ນັກຂຽນບາງຄົນໄດ້ຕິດຕາມ "ການເຄື່ອນໄຫວວັນນະຄະດີຂອງຊົນຊັ້ນກຳມະກອນ" ແລະ ມີສ່ວນຮ່ວມໃນກິດຈະກຳ ທາງການເມືອງ , ໃນຂະນະທີ່ສ່ວນໃຫຍ່ຂຽນໂຄສະນາຊວນເຊື່ອ. ບາງຄົນຂຽນຜົນງານທີ່ຍົກຍ້ອງ "ພາລະກິດ" ຂອງຍີ່ປຸ່ນ, ໂດຍມີຄຸນຄ່າທາງສິລະປະໜ້ອຍ.
ວັນນະກຳໃນສະໄໝເມຈິ
 |
| ນັກຂຽນ Yokomitsu Riichi. |
ທ່ານ Yokomitsu Riichi (1898-1947) ເປັນນັກຂຽນທີ່ທັນສະໄໝ, ເປັນນັກຂຽນທົດລອງທີ່ມີແນວໂນ້ມ "ຄວາມຮູ້ສຶກໃໝ່", ເຊິ່ງຕໍ່ຕ້ານ "ໂຮງຮຽນຊົນຊັ້ນກຳມະກອນ" ແລະ ຄວາມເປັນຈິງທີ່ຫຍາບຄາຍ.
ລາວເປັນຜູ້ຊ່ຽວຊານດ້ານນິຍາຍທາງຈິດຕະວິທະຍາ; ລາວໄດ້ຂຽນນະວະນິຍາຍ, ເລື່ອງສັ້ນ, ແລະ ລະຄອນ, ເລີ່ມຕົ້ນອາຊີບຂອງລາວດ້ວຍນິຍາຍສັນຍາລັກ. ລາວເປັນບຸກຄົນຊັ້ນນໍາໃນການເຄື່ອນໄຫວ "ນັກສ້າງຄວາມປະທັບໃຈໃໝ່", ເຊິ່ງຖືກດຶງດູດໂດຍຮູບພາບ ແລະ ຜົນກະທົບທາງສາຍຕາຂອງບົດກະວີສັນຍາລັກຝຣັ່ງ ແລະ ເຊີຣີອາລິສ.
ໃນກາງຊຸມປີ 1920, ແບບຂອງລາວໄດ້ສອດຄ່ອງກັບຄວາມເປັນຈິງຫຼາຍຂຶ້ນ; ໃນນະວະນິຍາຍຂອງລາວ ຊຽງໄຮ້ (1928-1931), ລາວໄດ້ຂຽນກ່ຽວກັບການເຄື່ອນໄຫວວັນທີ 30 ພຶດສະພາ ປີ 1925 ທີ່ນຳໄປສູ່ການປະຕິວັດຈີນ (1925-1927).
ຜົນງານທີ່ສຳຄັນຂອງລາວລວມມີ: ເມືອງ (Machi, 1916), ດວງອາທິດ (Nichirin, 1923), ແມງວັນ (Hae, 1923), ລະດູໃບໄມ້ປົ່ງມາເທິງລົດມ້າ (Haru wa basha ni notte, 1926), ເລື່ອງລາວທີ່ອ່ອນໄຫວແລະເຕັມໄປດ້ວຍເນື້ອເພງກ່ຽວກັບການປະເຊີນກັບຄວາມເຈັບປ່ວຍທີ່ໜັກໜ່ວງຂອງພັນລະຍາຂອງລາວ; ເຄື່ອງຈັກ (Kikai, 1930), ສະແດງໃຫ້ເຫັນເຖິງຄວາມຫຼົງໄຫຼທີ່ເພີ່ມຂຶ້ນຂອງລາວກັບແນວຄວາມຄິດຂອງຫຼັກການກົນຈັກທີ່ຄວບຄຸມພຶດຕິກຳຂອງມະນຸດ; ເວລາ (Jikan, 1931).
ດ້ວຍຄວາມສົນໃຈໃນການຂຽນທິດສະດີຢູ່ສະເໝີ, ລາວໄດ້ນຳສະເໜີແນວຄວາມຄິດຂອງລາວໃນ *ການສົນທະນາກ່ຽວກັບທິດສະດີຄວາມຖືກຕ້ອງ* (Junsui shōsetsu ron, 1935), ເຊິ່ງລາວໄດ້ເນັ້ນໜັກເຖິງຄວາມສຳຄັນຂອງນະວະນິຍາຍທີ່ເປັນສິລະປະແຕ່ໄດ້ຮັບຄວາມນິຍົມ, ເຊິ່ງກາຍເປັນຄວາມນິຍົມທີ່ສຳຄັນໃນວົງການວັນນະກຳ.
