ສິບສອງສະຕະວັດຂອງວັນນະຄະດີຍີ່ປຸ່ນ [ພາກສຸດທ້າຍ]

ໃນບັນດາຕົວແທນທີ່ມີພອນສະຫວັນຂອງຍຸກສະໄໝນີ້ລວມມີ Nakagami Kenji ແລະ Matsumoto Seicho - ຄົນໜຶ່ງເປັນນັກຂຽນທີ່ເກີດຫຼັງສົງຄາມ, ແລະອີກຄົນໜຶ່ງທີ່ເລີ່ມຂຽນຫຼັງສົງຄາມ.

ວັນນະກຳຕັ້ງແຕ່ປີ 1945

ຈົນກ່ວາຊຸມປີ 1970, ໃນໂລກຂອງ "ວັນນະກຳທີ່ບໍລິສຸດ," ທັງນັກຂຽນຊາຍ ແລະ ຍິງລ້ວນແຕ່ມີຄວາມກັງວົນທາງສາສະໜາ, ການເມືອງ ແລະ ສັງຄົມ, ຫຼື ຄົ້ນຫາອາລະຍະທຳເອີຣົບ ແລະ ອາເມລິກາເພື່ອຕອບຄຳຖາມທີ່ວ່າ: "ພວກເຮົາຄວນດຳລົງຊີວິດແນວໃດ?"; ນີ້ແມ່ນສອດຄ່ອງກັບປະເພນີຂອງຂົງຈື້ໃນການຊອກຫາວິທີທີ່ຈະ "ດຳເນີນຊີວິດ".

ທ່າມກາງຄວາມວຸ້ນວາຍຂອງຊີວິດສະໄໝໃໝ່, ນັກຂຽນລຸ້ນໜຸ່ມ (ອາຍຸປະມານ 30-40 ປີ) ຂາດຄວາມມຸ່ງຫວັງທີ່ "ຈິງຈັງ" ເປັນເວລາຫຼາຍປີ ແລະ ໄດ້ສະແດງໃຫ້ເຫັນເຖິງວິທີການທີ່ບໍ່ມີຂໍ້ຈຳກັດໃນທຸກດ້ານ. ໃນບັນດາຕົວແທນທີ່ມີພອນສະຫວັນຂອງຍຸກສະໄໝນີ້ແມ່ນ Nakagami Kenji ແລະ Matsumoto Seicho - ຄົນໜຶ່ງເປັນນັກຂຽນທີ່ເກີດຫຼັງສົງຄາມ, ແລະ ອີກຄົນໜຶ່ງທີ່ເລີ່ມຂຽນຫຼັງສົງຄາມ.

ທ່ານ ນາກາກາມິ ເຄນຈິ (1946 - 1992) ມີຊື່ສຽງໃນຖານະນັກຂຽນຍີ່ປຸ່ນຄົນທຳອິດ ແລະ ມາຮອດປະຈຸບັນ, ເປັນນັກຂຽນພຽງຄົນດຽວຫຼັງສົງຄາມທີ່ໄດ້ລະບຸຕົນເອງຢ່າງເປີດເຜີຍວ່າເປັນ ບູຣະຄຸມິນ (ກຸ່ມຄົນທີ່ຖືກກີດກັນຢູ່ທາງລຸ່ມຂອງສັງຄົມຍີ່ປຸ່ນຕະຫຼອດປະຫວັດສາດຍີ່ປຸ່ນ).

