ໂດຍລວມແລ້ວ, ວັນນະຄະດີຍີ່ປຸ່ນມີລັກສະນະທີ່ໂດດເດັ່ນຫຼາຍຢ່າງ. ວັນນະຄະດີທີ່ຂຽນໄດ້ເກີດຂຶ້ນໃນໄລຍະຕົ້ນໆ, ໂດຍຢືນຢັນເຖິງລັກສະນະສະເພາະຂອງມັນໃນບົດກະວີໃນສະຕະວັດທີ 8 ແລະໃນນະວະນິຍາຍໃນສະຕະວັດທີ 9.
 |
| ສອງໃນຫຼາຍສະບັບແປເປັນພາສາອັງກິດຂອງ Kojiki. |
ເຊັ່ນດຽວກັນກັບຂົງເຂດອື່ນໆ, ວັນນະຄະດີຍີ່ປຸ່ນໄດ້ຢືມມາຈາກຕ່າງປະເທດ (ອິດທິພົນຂອງຈີນຕັ້ງແຕ່ຕົ້ນ, ລວມທັງການຂຽນ; ອິດທິພົນຂອງຕາເວັນຕົກໃນດ້ານຄວາມຄິດ ແລະ ປະເພດ); ແຕ່ຫຼັງຈາກດູດຊຶມອິດທິພົນເຫຼົ່ານີ້, ມັນໄດ້ສ້າງຜົນງານທີ່ເປັນເອກະລັກສະເພາະທີ່ມີຮ່ອງຮອຍແຫ່ງຊາດ.
ວັນນະກຳຍີ່ປຸ່ນເປັນສິລະປະທີ່ຫຼາກຫຼາຍ, ປະກອບມີນະວະນິຍາຍທີ່ຍາວທີ່ສຸດ ໃນໂລກ , ບົດກະວີທີ່ສັ້ນທີ່ສຸດໃນໂລກ, ແລະບົດລະຄອນທີ່ມີການຊີ້ນຳຢ່າງລະອຽດພ້ອມກັບບົດລະຄອນທີ່ຍາວຫຼາຍ.
ໃນດ້ານເນື້ອໃນ, ສາມາດຈຳແນກໄດ້ສີ່ແນວໂນ້ມທີ່ສະທ້ອນເຖິງການປ່ຽນແປງ ທາງດ້ານການເມືອງ ແລະ ສັງຄົມໃນປະເທດຍີ່ປຸ່ນຄື: ໜຶ່ງ, ວັນນະຄະດີຂອງພວກຄົນຊັ້ນສູງ ແລະ ວັນນະຄະດີຂອງສຳນັກໃນສະຕະວັດທີ 12; ສອງ, ວັນນະຄະດີວິລະຊົນໃນຊ່ວງສົງຄາມສັກດີນາ (ຈົນຮອດທ້າຍສະຕະວັດທີ 16); ສາມ, ວັນນະຄະດີຊົນຊັ້ນກາງ ແລະ ວັນນະຄະດີພື້ນເມືອງຫຼັງຈາກລັດຖະບານໂຊກຸນໂຕກຸກາວາໄດ້ຟື້ນຟູສັນຕິພາບ; ແລະ ທີສີ່, ວັນນະຄະດີທີ່ທັນສະໄໝໃນຍຸກເມຈິ.
ວັນນະກຳມີລັກສະນະຂອງພວກຄົນຊັ້ນສູງ ແລະ ເປັນແບບຢ່າງຂອງພະລາຊາ.