ລາວໄດ້ໃຊ້ເວລາຫົກເດືອນຢູ່ເອີຣົບ, ເລີ່ມຕົ້ນໃນປີ 1936, ແລະໂດຍອີງໃສ່ປະສົບການນີ້ຢູ່ຕ່າງປະເທດ, ລາວໄດ້ຂຽນຜົນງານຊິ້ນເອກທີ່ຍັງບໍ່ສຳເລັດຂອງລາວ, * The Traveling Melancholy* (Ryoshu, 1937-1946). ໃນຊຸມປີ 1930, ລາວໄດ້ຮັບອິດທິພົນຈາກ Marcel Proust (ຝຣັ່ງ) ແລະ James Joyce (ໄອແລນ).
ທ່ານ Kawabata Yasunari (1899-1972) ໄດ້ຂຽນນະວະນິຍາຍ, ເລື່ອງສັ້ນ ແລະ ບົດກະວີ. ລາວໄດ້ຮັບລາງວັນໂນແບລສາຂາວັນນະຄະດີໃນປີ 1968 ແລະ ໄດ້ຂ້າຕົວຕາຍໃນອາຍຸ 73 ປີ. ລາວໄດ້ສຶກສາວັນນະຄະດີຢູ່ປະເທດຍີ່ປຸ່ນ ແລະ ອັງກິດ ແລະ ມີຄວາມມັກໃນບົດກະວີ ແລະ ວັນນະຄະດີຄລາສສິກ. ບໍ່ເໝືອນກັບນັກຂຽນສ່ວນໃຫຍ່ໃນສະໄໝຂອງລາວ, ທັດສະນະດ້ານຄວາມງາມຂອງລາວມີຕົ້ນກຳເນີດມາຈາກປະເພນີເກົ່າ. ລາວໄດ້ອະທິບາຍຕົນເອງວ່າເປັນ "ນັກທ່ອງທ່ຽວທີ່ໂສກເສົ້າທີ່ທ່ອງທ່ຽວໄປ ທົ່ວໂລກ ."
ລາວໄດ້ປົກປ້ອງການກະຕຸ້ນທາງດ້ານອາລົມຂອງຊີວິດຢ່າງກະຕືລືລົ້ນຕໍ່ກັບວັດຖຸນິຍົມ. ຜົນງານຂອງລາວສ່ວນໃຫຍ່ແມ່ນສະແດງເຖິງຄວາມຮູ້ສຶກພາຍໃນ; ທັດສະນະຄະຕິຂອງລາວແມ່ນແຍກອອກຈາກຊີວິດ, ຂ້ອນຂ້າງອະນຸລັກນິຍົມ.
ນິທານ ເລື່ອງນັກເຕັ້ນຂອງ Yzu (Izu no Odoriko, 1926) ສະແດງໃຫ້ເຫັນເຖິງຄວາມຮັກທີ່ບໍ່ໄດ້ຮັບຄວາມສຳເລັດລະຫວ່າງນັກຮຽນ ແລະ ນັກຮ້ອງໂອເປຣາທີ່ເດີນທາງມາ. ມັນເປັນຕົວຢ່າງທີ່ດີຂອງ Impressionism, ສະແດງອອກຜ່ານພາສາກະວີ. Snow Country (Yukiguni, 1935-1937, ສຳເລັດໃນປີ 1947) ສະເຫຼີມສະຫຼອງຄວາມງາມຂອງຫິມະ, ລະດູການ, ແມ່ຍິງ, ແລະ ປະເພນີຂອງພາກເໜືອທີ່ມີນ້ຳກ້ອນຂອງປະເທດຍີ່ປຸ່ນ; ມັນໄດ້ກາຍເປັນນິຍາຍຄລາສສິກ ແລະ ເປັນຜົນງານຊິ້ນເອກຂອງ Kawabata, ເຮັດໃຫ້ລາວຢູ່ໃນບັນດານັກຂຽນຊັ້ນນຳຂອງຍີ່ປຸ່ນ.
