำกล่าวที่ว่า "ทางเข้าสู่ท้องของชายคนหนึ่ง" นั้นเป็นจริงสำหรับทุกคน ดังนั้น การรักเวียดนามผ่านเฝอจึงเป็นไปได้โดยสิ้นเชิง นอกจากนี้ จากทุกบ้าน คุณแม่ทุกคนสามารถนำความสุขมาสู่ครอบครัวด้วยเฝอหอมกรุ่นสักหม้อ ซึ่งเป็นมรดกทางวัฒนธรรมที่จับต้องไม่ได้ แม้ว่าเธอจะไม่ใช่แม่ครัวที่เก่งกาจก็ตาม

ที่มา: https://daidoanket.vn/tan-man-ve-pho-10288952.html