ລາວບໍ່ໄດ້ຈົບການສຶກສາຈາກມະຫາວິທະຍາໄລ ແລະ ໄດ້ຂຽນນະວະນິຍາຍທີ່ແຕກຕ່າງຈາກນັກຂຽນທັງຜູ້ໃຫຍ່ ແລະ ໜຸ່ມ. ຜົນງານຂອງລາວສະແດງໃຫ້ເຫັນເຖິງປະສົບການຊີວິດທີ່ເຄັ່ງຕຶງຂອງຜູ້ຊາຍ ແລະ ຜູ້ຍິງທີ່ພະຍາຍາມຢູ່ລອດໃນຊຸມຊົນ Burakumin ໃນພາກຕາເວັນຕົກຂອງປະເທດຍີ່ປຸ່ນ. ໃນນະວະນິຍາຍຂອງລາວ, Nakagami ມັກຈະກັບຄືນໄປຊຸມຊົນ Burakumin ບ່ອນທີ່ລາວເຕີບໃຫຍ່ຂຶ້ນ.

ນະວະນິຍາຍທີ່ມີຊື່ສຽງທີ່ສຸດຂອງລາວລວມມີ: *The Cape* (Misaki, 1976), ເຊິ່ງໄດ້ຮັບລາງວັນ Akutagawa ໃນປີ 1976; *The Sea of ​​​​Withered Trees* (Karekinada, 1977), ເຊິ່ງໄດ້ຮັບລາງວັນວັນນະຄະດີ Mainichi ແລະ Geijutsu ໃນປີ 1977; *The Supreme Moment at the End of the Earth * (Chi no Hate Shijo no Toki); * The Thousand-Year Moment* (Sennen no Yuraku, 1982); * Wings of the Sun* (Nichirin no Tsubasa, 1984); ແລະ *Contempt* (Keibetsu, 1992). Nakagami ຍັງຂຽນເປັນພາສາອັງກິດ ແລະ ຝຣັ່ງ. ໃນຊ່ວງເວລາທີ່ມີຊື່ສຽງສູງສຸດ, ລາວໄດ້ເສຍຊີວິດຍ້ອນມະເຮັງໃນອາຍຸ 46 ປີ.

***

ນັກຂຽນ Matsumoto Seicho.

ມັດຊະໂມໂຕະ ເຊໂຈ (1909-1992) ເປັນນັກຂຽນທີ່ມີຊື່ສຽງໃນການເຜີຍແຜ່ນະວະນິຍາຍນັກສືບ ແລະ ນິຍາຍປະຫວັດສາດທີ່ເກີດຂຶ້ນໃນສະໄໝບູຮານ.

ຜົນງານຂອງລາວມັກຈະສະທ້ອນໃຫ້ເຫັນເຖິງສະພາບການທາງສັງຄົມທີ່ກວ້າງຂວາງ ແລະ ລັດທິ nihilism ຫຼັງສົງຄາມ, ໂດຍສະແດງໃຫ້ເຫັນຈິດຕະວິທະຍາຂອງມະນຸດ ແລະ ຊີວິດປະຈຳວັນໃນແບບທີ່ລຽບງ່າຍ.

ລາວໄດ້ເຜີຍແຜ່ຜົນງານທຳອິດຂອງລາວຕອນອາຍຸ 40 ປີ; ເຖິງຢ່າງໃດກໍ່ຕາມ, ໃນ 40 ປີຕໍ່ມາ, ລາວໄດ້ເຜີຍແຜ່ຜົນງານຫຼາຍກວ່າ 450 ເລື່ອງ, ລວມທັງນະວະນິຍາຍປະຫວັດສາດ ແລະ ເລື່ອງນັກສືບ.