ຈົນຮອດທ້າຍສະຕະວັດທີ 8, ມີຫນັງສືໃບລານໜ້ອຍທີ່ສຸດທີ່ຍັງເຫຼືອຢູ່. ສອງຜົນງານທີ່ມີຊື່ສຽງທີ່ສຸດໃນສະໄໝນັ້ນແມ່ນ Kojiki ໂດຍ Ō no Yasumaro (ນິທານບູຮານ - ການລວບລວມບົດເລື່ອງທີ່ບັນທຶກເລື່ອງເກົ່າ, ລວບລວມນິທານກ່ຽວກັບຕົ້ນກຳເນີດຂອງປະເທດຍີ່ປຸ່ນ ແລະ ເທບພະເຈົ້າຂອງມັນ) ແລະ Manyoushu ໂດຍ Ōtomo no Yakamochi (ການລວບລວມໃບໄມ້ຫຼາຍໃບ - ການລວບລວມບົດກະວີ).
ໃນຊ່ວງເວລາທີ່ນະຄອນຫຼວງຂອງຈັກກະພັດໄດ້ຍ້າຍໄປຢູ່ເຮອານ (ສະຕະວັດທີ 8-12), ວັນນະຄະດີຍີ່ປຸ່ນໄດ້ຈະເລີນຮຸ່ງເຮືອງ, ເຊິ່ງອາດເປັນຍຸກທອງຂອງຍຸກນັ້ນ. ຕົວຢ່າງທີ່ດີຂອງຍຸກນີ້ແມ່ນການສ້າງລະບົບການຂຽນເພື່ອຖອດພາສາຍີ່ປຸ່ນຈາກຕົວອັກສອນຈີນ (ຄ້າຍຄືກັບຕົວອັກສອນໂນມຂອງຫວຽດນາມ, ແຕ່ອີງໃສ່ຫຼັກການທີ່ແຕກຕ່າງກັນ). ນັກວິຊາການຂົງຈື້ ແລະ ພະສົງໄດ້ໃຊ້ຕົວອັກສອນຈີນເພື່ອສ້າງລະບົບການຂຽນທີ່ງ່າຍດາຍກວ່າທີ່ເອີ້ນວ່າ ການາ. ການາໄດ້ຄ່ອຍໆສົມບູນແບບ, ເປັນທີ່ນິຍົມ, ແລະ ປູທາງໃຫ້ແກ່ຮູບແບບວັນນະຄະດີຊາດນິຍົມຢ່າງດຽວ, ແຕກຕ່າງຈາກຂອງຈີນ.
ຍຸກເຮອານແມ່ນຍຸກແຫ່ງຄວາມສະຫງົບສຸກ. ວັນນະຄະດີສະທ້ອນໃຫ້ເຫັນເຖິງຄວາມສຸກຂອງລາຊະສຳນັກ ແລະ ຊົນຊັ້ນສູງໃນສັງຄົມທີ່ມີຄວາມງາມ ແລະ ຄວາມມ່ວນຊື່ນ, ຄວາມຮັກທີ່ເຕັມໄປດ້ວຍຄວາມກະຕືລືລົ້ນ, ແລະ ກິດຈະກຳທີ່ຫຼູຫຼາເຊັ່ນ: ດົນຕີ, ໝາກຮຸກ, ບົດກະວີ, ການແຕ້ມຮູບ, ແລະ ການເດີນທາງ. ຜົນງານທີ່ສຳຄັນ, ສ່ວນໃຫຍ່ແມ່ນນະວະນິຍາຍ, ບົດກະວີ, ແລະ ບັນທຶກປະຈຳວັນ, ຖືກຂຽນໂດຍແມ່ຍິງ, ດັ່ງນັ້ນໄລຍະເວລານີ້ຈຶ່ງເປັນທີ່ຮູ້ຈັກກັນໃນນາມຍຸກຂອງນັກຂຽນແມ່ຍິງ, ເຖິງແມ່ນວ່າມັນຂາດຄວາມອຸດົມສົມບູນໃນຫົວຂໍ້ ແລະ ແບບ. ຮູບແບບກະວີ Tanka ຂອງໄລຍະເວລານີ້ຕໍ່ມາໄດ້ກາຍເປັນຄລາສສິກ, ຍັງຖືກໃຊ້ໂດຍນັກກະວີສະໄໝໃໝ່ຫຼາຍຄົນ. ນະວະນິຍາຍຮ້ອຍແກ້ວເຊັ່ນ: *ເລື່ອງຂອງເກັນຈິ* (ເກັນຈິ ໂມໂນກາຕາຣິ) ຂອງ ມູຣາຊາກິ ຊິກິບຸ ໄດ້ປາກົດຂຶ້ນ, ເຊິ່ງຖືວ່າເປັນໜຶ່ງໃນສີ່ ຫຼື ຫ້ານະວະນິຍາຍທີ່ຍິ່ງໃຫຍ່ທີ່ສຸດໃນວັນນະຄະດີໂລກ, ແລະ ອີງຕາມນັກຂຽນທີ່ໄດ້ຮັບລາງວັນໂນເບວ ຄາວາບາຕະ ຢາສຸນາຣິ (1899-1972): "ຜົນງານນັ້ນແມ່ນຈຸດສູງສຸດຂອງວັນນະຄະດີຍີ່ປຸ່ນ; ຈົນເຖິງທຸກມື້ນີ້, ບໍ່ມີຜົນງານນິຍາຍໃດສາມາດປຽບທຽບໄດ້." ປະເພດບົດປະພັນ ແລະ ບັນທຶກປະຈຳວັນ (ຄ້າຍຄືກັນກັບ Vũ trung tùy bút ຂອງຫວຽດນາມ) ໄດ້ຖືກຍົກຕົວຢ່າງທີ່ມີຊື່ສຽງໂດຍ *Makura No Soshi* (ນິທານກ່ອນນອນ) ຂອງ Sei Shōnagon, ເຊິ່ງເປັນຜົນງານທີ່ຍັງຄົງຮັກສາສະເໜ່ທີ່ສົດໃສ ແລະ ໜ້າສົນໃຈໄວ້ຈົນເຖິງທຸກມື້ນີ້.
ວັນນະຄະດີຂອງຍຸກຂອງຜູ້ຊາຍທີ່ມີຄວາມກ້າຫານ
ຮອດສະຕະວັດທີ 12-14, ໄລຍະເວລາທີ່ຊາວໂຊກຸນໄດ້ຍຶດອຳນາດຂອງຈັກກະພັດ ແລະ ສ້າງຕັ້ງທີ່ຢູ່ອາໄສຂອງເຂົາເຈົ້າໃນ Kamamura (ແກ່ຍາວປະມານ 150 ປີ, ຕັ້ງແຕ່ປີ 1185 ຫາ 1333) ໄດ້ໝາຍເຖິງການເລີ່ມຕົ້ນຂອງຍຸກສັກດີນາ, ເຊິ່ງໝາຍເຖິງສົງຄາມທີ່ບໍ່ຢຸດຢັ້ງລະຫວ່າງເຜົ່າໂຊກຸນ. ດ້ວຍການເກີດຂຶ້ນຂອງຊົນຊັ້ນນັກຮົບ, ລຳດັບຊັ້ນຂອງຄຸນຄ່າທາງວິນຍານໄດ້ປ່ຽນຈາກສິລະປະ ແລະ ຄວາມສຸກໄປສູ່ຈິດໃຈຂອງຄວາມກ້າຫານ ແລະ ຄວາມເຄັ່ງຄັດ.