ໃນລະຫວ່າງສົງຄາມໂລກຄັ້ງທີສອງ, ລາວໄດ້ອາໄສຢູ່ຢ່າງໂດດດ່ຽວ. ຫຼັງຈາກສັນຕິພາບໄດ້ຮັບການຟື້ນຟູ, ລາວໄດ້ປະສົບຜົນສຳເລັດກັບ *ນົກກະຍາງພັນໂຕ* (Senbadzuru, 1949-1952), ເລື່ອງຄວາມຮັກທີ່ໂສກເສົ້າທີ່ມີພື້ນຫຼັງເປັນພິທີດື່ມນ້ຳຊາ; *ນະຄອນຫຼວງບູຮານ* (Koto, 1962), *ສຽງຂອງພູເຂົາ* (Yama no Oto, 1954), * ນາງງາມນອນຫຼັບ* (Nemureru bijo, 1961), ແລະ *ຄວາມງາມແລະຄວາມໂສກເສົ້າ* (Utsukushisa to Kanashimi to, 1965) - ນະວະນິຍາຍເລື່ອງສຸດທ້າຍຂອງລາວເປັນເລື່ອງທີ່ເຕັມໄປດ້ວຍຄວາມຕື່ນເຕັ້ນທີ່ມີຈຸດຈົບທີ່ໂສກເສົ້າ. Kawabata ເອງຖືວ່າຜົນງານທີ່ດີທີ່ສຸດຂອງລາວແມ່ນ *The Master of Go* (Meijin, 1951), ເລື່ອງສັ້ນທີ່ກົງກັນຂ້າມກັບຜົນງານອື່ນໆຂອງລາວຢ່າງຫຼວງຫຼາຍ.
ເລື່ອງລາວເລົ່າເຖິງ (ດ້ວຍອົງປະກອບທີ່ສົມມຸດຂຶ້ນບາງຢ່າງ) ເກມ Go ປີ 1938, ເຊິ່ງລາວໄດ້ລາຍງານໃຫ້ໜັງສືພິມ Mainichi. ມັນແມ່ນເກມສຸດທ້າຍຂອງຜູ້ຫຼິ້ນ Go ທີ່ມີຊື່ສຽງ Shūsai, ຜູ້ທີ່ເສຍໃຫ້ກັບຜູ້ທ້າທາຍທີ່ໜຸ່ມກວ່າ ແລະ ເສຍຊີວິດໄປໃນອີກໜຶ່ງປີຕໍ່ມາ. ເຖິງແມ່ນວ່າເລື່ອງລາວເບິ່ງຄືວ່າຕື້ນຕັນໃຈ, ພຽງແຕ່ເລົ່າເຖິງການຕໍ່ສູ້ທີ່ບັນລຸຈຸດສຸດຍອດ, ຜູ້ອ່ານບາງຄົນຕີຄວາມວ່າມັນເປັນຄຳອຸປະມາສຳລັບຄວາມພ່າຍແພ້ຂອງຍີ່ປຸ່ນໃນສົງຄາມໂລກຄັ້ງທີສອງ, ໃນຂະນະທີ່ຄົນອື່ນເຫັນວ່າມັນເປັນການຕໍ່ສູ້ລະຫວ່າງປະເພນີ ແລະ ຄວາມທັນສະໄໝ.
ນັກຂຽນບາງຄົນທີ່ຕິດຕາມ "ການເຄື່ອນໄຫວວັນນະຄະດີຂອງຊົນຊັ້ນກຳມະກອນ" ມີການເຄື່ອນໄຫວທາງດ້ານການເມືອງ, ໃນຂະນະທີ່ສ່ວນໃຫຍ່ຂຽນໂຄສະນາຊວນເຊື່ອ. ບາງຄົນຂຽນຜົນງານທີ່ຍົກຍ້ອງ "ພາລະກິດ" ຂອງຍີ່ປຸ່ນ, ໂດຍມີຄຸນຄ່າທາງສິລະປະໜ້ອຍ. ນັກຂຽນຊົນຊັ້ນກຳມະກອນທົ່ວໄປລວມມີ:
ໂຕກຸນາກະ ສຸນາໂອະ (1899-1958) , ນັກຂຽນຄົນທຳອິດຂອງການເຄື່ອນໄຫວ "ວັນນະຄະດີຊົນຊັ້ນກຳມະກອນ" ຂອງຍີ່ປຸ່ນໃນຊຸມປີ 1920, ໄດ້ພັນລະນາການປະທ້ວງທີ່ຍືດເຍື້ອຍາວນານຂອງກຳມະກອນໂຕກຽວໃນຜົນງານຂອງລາວ * ບ້ານທີ່ບໍ່ມີແສງແດດ* (Taiyō no nai Machi, 1928).