ນະວະນິຍາຍນັກສືບທີ່ມີຊື່ສຽງທີ່ສຸດຂອງລາວລວມມີ *ຜູ້ກວດກາອິມານິຊິ ສືບສວນ* (Suna no Utsuwa, 1961) ແລະ *ທຸງແຫ່ງໝອກ* (Kiri no Hata, 1961), ເຊິ່ງໄດ້ຖືກແປເປັນຫຼາຍພາສາ, ລວມທັງພາສາອັງກິດ. ມັດຊະໂມໂຕະ ໄດ້ນຳໃຊ້ຄວາມຮູ້ສຶກຕໍ່ຕ້ານອາເມລິກາດ້ວຍຜົນງານ "ບໍ່ແມ່ນນິຍາຍ" ທີ່ມີຊື່ສຽງຂອງລາວ *ໝອກດຳໃນປະເທດຍີ່ປຸ່ນ* (Nihon no Kuroi Kiri, 1960), ເຊິ່ງນັກສືບທີ່ກ້າຫານ ໄດ້ຄົ້ນພົບ ການສົມຮູ້ຮ່ວມຄິດຂະໜາດໃຫຍ່ທີ່ກ່ຽວຂ້ອງກັບຕົວແທນອາເມລິກາທີ່ເຊື່ອມໂຍງກັນ, ເຫດການທີ່ມີຊື່ສຽງຫຼາຍຢ່າງ, ແລະອາຊະຍາກຳທີ່ຍັງບໍ່ໄດ້ຮັບການແກ້ໄຂໃນໄລຍະຫຼັງສົງຄາມ. ມັດຊະໂມໂຕະ ເຊໂຈ ສົນໃຈໃນໂບຮານຄະດີ ແລະ ປະຫວັດສາດບູຮານ.

ນະວະນິຍາຍ ແລະ ເລື່ອງສັ້ນອື່ນໆຂອງລາວປະກອບມີ: ນະວະນິຍາຍ: ກຳແພງຕາ (Me no Kabe, 1958); ທະເລດຳຂອງປ່າ (Kuroi Jukai, 1960); ມາລະຍາດ ແລະ ຮີດຄອງປະເພນີຮ່ວມສະໄໝ (Jikan no Shūzoku, 1962); ປາສາດຜລຶກ (Garasu no Shiro, 1976); ອ່າງນ້ຳวน (Uzu, 1977); ເສັ້ນທາງແຫ່ງຄວາມປາຖະໜາ (Irodorigawa, 1983); ທ້ອງຟ້າດຳ (Kuroi Sora, 1988); ຄວາມບ້າຄັ່ງຂອງເທບພະເຈົ້າ (Kamigami no Ranshin, 1997). ເລື່ອງສັ້ນ: ຫຼຽນຂອງ Saigō (Saigō Satsu, 1951); ປະຫວັດສາດຍີ່ປຸ່ນບູຮານຂອງ Seichō (Seichō Tsūshi, 1976-1983).

***

ປຶ້ມທີ່ຂາຍດີທີ່ສຸດສາມຫົວໃນປະເທດຍີ່ປຸ່ນໃນຊ່ວງຊຸມປີ 1980 ແລະຕົ້ນຊຸມປີ 1990 ແມ່ນ: *ຂົງຈື້ * (ໂດຍ Inoue Yasushi), *Totto Chan * (ໂດຍ Kuroyanagi Testsuko - ເລື່ອງ ການສຶກສາ ສຳລັບເດັກນ້ອຍ, ແປເປັນພາສາຫວຽດນາມ ແລະອີກຫຼາຍກວ່າສອງສິບພາສາ), ແລະ *ປຶ້ມ ການປະສົມປະສານສີ * (ໂດຍ Sibukawa ແລະ Y. Takashasi). ໃນຂະນະທີ່ຜົນງານເຫຼົ່ານີ້ອາດຈະບໍ່ຖືກພິຈາລະນາວ່າເປັນປຶ້ມທີ່ມີຄຸນຄ່າແທ້ໆ, ແຕ່ປຶ້ມທີ່ຂາຍດີທີ່ສຸດສາມຫົວໃນປະເທດຍີ່ປຸ່ນສະທ້ອນໃຫ້ເຫັນເຖິງຜົນປະໂຫຍດທີ່ດີຕໍ່ສຸຂະພາບຂອງສັງຄົມທີ່ໝັ້ນຄົງພາຍໃນສະພາບການຂອງການພັດທະນາໂດຍລວມ.