ຍຸກ "ສົງຄາມ" ໄດ້ເນັ້ນໜັກໃສ່ນະວະນິຍາຍສິລະປະການຕໍ່ສູ້ທີ່ນັກຮົບກາຍເປັນຕົວລະຄອນຫຼັກແທນທີ່ຈະເປັນເຈົ້າຊາຍ ແລະ ສະມາຊິກໃນລາຊະວົງ. ຕົວຢ່າງທົ່ວໄປຈາກຍຸກນີ້ລວມມີ Heike Monogatari (ເລື່ອງລາວຂອງຄອບຄົວ Heike), ເຊິ່ງເລົ່າເຖິງການຕໍ່ສູ້ເພື່ອອຳນາດລະຫວ່າງຄອບຄົວ Heike (ຫຼື Taira) ແລະ Minamoto ແລະ ການເກີດຂຶ້ນຂອງຊົນຊັ້ນຊາມູໄຣ; ແລະ Shin Kokinshu (ຫຼື Shin Kokin Wakashu, Shin Kokin - ບົດກະວີບູຮານ ແລະ ທັນສະໄໝໃໝ່), ເຊິ່ງເປັນບົດກະວີບູຮານ ແລະ ທັນສະໄໝໂດຍນັກຂຽນຫຼາຍຄົນ, ເຊິ່ງສະແດງຄວາມທຸກທໍລະມານ ແລະ ຊະຕາກຳທີ່ໂສກເສົ້າຂອງຜູ້ຄົນໃນສົງຄາມ, ແລະ ຄວາມຮູ້ສຶກທີ່ເລິກເຊິ່ງກວ່າຂອງຄວາມຜິດຫວັງກັບໂລກໃນຊ່ວງຍຸກ Heian.
ໄລຍະເວລາທີ່ທີ່ຢູ່ອາໄສຂອງ Shogunate ຕັ້ງຢູ່ໃນ Muromachi (ຕັ້ງແຕ່ເຄິ່ງຫຼັງຂອງສະຕະວັດທີ 14 ຫາສະຕະວັດທີ 16) ຍັງຄົງເປັນຊ່ວງເວລາຂອງສົງຄາມແລະຄວາມວຸ້ນວາຍ. ໃນເວລາດຽວກັນ, ການຄ້າແລະການຂະຫຍາຍຕົວຂອງຕົວເມືອງໄດ້ຈະເລີນຮຸ່ງເຮືອງ, ຊົນຊັ້ນໃນຕົວເມືອງໄດ້ສ້າງຕັ້ງຂຶ້ນ, ແລະສາຍພົວພັນກັບຊາວຕາເວັນຕົກໄດ້ເປີດຂຶ້ນເທື່ອລະກ້າວ, ໂດຍສະເພາະໃນທ້າຍສະຕະວັດທີ 16. ຫົວຂໍ້ວັນນະຄະດີທີ່ໄດ້ຮັບຄວາມນິຍົມໃນຊ່ວງເວລານີ້ແລະຕະຫຼອດຍຸກກາງແມ່ນ "ການແຍກຕົວ." ບົດຂຽນທີ່ບໍ່ມີວັນສິ້ນສຸດ, Tsurezuregusa (ຄວາມຄິດທີ່ສະບາຍໆ ຫຼື ການເກັບກ່ຽວທີ່ສະບາຍໆ), ໂດຍພະສົງ Urabe Kenko, ປະກອບດ້ວຍ 243 ຂໍ້ຄວາມແຍກຕ່າງຫາກ, ຕັ້ງແຕ່ສອງສາມແຖວຈົນເຖິງ 3-4 ໜ້າ. ຫົວຂໍ້ຕ່າງໆເຊັ່ນ: ຄວາມຕາຍແລະຄວາມບໍ່ແນ່ນອນ, ຄວາມງາມຂອງທຳມະຊາດ, ແລະເລື່ອງຕະຫຼົກບາງເລື່ອງໄດ້ມີອິດທິພົນຢ່າງຫຼວງຫຼາຍຕໍ່ວັນນະຄະດີ, ຄວາມງາມ, ແລະວິຖີຊີວິດຂອງຍີ່ປຸ່ນເປັນເວລາຫຼາຍກວ່າ 600 ປີຫຼັງຈາກນັ້ນ.
(ຈະສືບຕໍ່)
[ໂຄສະນາ_2]
ແຫຼ່ງຂໍ້ມູນ
(0)