ຫຼັງຈາກການພ່າຍແພ້ຂອງຍີ່ປຸ່ນໃນປີ 1945, ລາວ ແລະ ນັກຂຽນອື່ນໆຈຳນວນໜຶ່ງໄດ້ສ້າງຕັ້ງໂລກວັນນະຄະດີຍີ່ປຸ່ນໃໝ່ (Shin Nihon Bungakkai) ໃນຖານະຜູ້ສືບທອດກຸ່ມວັນນະຄະດີສັງຄົມນິຍົມກ່ອນສົງຄາມ.
ໂຢຊິກິ ຮາຢາມະ (1894-1945) ເປັນທີ່ຮູ້ຈັກດີທີ່ສຸດຈາກນະວະນິຍາຍຊົນຊັ້ນກຳມະກອນຂອງລາວທີ່ມີຊື່ວ່າ *ຄົນທີ່ອາໄສຢູ່ເທິງທະເລ* (Umi ni Ikuru Hitobito, 1926), ເຊິ່ງສະແດງໃຫ້ເຫັນເຖິງສະພາບການເຮັດວຽກທີ່ໜ້າຢ້ານກົວຢູ່ເທິງເຮືອບັນທຸກສິນຄ້າ; ແລະ *ໂສເພນີ* (Imbaifu, 1925, ເລື່ອງສັ້ນ), ຕົວຢ່າງຕົ້ນໆຂອງວັນນະຄະດີຊົນຊັ້ນກຳມະກອນໃນປະເທດຍີ່ປຸ່ນ. ໃກ້ຈະຮອດທ້າຍຊີວິດຂອງລາວ, ລາວໄດ້ອາໄສຢູ່ໃນສະຖານທີ່ກໍ່ສ້າງພູເຂົາຂອງ Manchukuo.
ທ່ານ ໂຄບາຢາຊິ ທາກິຈິ (1903-1933) ມາຈາກຄອບຄົວຊາວກະສິກອນທີ່ທຸກຍາກ, ເຮັດວຽກເປັນລູກຈ້າງ, ແລະເຂົ້າຮ່ວມພັກຄອມມູນິດຢ່າງຜິດກົດໝາຍ. ລາວໄດ້ຂຽນບົດປະພັນສັ້ນ ແລະ ນະວະນິຍາຍຫຼາຍເລື່ອງ, ສະແດງຄວາມຮູ້ສຶກ ແລະ ຄວາມຄິດຂອງຊົນຊັ້ນກຳມະກອນ, ເນັ້ນໃຫ້ເຫັນເຖິງການຕໍ່ສູ້ຂອງປະຊາຊົນຍີ່ປຸ່ນຕໍ່ຕ້ານກຳລັງສັກດີນາ, ເຈົ້າຂອງທີ່ດິນ, ແລະແມ່ນແຕ່ລະບົບທຶນນິຍົມ ແລະ ລັດທິທະຫານ.
ຜົນງານທີ່ມີຊື່ສຽງທີ່ສຸດຂອງລາວແມ່ນ * ເຮືອປູ* (Kanikōsen, 1929), ເຊິ່ງສະແດງໃຫ້ເຫັນເຖິງຊີວິດທີ່ໂຫດຮ້າຍຂອງຊາວປະມົງປູ ແລະ ນັກເດີນເຮືອ; ພວກເຂົາໄດ້ກະບົດຕໍ່ຕ້ານກັບຕັນທີ່ໂຫດຮ້າຍແຕ່ລົ້ມເຫຼວ. Kobayashi ຖືກຈັບຕົວໃນອາຍຸ 30 ປີ ແລະ ຖືກທໍລະມານຈົນເສຍຊີວິດ.
ການກົດຂີ່ຂົ່ມເຫັງນັກຂຽນຊົນຊັ້ນກຳມະກອນໄດ້ເກີດຂຶ້ນຢ່າງໄວວາ. ບາງຄົນຖືກຄຸມຂັງ, ບາງຄົນຖືກບັງຄັບໃຫ້ປ່ຽນຮູບແບບການຂຽນຂອງເຂົາເຈົ້າ, ແລະບາງຄົນກໍ່ຢຸດຂຽນທັງໝົດ.
[ໂຄສະນາ_2]
ແຫຼ່ງຂໍ້ມູນ
(0)