ເຂົ້າສູ່ສະຕະວັດທີ 21, ບໍ່ວ່າຈະມີອຸດົມການແນວໃດກໍຕາມ, ບໍ່ວ່າຄົນເຮົາຈະຮັກ ຫຼື ກຽດຊັງປະເທດຍີ່ປຸ່ນ, ບໍ່ມີປະເທດຊາດ ຫຼື ປະຊາຊົນໃດສາມາດບໍ່ສົນໃຈຄວາມກ້າວໜ້າຂອງຍີ່ປຸ່ນໄດ້.

ພູມສາດ ແລະ ປະຫວັດສາດໄດ້ນຳສະເໜີສິ່ງທ້າທາຍທີ່ຄ້າຍຄືກັນບາງຢ່າງໃຫ້ແກ່ຫວຽດນາມ ແລະ ຍີ່ປຸ່ນ, ເຖິງແມ່ນວ່າອາດຈະແຕກຕ່າງກັນໃນສະພາບການ ແລະ ເວລາ. ທັງສອງປະເທດຕັ້ງຢູ່ໃນພາກພື້ນອາຊີປາຊີຟິກ, ເຊິ່ງເປັນຫົວໃຈຂອງສະຕະວັດທີ 21; ທັງສອງປະເທດໄດ້ຮັບອິດທິພົນຢ່າງເລິກເຊິ່ງຈາກວັດທະນະທຳຈີນ (ໂດຍສະເພາະແນວຄິດຂອງຂົງຈື້ ແລະ ພຸດທະສາສະໜາ), ແຕ່ທັງສອງປະເທດໄດ້ຮັກສາເອກະລັກຂອງຕົນເອງ ແລະ ສ້າງວັດທະນະທຳແຫ່ງຊາດທີ່ເປັນເອກະລັກ; ຮອດສະຕະວັດທີ 16 ແລະ 19, ທັງສອງປະເທດໄດ້ຕິດຕໍ່ກັບຕາເວັນຕົກ ແລະ ສາສະໜາຄຣິດ; ແລະ ທັງສອງຕ້ອງໄດ້ປັບປຸງໃຫ້ທັນສະໄໝຜ່ານການອຸດສາຫະກຳ.

ໂດຍສະເພາະໃນຂົງເຂດວັດທະນະທໍາ, ທັງສອງປະເທດຕ້ອງໄດ້ແກ້ໄຂບັນຫາທີ່ຄ້າຍຄືກັນຫຼາຍຢ່າງຄື: ສາຍພົວພັນລະຫວ່າງຄວາມທັນສະໄຫມ ແລະ ປະເພນີ, ລະຫວ່າງຕາເວັນອອກ ແລະ ຕາເວັນຕົກ, ລະຫວ່າງຄວາມຄິດສ້າງສັນ ແລະ ການປັບຕົວ, ລະຫວ່າງຜົນປະໂຫຍດຂອງຊາດ ແລະ ສາກົນ, ລະຫວ່າງວັດທະນະທໍາທາງດ້ານວັດຖຸ ແລະ ຈິດວິນຍານ... ຍີ່ປຸ່ນມີລະບົບສັງຄົມ-ການເມືອງທີ່ແຕກຕ່າງ ແລະ ອະດີດທີ່ແຕກຕ່າງຈາກຫວຽດນາມ. ເຖິງຢ່າງໃດກໍ່ຕາມ, ນີ້ບໍ່ໄດ້ໝາຍຄວາມວ່າການສຶກສາວັດທະນະທໍາຍີ່ປຸ່ນຢ່າງຈິງຈັງ ແລະ ເປັນກາງບໍ່ສາມາດເປັນປະໂຫຍດຕໍ່ພວກເຮົາໃນການສ້າງວັດທະນະທໍາແຫ່ງຊາດ ແລະ ສັງຄົມນິຍົມ.

ແຫຼ່ງຂໍ້ມູນ: https://baoquocte.vn/muoi-hai-the-ky-van-hoc-nhat-ban-ky-cuoi-243059.html